Het is zover. Mijn dochter is vier jaar geworden tijdens de zomervakantie en mag vanaf morgen naar de basisschool. Super spannend! Niet alleen voor haar, maar ook voor mij als moeder. Een nieuwe fase van loslaten dient zich aan. 

De week van haar verjaardag was al enorm spannend voor mijn dochter. Ze moest afscheid nemen van de gastouder en van het kinderdagverblijf. Beiden hebben zoveel voor ons betekend, toen ik er alleen voor kwam te staan. Doordat je eigen wereld dan op de kop staat, mist er toch enige stabiliteit. Bij de opvang ging haar leventje gewoon door. Kon ze lekker spelen, haar energie kwijt en had ze totaal geen last van spanningen die er thuis wel eens waren. Ook al doe je nog zo je best; je kind krijgt er altijd iets van mee.

Bij de opvang had ze dit niet. Gemiddeld 1,5 dag per week ging ze daar naar toe. Daarnaast 2 dagen naar de gastouder, waar het huiselijke de voorhand had. Een warm nest, ook voor mama trouwens.

Een nieuwe fase van loslatenDe nieuwe fase

Het was even slikken, vooral voor mij, tijdens het afscheid nemen. De gastouder blijven we nog regelmatig zien, maar het kinderdagverblijf uiteraard niet. Het is een einde van een bijzonder tijdperk. We maken ons nu op voor de nieuwe fase. Haar schoolspulletjes hebben we samen gekocht. Alles in Frozen en prinsessenstyle. Ik kan er intens van genieten als ik haar zo trots zie stralen.

De nieuwe fase gaat haar goed staan. Ze was er  ook echt aan toe.Uitgespeeld in de peuterfase en onwijs benieuwd naar alles wat er komen gaat. Ze zegt zelf: “ik ben groot mama”. Ik geef haar gelijk, maar ondertussen blijft ze mijn kleine meisje.

We doen het goed samen

Op haar verjaardag keek ik naar haar. Ik observeerde wat ze deed, hoe ze lachte en welke woorden er uit haar mond kwamen. Daar waar ik af en toe best twijfel aan mezelf (doe ik het wel goed?), besefte ik op dat moment: wow, deze eerste fase hebben we samen toch super goed doorstaan. Perfect ben ik niet, integendeel. Wel ben ik trots op haar en op ons; we zijn altijd maar met ons tweetjes geweest. We hebben de nodige stress te verduren gehad, maar samen zijn we zo’n eenheid.

Er komt een andere vorm van loslaten aan. Het voorspelbare van opvang en weer naar huis gaat over in naar school en spelen bij andere meisjes thuis. Super mooi voor haar. De wereld ligt aan haar voeten. Wat ben ik toch trots op haar..

Herkenbaar toen jouw kind voor het eerst naar school ging? Ben jij ook zo trots op je kind als je naar hem of haar kijkt?