Een zwangerschap met Hypermesis Gravidarum
20 april 2016 
5 min. leestijd

Een zwangerschap met Hypermesis Gravidarum

Ruim een jaar geleden veranderde mijn hele leven. Zwanger. Niet gepland, maar na lang tobben absoluut gewenst. Ik ging deze bijzondere gebeurtenis alleen tegemoet en wist dat het zwaar kon worden, maar dat een zwangerschap ook op de manier kon zoals ik hem heb ervaren. Ik leed aan Hypermesis Gravidarum: extreme zwangerschapsmisselijkheid.

Daar had niemand mij op voor kunnen bereiden. Ik ging 38 weken door een ware hel en had niet de zwangerschap die ik voor mijzelf voor ogen had.

Charlotte is 5 maanden geleden geboren en nu ik terug denk aan mijn zwangerschap, besef ik mij pas hoe lastig ik het heb gevonden.

Hypermesis Gravidarum nam volledig mijn leven over en veranderde mijn roze wolk in een hopeloze nachtmerrie. Mijn zwangerschap was slopend en deprimerend.

Ik was niet in staat om op een normale manier mijn leven te leiden, verloor mijn onafhankelijkheid aan alle zorg die ik nodig had en energie die ik niet had. Ik voelde mij geïsoleerd, en het onbegrip voor mijn aandoening maakte het nog moeilijker om mee om te gaan. Desondanks ben ik er met de hulp van lieve vrienden doorheen gekomen en mag ik nog altijd genieten van mijn lieve, prachtige meisje.

Een week na het doen van een positieve test begon de misselijkheid. Ochtendmisselijkheid. Prima te doen, beetje door bijten, maar zal vanzelf weg gaan. Ik was tenslotte pas 6 weken zwanger. Na 2 dagen werd het alleen maar erger. Ik was al ruim 24 uur aan het overgeven, met koud zweet lag ik rillend in bed. Het moest vast griep zijn. Het heerste en ik was er altijd gevoelig voor geweest.

Ik had geen koorts, maar hield geen druppel water binnen en voelde me langzaam wegglippen uit mijn bewustzijn. Ik kon niet meer en uit angst dat dit “griepje” schadelijk was voor het vruchtje belde ik naar de poli in het ziekenhuis.

Een zwangerschap met Hypermesis Gravidarum

Een zwangerschap met Hypermesis Gravidarum

Zij vonden dat ik meteen naar het ziekenhuis moest komen. Eenmaal daar werd ik meteen opgenomen. Ik was ernstig uitgedroogd en moest direct aan het infuus. Hier leerde ik voor het eerst over ‘ketonen’. Ketonen zijn aanwezig in de urine wanneer je lichaam aan het verhongeren is en met name tijdens de zwangerschap zeer schadelijk. Ik kreeg een week , 24/7 vocht en vitamine toegediend. Met een pak Emesafene onder mijn arm en het noodnummer voor de afdeling, ging ik met goede moed op huis aan.

De eerste paar weken gaf ik zo’n 20-30 keer per dag over. Als ik mijn tandenborstel in de mond nam, ging ik al over mijn nek.

Bukken, tillen of iets aantrekken waren standaard een trigger. Niets bleef binnen en zelfs de gedachten of het benoemen van eten zorgde voor een waterval aan overgeef.

Ik kreeg verschillende medicatie tegen de misselijkheid, maar geen enkele pil was in staat om hier tegen op te vechten. Het overgeven was zo pijnlijk en vermoeiend. Het was ook anders dan dat ik ooit heb ervaren. Overgeven na een avond stappen was niet prettig, maar dit was een heel nieuw niveau. Het overgeven tijdens mijn zwangerschap was zo intens en iedereen kon meegenieten. Het ging eeuwig door en als ik dacht dat het stopte, begon het vrolijk opnieuw en inhouden was geen optie. Binnen no-time was ik niet meer instaat om naar college of werk te kunnen.

Ik liep het huis door met een emmertje en mijn bed voelde als een wilde kermisattractie.

Ik was inmiddels 12 weken zwanger en steeds werd mij gezegd: “De eerste drie maanden zijn het zwaarst, daarna kun je genieten.” Ik woog op dat moment minder dan voordat ik zwanger was en was voor de tweede keer opgenomen. Weer kreeg ik andere medicatie. Zofran dit keer, een middel dat meestal wordt gebruikt bij chemotherapie patiënten. Dit maakte het tijdelijk dragelijk, maar was helaas geen wondermiddel. Ik besloot het over een ander boeg te gooien en shopte ‘De Tuinen’ leeg aan huis- tuin- en keukenmiddelen, het hielp allemaal slechts tijdelijk.

Moedeloos werd ik er van en ondanks dat het met de kleine goed ging, brak met 20 weken mijn wereld. Ik kon niet meer.

Weer vond ik mijzelf alleen in het ziekenhuis, de zusters die me inmiddels bij mijn voornaam noemde en de koffie dame die al wist wat ik wilde voor ze het vroeg, kwamen me letterlijk de keel uit. Ik smeekte mijn gynaecoloog of we niet alsnog een einde aan mijn zwangerschap konden maken. Dit kon niet, want ik had tenslotte een gezond kind.

Ik heb mij zeker 2 nachten wakker gehouden met de gedachten dat ik er zelf wel een eind aan zou maken omdat ik dit niet nog 20 weken vol ging houden. 

Met 24 weken was ik nog geen kilo aangekomen en kwam ik terecht bij een diëtist. Ik kreeg een vloeibaar dieet bestaand uit eiwitten en vezels. Dit hielp helaas niet genoeg, gezien het gegeven dat ook dit niet altijd binnen bleef, dus kreeg ik een aantal weken later ook een neus-maagsonde voor de nachten. Ik voelde me langzaam beter en probeerde nog enigszins te genieten van mijn groeiende buikje.

Mijn hele zwangerschap heeft volledig gedraaid om het ziek, zwak en misselijk zijn. Iedere handeling voelde als een slachtveld. Ik heb tot 36 weken dagelijks overgegeven, 3-10 keer per dag en non-stop misselijkheid gekend, 7 ziekenhuisopnames gehad, wekelijks op de poli gezeten voor een echo’s en CTG’s en eindeloze gesprekken gehad op de pop-poli (psychiatrische ondersteuning voor zwangere).

Wanneer ik nu misselijk ben of neig over te moeten geven, word ik overspoeld door paniek en angst. Bang dat het weer zo heftig is als voorheen, ook al weet ik dat het puur met de zwangerschap te maken had.

Ik heb een afkeer voor ziekenhuizen en artsen gekregen, en hoop eigenlijk dat wanneer ik een tweede kindje mag ontvangen, hij of zij zich verstopt in een keukenkastje. Deze zwangerschap heeft mij absoluut een nieuw beeld gegeven over het wonder van onze natuur en ik ben nog steeds jaloers op vrouwen die wel kunnen genieten van het zwanger zijn.

Meer informatie over Hypermesis Gravidarum vind je op: http://www.steunpunthg.nl.

Heb jij dit zelf ook meegemaakt? Of andere complicaties bij je zwangerschap waardoor je niet kon genieten? Laat je reactie hieronder achter.

Wil jij jouw zwangerschapservaringen delen met anderen? Met elkaar in gesprek hoe je er bovenop komt? Dit kan met andere single moms in onze besloten community. Check: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Over de schrijver
Reactie plaatsen