Een pretecho… Eerst vond ik dat maar stom. Maar nu ik weet dat ze met 17 weken al kunnen zien of je een meisje of een jongen krijgt, vind ik het wel heel spannend.
Twee vriendinnen gaan mee en we zien elkaar bij de verloskundigenpraktijk in het centrum. Dit is het oude deel van de stad en de huizen zijn dat ook wat statiger, maar oud.

Dit is niet mijn eigen vertrouwde praktijk. Daar doen ze niet aan pretecho’s. Dit is een stuk commerciëler. Ik ga straks horen welk geslacht die kleine heeft. Het maakt me niet uit. Maar zie mezelf om de één of andere manier als jongens moeder. Zou dat komen door de jongetjes van vriendinnen? Of door het feit dat ik zelf 20 jaar gevoetbald heb? Niet dat een meisje niet welkom is hoor, integendeel. Maar ergens voel ik het aan mijn water. Dit is een jongen.

“Misschien moet je even springen”

We moeten naar boven. Daar komen we aan in een kamertje dat best donker is en waarvan het apparaat dat de echo maakt al staat te brommen. De vloer is van hout en kraakt net als de smalle trap die we net moesten nemen onder onze voeten.
Ik mag gaan liggen. De dame lijkt wat afstandelijk. Niet erg geïnteresseerd en komt bij mij over alsof ze niet echt zin heeft in deze routine klus. Een klein beetje meer empathie kan geen kwaad zeg maar.

De dame is driftig aan het zoeken op de beelden van de echo. Mijn kleine uk heeft zijn of haar handjes voor het geslacht en dan ook nog eens de beentjes gekruist.
“Euhm ja, misschien moet je even springen. Je moet de baby even wakker maken zodat hij of zij in een andere houding komt te liggen.”

Of ik even wil springen!?

Wat?! Heb je me bekeken?? 1.90 lang, ongeveer net zo breed… Die vloer lijkt van luciferhoutjes. No way! Ik ga echt niet springen. Er zitten mensen beneden. Ik doe het niet. Echt niet. Dat kan toch niet…Ik wil wel weten wat het is. Maar ga niet springen.

Een kamerolifant springt niet

Mijn vriendinnen proberen me nog aan te moedigen. De één heeft de schrik in mijn gezicht gezien maar de ander stuitert en roept. Ja springen! Ik wil weten wat het wordt. Ja deuuuh ik ook!! Maar ik ga niet gênant lopen springen. Ik ben letterlijk een kamerolifant…. En die springen niet! Dat denk ik. Ik zeg het niet. Omdat ik me toch wat onzeker voel bij de empathie loze dame.
Ik wiebel wat heen en weer. Loop wat te ijsberen en klop regelmatig op mijn buik. Roep nog…wakker worden!! Alsof de uk dat snapt.

Ik zie dat het geduld van de dame op begint te raken en kies eieren voor me geld. Ik spring niet. Maar ga weer liggen en zeg: “probeer het nog maar eens. Lukt het niet houdt t gewoon op.” Ik baal gelijk van mijn eigen woorden, want ik wilde het eigenlijk wel weten.Een kamerolifant springt niet

Een meisje?

De handjes zijn weg, maar de beentjes nog gekruist. Preuts kind zeg! Er wordt nog hard op mijn buik geduwd en de dame zit zowat met haar neus op het scherm. Ja zegt ze. Ik denk dat het een meisje is. Ik kan dat voor 90% zekerheid zeggen.

Oke…een meisje. Wat ga ik in hemelsnaam met een meisje doen. Ik ben verbaasd en kijk volgens mij een beetje dom om mij heen. Er wordt om me heen gedanst van blijdschap. En uitgeroepen: “ik zei toch…september zwanger en een meisje!”

Ja jee…een meisje.
Wat moet ik met een meisje??! Haren vlechten en met poppen spelen? Een meisje.
Het kwartje lijkt niet echt te vallen. Maar op de weg naar huis veranderd mijn verbazing in trots en blijdschap. Een meisje! Ha dat gaat wat worden. Dat wordt een avontuur!
Ik weet ook gelijk hoe ze gaat heten.

Wat dacht jij dat het geslacht van je kindje was? Had je het goed gegokt?