Tweestrijd

 Ik merk aan mezelf dat ik sinds de scheiding continu maar in tweestrijd zit. Enerzijds wil ik mijn kinderen alle aandacht van de wereld geven, anderzijds ben ik er zelf en het huishouden ook nog.Alleenstaande-mama-Kimm1

Laat staan vrienden en familie. Dagelijkse strijd wanneer ze spelletjes willen spelen na het eten en ik het huis na een 9-urige werkdag ook nog enigszins onder controle wil hebben. Hou ik me na het eten met de meiden bezig, dan voel ik me een slechte moeder omdat het huis zo’n troep is. Hou ik me met het huishouden bezig, dan voel ik me een slechte moeder omdat ik dan in mijn brein me inprent dat ik mijn meiden verwaarloos.

Gesprekken waar nooit een einde aan komt of eindigt met een open einde, om de dag erna weer in de herhaling te gaan. Keer op keer hou ik me voor dat de meiden niks tekort komen, alle tijd van me krijgen wat ze nodig hebben. Maar dat een moeder zijn meer inhoudt dan alleen maar spelletjes spelen, cakejes bakken en naar de kinderboerderij of speeltuin gaan.

Buiten het fysieke geregel is er nog het emotionele geregel. Gesprekken met de kinderen waarom mama en papa niet meer samen zijn heb ik tot in den treure gevoerd. Vooral met de oudste. Zij wilde en kon er niet bij waarom mijn ex en ik niet meer bij elkaar waren.We konden toch gewoon weer in een huis wonen? We konden toch gewoon weer verliefd op elkaar worden, zo moeilijk was dat toch niet? Ondertussen in het heetst van de strijd nam ze de twee jongsten ook mee in haar verdriet. En zo kon het plots zomaar gebeuren dat we opeens met z’n viertjes zaten te huilen.

Zij omdat ze hun papa misten en ik om hun verdriet. Ik was er immers verantwoordelijk voor

2 jaar verder voer ik nog steeds de meeste gesprekken met mijn oudste dochter. Nu ze in de puberteit zit, vindt ze het nodig om diegene die het meest bij haar is eens uitvoerig te testen. Ik dus. Geduld in deze is een schone zaak, ware het dat ik deze niet bezit. En als ze dan zo tegen me staat te schreeuwen dat het allemaal mijn schuld is, tel ik maar eens langzaam tot 10 en hou mezelf voor dat het in de loop der jaren alleen maar erger zal gaan worden aangezien ze pas in haar 11e levensjaar zit.

Dat een moeder zijn inhoudt, dat je je verantwoordelijkheid voor die mini-mensjes moet nemen. Fulltime werken staat hierbij op nummer 1. Zorgen voor een dak boven hun hoofdje en eten in hun maatje. Kleren en schoenen staan op nummer 2. Ruzie, oorlog, gesprekken met mijn alter ego. De rest is allemaal secundair. Het huis moet opgeruimd en netjes zijn. De vuilnis niet vergeten op donderdagavond buiten te zetten. Wc en badkamer grondig poetsen en ondertussen de was inzetten en de droger. Want deze laatste twee zijn onlosmakend met elkaar verbonden, de een kan niet zonder de ander. 

Alleenstaande-mama-Kimm3Na zo’n dag is de tweestrijd volop aanwezig en moet ik mezelf tot rust vermannen. De dag erna begint het hele feest namelijk weer opnieuw. Strijd met mezelf, werken, huishouden en kinderen. En steeds heb ik het idee dat ik wat of iemand vergeet. Als ik uitgeput op de bank lig tegen een uur of tien, de kids dan gewassen en gestreken in bed ligen, het huis dan wel aan de kant is en de droger en wasmachine draaien, dan bedenk ik me wie ik continu vergeet; “mezelf”.

 Ik ben dan wel een fulltime mama, maar waar en wie ben ik eigenlijk?

