Ik hoor mensen in mijn omgeving nog zo vragen: “Vind je het niet moeilijk dat hij straks voor het eerst naar school gaat?”

Ik snapte die vraag eigenlijk niet zo goed. Ja, hij gaat voor het eerst naar school, maar hij kijkt er al een lange tijd naar uit en het is goed voor hem en zijn ontwikkeling, dokter word je tenslotte niet vanzelf. En ach, wat meer vrije tijd is toch fijn? Ik zou eindelijk eens kunnen gaan sporten of het huis opruimen, want 9 van de 10 keer ben ik daar te moe voor, wanneer ik heb gewerkt en daarnaast mijn zoon heb overladen met aandacht en spelletjes spelen.

Maar als een mokerslag kwamen ineens een week voor zijn vierde verjaardag de emotionele buien om de hoek. Mijn mannetje wordt straks 4 jaar en gaat naar de grote school. Ineens hebben andere mensen wat te zeggen over mijn zoon en dan niet zoals het consultatiebureau af en toe, maar nee nu is het dagelijks. Ineens besefte ik me dat wanneer ik een late dienst zou hebben ik mijn zoon slechts een uurtje in de ochtend zie en daarna de rest van de dag niet. Ineens voelde ik me een parttime moeder, ik zal minder zien van hem, niet samen in bed uitslapen als ik een late dienst heb, niet meer op mijn vrije doordeweekse dagen rustig naar een dierentuin of pretpark. En daar kwamen de waterlanders, in de auto natuurlijk wanneer ik helemaal alleen ben, ik vind het tenslotte ‘heel’ leuk dat hij naar school gaat.

Helaas kunnen we de tijd niet stilzetten, anders had ik in de week voor zijn verjaardag een serieuze poging gedaan.

De maandag na zijn verjaardag was dan eindelijk de grote dag, hij mocht na school en met hem de rest van de kinderen ook, de vakantie was afgelopen. Met zijn nieuwe spidermanschoenen aan en zijn nieuwe spidermantas achterop zijn rug, fietsen we naar school en samen lopen we het schoolplein op. Mijn kleine man is erg enthousiast en weet precies waar hij zijn moet en wat hij moet doen. De welkomstbrief van de school had ik dan ook al meerdere malen aan hem voorgelezen. Trots loopt hij het lokaal in, geeft Juf een hand, stelt zich voor en meldt meteen dat dit zijn eerste dag is. Hij gaat meteen rondkijken wat hij allemaal kan doen en na ongeveer tien minuten gaat de bel en moet ik weg.

Hij geeft me een kus en een knuffel en dat is het, daar ga ik dan. Thuis ga ik maar meteen beginnen aan mijn goede voornemens en mest ik de kledingkasten uit, de tijd vliegt voorbij en voor ik het weet kan ik hem alweer ophalen. Wanneer ik op het schoolplein sta hoor ik in de verte al een klein stemmetje “Mama mama mama” roepen en daar komt mijn kleine man stralend aangestormd. Ik zie aan zijn gezicht dat hij een geweldige tijd heeft gehad.

Ook al is hij straks veel op school en ook al zie ik hem veel minder dan tijdens zijn eerste vier jaar van zijn leven, ik zal altijd zijn mama zijn, zijn held en hij mijn grootste fan!!