Een lekker potje janken en doorgaan!
30 januari 2016 
3 min. leestijd

Een lekker potje janken en doorgaan!

Op dit moment moet ik de ene na de andere klap incasseren. En bijna had hier een heel negatief stuk gestaan. Ik had hem zelfs al geschreven. Maar uiteindelijk is het een stuk geworden over een lekker potje janken en doorgaan!

In plaats daarvan heb ik mijzelf een heerlijke jankdag toegestaan. Knetterhard janken. Echt janken. Niet zoals in de film, waar meisjes huilen met een traan biggelend over een roze wangetje, neeeee, echt ouderwets janken. Je kent het wel, het type janken dat eigenlijk nooit iemand van je mag zien, afgrijselijk is het. Snot is er, uithalen zijn er, dramatische kreten als ‘waarom nou?’ (Compleet met je handen in de lucht gehouden) en natuurlijk is er overal mascara.

Waarom doen mijn kinderen het nou niet gewoon goed op school? Waarom val ik op de verkeerde mannen en is deze ex helemaal de redelijkheid voorbij? Waarom zit alles tegelijk tegen?

Whaaaaa! God, wat is dat lekker zeg. Even alles eruit. En daarna kon ik mij weer focussen op de goede dingen.

Zo ongeveer na een dag intensief janken, zat ik mij op de WC (daar heb ik veruit de meeste goede ideeën) af te vragen waar ik nou in vredesnaam mee bezig was. Ja, duhuuuu, mijn ex is een psycho, one card short of a full deck, one wave short of a shipwreck, maar ja, gaat hij ineens het licht zien omdat ik mij zo rot voel? Gaan de leraren op school zien hoe bijzonder en getalenteerd mijn kinderen zijn, in plaats van vervelende kindjes die na 10 minuten klaar zijn met hun werk en gaan klieren? Gaat er ook maar iets veranderen doordat ik al snikkend het snot in mijn haren veeg? Het was antwoord was zo voor de hand liggend en geruststellend tegelijk! Nee, er gaat niks veranderen door een waardeloze gemoedstoestand.

Sterker nog, toen ik om mij heen keek naar de bende en ander achterstallig onderhoud na een jankdag (ok, inclusief een paar niet zulke lekkere pre-jankdag dagen), was er zelfs een voorzichtige conclusie te trekken dat het hierdoor alleen maar achteruit gaat. Aha!

Dus aan de kant met al die negativiteit en de ik-ben-zo-zielig attitude!

Op zich is het fijne aan deze tijd van het wereld wijde web dat je eigenlijk op geen enkel front het wiel nog hoeft uit te vinden. Een snelle zoektocht op het internet gaf mij al een hele hoop ideeën om een beetje meer zen te worden. Alleen, die weg is zeker niet de weg van de minste weerstand, zo te merken.

Sowieso werkt structuur altijd wel goed. En als ik dan toch mijn avonden alleen spendeer, kan ik die net zo goed banner-940636_640gebruiken voor wat zelfontplooiing. Want face it, in mijn relatie was ik altijd dankbaar voor de schaarse ik-tijd, nu heb ik die tijd genoeg over! Daarnaast is het prima om je even volledig te storten op je werk en je kinderen (niet letterlijk natuurlijk, ga nou niet bovenop ze liggen, vinden ze echt niet leuk). Naast het feit dat het daadwerkelijk nuttig is om te doen, werkt het prima als afleiding. Therapeutisch bijna. De kinderen vinden het vast geen probleem dat ik eens écht de tijd neem voor een spelletje na het eten.

Dus, als ik nou eens stop met mijn avonden voor de TV zitten en nuttige dingen ga doen? Misschien kan ik dan wel een alternatief voor de fossiele brandstoffen bedenken ofzo of een nog groter wonder: het huishouden bijhouden. Wish me luck!

That’s the spirit! Een lekker potje janken en doorgaan! Als je daarna maar weer opkrabbelt en “je ding” gaat doen. Laat je reactie hieronder achter als je jezelf herkent in Keetje haar verhaal.

Over de schrijver
Reactie plaatsen