Werken, kids, huishouden, slapen en repeat. Meestal komen de tranen dan naar boven en vind ik mezelf plotsklap zielig. Met een glaasje Hugo en skyradio dan ook nog op wil, dit wel eens ontpoppen tot een ware stortregen. Daar zit je dan met je 37 jaar..te huilen als een baby omdat je uren te kort komt in een dag. Te huilen omdat je zoveel meer wilt dan je eigenlijk tijd hebt

Als de deur van de woonkamer dan heel langzaam open gaat en mijn jongste dochter daar dan staat met haar haartjes omhoog, duim in de mond en haar favoriete knuffel tegen haar neusje aan, probeer ik snel de tranen weg te vegen. “Mama, waarom huil je? Heb je ergens pijn”?..”of moet je huilen omdat je iemand zo mist”?

Terwijl ze met haar handjes mijn tranen droogt, zeg ik zachtjes dat ik mezelf zo mis.

Starend en bezorgd blijft ze me aankijken met haar blauwe ogen. “Het is niks schat, mama moest gewoon even huilen. Het is alweer goed nu jij er bent”. En terwijl ze me omarmt en we samen nog zo een tijdje blijven zitten besef ik dat ik mezelf de komende jaren nog vaak zal moeten gaanmissen aangezien mijn meiden nog erg jong zijn. En net als het gemis dat slijt van vrienden die je in de loop der jaren kwijt raakt door onbegrip, zal dit gemis van mezelf ook slijten.

Liefde krijg ik in drievoud terug. En dat telt velen malen zwaarder dan dit gemis… 

Dikke kus, Kimm. X.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Lieve Kimm, Ik word er verdrietig van! Ik ben ook 8 jaar alleen geweest met mijn 2 zonen. Ik wil zeggen: niet doen! Niet jezelf kwijt zijn! Dat is wat onze kinderen het hardste nodig hebben, onze ware zelf! Mijn zonen daagden me juist uit, als ik mezelf niet was. Samen koken, samen opruimen is ook quality time en zij krijgen er ook zelfvertrouwen van en voelen zich nuttig op een goede manier! Ik gebruikte de papa weekenden altijd helemaal voor mezelf! Om op te laden! Als moeder denk ik ook nog vaak dat ik tekort schiet, maar heb geleerd dat dat mijn criticus is. We zijn moeders, maar geen wonderbaarlijke - nooit moe of chagrijnige zijnde wonderwomen! Dus lieve Kimm, niet jezelf kwijtraken, die mooie vrouw daarbinnen hebben je dochters nodig om te leren, dat ook zij goed zijn, zoals ze zijn. Net als ieder mens tijd voor zichzelf nodig hebben, leuk en stom kunnen zijn, moe of ziek en dat er dan toch van je gehouden wordt. ps ... wij hebben de eerste 2 jaar op knakworstjes geleefd, ha ha.

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Wat een lieve woorden zeg (Chantal)! Ik ben het met je eens, raak jezelf niet kwijt! Al zijn het maar kleine dingetjes die je voor jezelf doet, doe ze! Jij bent een prachtig mens waar je dochters heel veel van kunnen leren en tegen op (in de positieve zin van het woord) willen kijken. Be that mom! Vergeet nooit hoe belangrijk jezelf ook bent! (en verder herken ik het enorm, die tweestrijd waar je iedere dag weer in zit....)

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Moet lachen om je laatste zin..hahhaa! Hele lieve woorden. Dank je wel!! Dikke knuffel!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Herkenbaar soms. ik zeg soms omdat ik het nu anders probeer te doen. In jaren tijd dat je te horen krijgt , je mag ook er zijn. denk ook aan jezelf. probeer ik nu ook te genieten en voor mezelf dingen te ondernemen. Niet makkelijk hoor soms val je weer in oude gewoonte terug. Met puber ook herkenbaar. bij ons werden problemen erger toen ik mezelf echt helemaal vergat en een zwakkeling en zielig voelde. heb ik geweten dat mijn puber daar helemaal niet op zat te wachten, probeer echt dingen voor jezelf t doen zonder je schuldig te voelen, want wat je je kinderen bied is een hoop positieve dingen.onderneem af en toe dingen alleen. daar is niks mee. laat ook zien dat je moe of off day hebt ik heb ochted humeur eerst jaren schuldig voelen dat ik zo weinig zin had eerste half uur om te praten en gezellig te doen, inmiddels verteld , mama moet eerst even bijkomen. kopje koffie rustig bijkomen dan praten en gezellig :) Je bent het voorbeeld voor je kinderen , je doet het super maar je mag echt af en toe just you genieten :) liefs xxx

