Eerste hapje

Mijn kleine melkmonster is een vlotte dame en doet niet mee aan het gemiddelde. Ze houdt zich dus ook niet aan de voorgeschreven informatie die je krijgt van het consultatie bureau en de opvoedingswebsites. Hierdoor loop ik vaak tegen dingen aan die volgens die informatie niet bij haar leeftijd horen.

Gelukkig is er zoiets bijzonders als moederinstinct. Ik kijk goed naar mijn dochter en volg mijn eigen gevoel.

Zo ook dit keer weer. In mijn mailbox popte een mooie nieuwsbrief op met informatie over wat er nu bij haar ontwikkeling zou passen. Hierin stond dat ze nu vier maanden oud is, en klaar kon zijn voor haar eerste hapje.Om daar zeker van te zijn moest ik op de volgende signalen letten: of ze meer borstvoeding wil, op haar handen sabbelt of andere dingen in haar mond doet. Maakt ze smakgeluidjes of hapbewegingen en heeft ze heel veel aandacht voor mijn eten.

Toen ik dat las, had ik zin om een kleine overwinningsdans op tafel te maken. Mijn lieve kleine melkmonster geeft deze signalen al zeker een maand af. Sinds ze echt nog mar net drie maanden oud was. Toen mij deze signalen opvielen wilde ik haar meteen een fruithapje geven. Maar ja, ze was net drie maanden en overal staat dat ze vier maanden oud moet zijn voor het eerste hapje.

Op zulke momenten slaat de twijfel soms toe en vind ik het fijn om met iemand te overleggen wat het beste is voor mijn kleintje.

Gelukkig kan ik altijd terecht bij mijn fantastische moeder en ze adviseerde mij voor de zoveelste keer om op mijn moederinstinct te vertrouwen. Nou… dat schreeuwde dat ze klaar was voor haar eerste hapje. eerste hapjeNa nog een paar dagen getwijfeld te hebben, besloot ik te kijken wat ze zou doen als ik haar een lepeltje met borstvoeding aanbood. Dat accepteerde ze zonder probleem. Dan toch maar eens een lepeltje met worteltjes proberen en ook deze at ze zonder
problemen op. Ze leek er zelfs van te genieten en sindsdien krijgt ze vaker een hapje. Wat ik eerlijk gezegd af en toe wel eng vond omdat ik toch bang was dat ik te vroeg begonnen was met hapjes. Maar toen ik haar hapje een keer twee dagen was vergeten werd ze zelfs boos op me. Ze vraagt echt om haar hapje, het zijn nog maar 4 lepeltjes maar als ze haar hapje niet krijgt, wordt ze boos. Ze doet het nog steeds super en heeft geen last van haar darmpjes gehad. Het was dus de juiste beslissing. Wat ben ik toch blij dat ik naar mijn moederinstinct heb geluisterd. Ondanks de wat dikkere poep die ik vond, jeetje wat stinkt dat! Het mailtje bevestigde voor mij dat ik de signalen juist heb gesignaleerd. Dat vind ik toch wel een klein feestje waard!

Ik vermoed dat mijn kleine moppie mij veel van dit soort uitdagingen gaat geven.

De volgende overwinning? Ik kan er alleen maar naar gissen. Maar ik hoef er denk ik niet lang op te wachten. Laatst zat ze naar haar achterneefje te kijken die al loopt. Ik zag haar grondig inspecteren wat hij allemaal deed. Alsof ze aan het bekijken was hoe ze hem na kon gaan doen. Ik kan maar een ding in volle overtuiging zeggen: “Kom maar op met die nieuwe uitdaging, ik kan het aan!”

Over de schrijver
Reactie plaatsen