“Zucht”…gevolgd door een nog grotere zucht. Ik kijk in een paar grote ogen en naar een geïrriteerde blik van mijn dertienjarige puberdochter. Zij vindt mij duidelijk irritant en als blikken konden doden, dan vermoed ik dat ik op dat moment ergens diep onder de zoden lag. Maar zo irritant als zij mij vindt, zo irritant vind ik haar. De eeuwige discussie met mijn puber… pfff, vermoeiend soms.

Eerlijk waar, ik doe echt mijn best om die puberhersens te begrijpen, maar zo nu en dan mislukt dat enorm. Ik heb er zelfs een boek voor aangeschaft. Een boek over hoe het brein werkt en met name een puberbrein. Het leek mij wel handig om goed voorbereid te zijn. Helaas is het ook bij die enkele voorbereiding gebleven, want ik heb simpelweg de tijd niet om mij door die gortdroge stof heen te worstelen. Ik heb al geen tijd voor de wekelijkse reclamefolders, laat staan een dik boek over het brein.

Dus probeer ik elke keer opnieuw te bedenken hoe ik zelf was op die leeftijd. Kennelijk functioneerden mijn eigen hersenen in die tijd ook op halve kracht, want heel veel kan ik mij ook niet meer herinneren.

Ik kom niet verder dan dat ik mijn moeder ook vaak maar een grote zeur vond. Zij maakte problemen om niks en dat ik vond haar preek verspilde moeite. Er is niks van blijven hangen, dat weet ik ook nog. Dus kijk ik waarschijnlijk in een spiegel als ik in die grote ogen van mijn dochter kijk.

Ondanks dat ze mijn preek duidelijk gezeur vindt, leg ik haar voor de zoveelste keer uit, dat ik haar abonnement van haar smartphone betaal, dus dat die telefoon van mij is en zij ‘m mag gebruiken. Ik benadruk dat ze die telefoon gekregen heeft, zodat IK haar kan bereiken en zij mij en dan vooral als er bijvoorbeeld wat aan de hand is. Nou lijkt ze dit stukje nog wel te begrijpen. Tenminste, ze knikt, want iets hardop zeggen schijnt voor pubers ook iets heel ingewikkelds te zijn. Op mijn vraag, hoe het dan mogelijk is dat de batterij van haar telefoon om twee uur ’s middags al leeg is, terwijl ze gewoon op school gezeten heeft, krijg ik dan ook geen antwoord.

Als ik het dan voor de tweede keer vraag, gaan er hooguit een paar schouders naar boven en weer naar beneden en bij de derde keer blijkt mevrouw een tussenuur gehad te hebben waarbij ze met vriendinnen ruim een uur op You Tube gezeten heeft, 245 selfies gemaakt te hebben en het was zooooo gezellig. Ja, je had erbij moeten zijn, denk ikDe eeuwige discussie met mijn puber

En dit is dan nog maar een van de discussies die ik wekelijks kan afsteken. Ondertussen heb ik een heel scala hoor. Zo blijft de afspraak, eerst huiswerk, dan afspreken met vriendinnen, ook een wekelijks terugkerend iets. Even bellen als je wat later bent dan de afgesproken tijd is ook echt niet te doen. Waarschijnlijk kan ik die onder de lege-batterij-discussie hangen, want naast dat iedereen haar altijd ophoudt als ze naar huis wil gaan, ze er toch iets langer over fietst dan de twee minuten die ze bedacht had, is negen van de tien keer opnieuw die batterij leeg.

Zo lang als mijn dochter op de middelbare school zit en dat is nu anderhalf jaar, steek ik dat verhaal over het belang van bereikbaarheid al af. De kracht zit ‘m in de herhaling, heb ik ergens gelezen. Ik ben benieuwd hoe vaak ik dit verhaal nog zal moeten herhalen…zucht…

De eeuwige discussie met mijn puber. Herken je jezelf en jouw puber in dit verhaal? Laat je reactie hieronder achter.