Met tranen in mijn ogen schrijf ik dit blog. Vol met hormonen op dit moment en mijn gedachtes die overuren maken. De man die in mijn leven is gekomen, waar ik in een van mijn vorige blogs over vertelde, is er nog steeds. Super, zou je denken. Een nieuwe liefde tijdens mijn BAM zwangerschap, help… En ja, dat is het ook, maar inderdaad, er is een maar…

Wanneer er geen man in mijn leven is, sta ik zoveel sterker in het leven. Ik ben zoveel sterker. Niemand waardoor ik mij onzeker ga voelen en niemand die mij iets kan maken.

Ik heb zelfs de keuze gemaakt om BAM te worden. Iets wat je niet even zomaar beslist. Ik ben er van overtuigt  dat je dat niet zomaar redt wanneer je niet sterk bent. Ik sta overigens nog steeds achter deze keuze en ben nog steeds dezelfde sterke persoon. Als individu dan wel te verstaan. Maar nu er een man in mijn leven is ben ik nergens meer.

Ik maak mij weer eens druk om allerlei (kleine) stomme dingen. Ik voel mij om de haverklap onzeker en recht voor zijn raap iets durven te zeggen? Dat zit er ook al niet meer in! Ja, alles in een keer! Die verdomde hormonen er dan ook nog bij maken mij een behoorlijk gecompliceerd persoon. Ondanks dat ik single een beter mens ben, wil ik hem niet zomaar kwijt.

Op het moment dat ik het afkapte (wat te lezen was in deel 1) is hij voor ons gegaan en heeft ie ‘gevochten’ voor mij en gewonnen. Een winst voor beide, al denk ik meer mijn winst want hij is echt lief en geduldig.

En ik? Ik ben ik, gecompliceerd, zwanger en vol hormonen.

We hebben best wat gesprekken gevoerd en waren het over eens dat de term ‘relatie’ nog niet over tafel zou gaan. Ook zou er nog niemand van ‘ons’ afweten. Dit kwam eigenlijk voornamelijk van mij af. Want ja, net zwanger van een donor en dan zou ik nu ineens ‘de ware’ treffen. Teveel gedoe en te moeilijk allemaal voor mij. Deze zwangerschap doe ik alleen. Hoe ga ik dat alleen doen wanneer ik een vriend heb?

Een aantal weken verder dan waar alles begon en ik merk dat mijn eigen woorden steeds meer beginnen te knagen. Wanneer ik mijn vriend in spé hoor zeggen dat hij gewoon vrijgezel is dan doet dat mij zeer.

Het is misschien nog geen officiële relatie, maar het is toch wel iets? Ik weet het, ik was diegene die geen relatieNieuwe liefde tijdens mijn BAM zwangerschap, help! wilde zolang ik zwanger ben. Maar daar denk ik ondertussen wel wat anders over.

Vandaag was voor mij de druppel. We wilden uit eten gaan ergens in de buurt, maar helaas, het was vol. Oké, dan reserveren we wel ergens anders. Dit was het moment dat mij hard kwetste. Ik kreeg te horen dat hij niet met mij gezien wilde worden in zijn dorp. Logisch? Misschien… Ik snap dat hij niet wil dat via de tamtam zijn ouders op de hoogte worden gesteld van zijn relatie met een zwangere vrouw. Maar toch, het kwetste mij erg.

Hoe kan je niet gezien willen worden met diegene waar je stapelverliefd op bent?! Een ding weet ik voortaan zeker. Dit wil ik niet meer!

Nu ben ik niet iemand die zich druk kan maken om gedachtes van andere mensen. Ik ben gelukkig en op welke manier dan ook, dat is aan mij. Maar een relatie terwijl ik zwanger ben van een donor, ging mij nog net een stapje te ver. Hoe ga je zoiets uitleggen? Maar nu weet ik wel beter. Mensen hebben toch altijd wel een mening. Ik ben niemand een verklaring schuldig. Als deze man mij gelukkig maakt ondanks dat ik zwanger ben, wie weerhoudt mij er dan van om hier van te mogen genieten? Ook buiten de vier muren van mijn huis. Juist, niemand.

Er is een man in mijn leven en van mij mag iedereen dat voortaan weten!

Be proud! Wat fijn dat je een man bent tegen gekomen die voor je kiest ondanks je mooie BAM zwangerschap!