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Ahhh das lief!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Mooi beschreven Kimm en erg herkenbaar! Je doet het super, net als wij allemaal trouwens! ;-) Oh ja enne happy birthday!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Apr 2015

Dank je wel!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Apr 2015

Je kinderen laten het je zien: je doet het fantastisch goed! Je biedt de veilige haven die zij nodig hebben. Ze reageren bij jou omdat ze zich daar het meest veilig voelen. En inderdaad, heel herkenbaar, jezelf missen. Ik herken het heel goed. Mijn oplossing: proberen kleine momenten voor mezelf te zoeken en daar mijn rust uit halen. Hoe rustiger ik kan zijn, hoe meer ik mijn kinderen er mee help ;) Tegenwoordig kan ik het gewoon aangeven aan ze: geef me even een half uurtje tijd voor mezelf. En het werkt!

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2015

Dikke knuffel!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Apr 2015

Lieve Kimm,Eerst.... Nóg van Harte Gefeliciteerd met je verjaardag! Je hebt vast een superdag gehad als supermam!Ik herken zoveel in je verhaal... Alleen natuurlijk gevat in mijn geschiedenis. Toen ik je verhaal las, besefte ik eigenlijk dat ik me mijn hele relatie met mijn ex zo gevoeld heb. Ik hield alle ballen hoog, ik regelde alles... (nauwelijks tijd voor mezelf, ondanks aanwezige ex). Wat ik nu nog steeds doe. Ik was (en ben nog wel een beetje boel) iemand die alles regelt, want dat heb ik 15/16jr lang gedaan. Nu na een jaar dobberen, zie ik het van een andere kant. Ik geef echt niet graag toe... Maar terwijl ik in mijn relatie zat met mijn ex, was ik meer een alleenstaande ouder van 3 kinderen + 1, dan dat ik nu ben met mijn vriend. (had het verhaal wel getypt, maar vind het hier niet passen...) Ik denk dat ik niet helemaal single mom ben, maar aan de andere kant zijn er momenten dat het wel zo is en voelt. Mijn ex is nauwelijks in beeld, dus heel weinig me/us-time. Dat hakt erin. Gelukkig accepteren mijn kinderen hun bonuspapa wel en helpt hij heel veel, maar soms voel ik me even heel alleen en verdrietig. Mijn kinderen zijn heel boos op hun vader en dat krijg ik er ook bij, want ze durven het (nog) niet te uiten naar hem.De kinderen, het huishouden, mijn werk... Het is soms niet te combineren. Gelukkig is er veel hulp van lieve mensen om me heen. En als ik dan 's avonds van mijn middelste te horen krijg dat hij van mij houdt en dat hij vindt dat hij de liefste moeder op aarde heeft een nooooooooooit zou willen ruilen (tot ik hem iets héél 'belangrijks' ontzeg/verbied), dan weet ik weet dat ik het niet zo slecht doe en dat het langzaam beter gaat, naarmate we onze draai allemaal hebben gevonden.Ik had in mijn puberteit een beeld van mij als moeder... die moeder ben ik tot nu toe nog niet (helemaal) geweest, maar ze is zich aan het ontwikkelen! Tijd voor Daphne, tijd voor mama-Daphne, tijd voor vriendin-Daphne, tijd voor huisvrouw-Daphne... etc. Ze komt er wel! En ik geloof dat ook jij dat kan doen!Ik heb van een vriendin de tip gekregen om elke avond, voor de volgende dag, te gaan broeden op een ei. Eieren zijn doelen die je de dag erna wilt doen. Ik heb er gevoelsmatig gemiddeld 80.000 per dag, maar daardoor komt er niets uit m'n handen. Nu beperk ik me tot drie eieren en als die drie eieren gelegd zijn, ben ik klaar. En heb ik dus me-time. Omdat je dan gaat denken dat je meer kunt gaan doen (maar dat mag niet), broed je de volgende keer op grotere eieren. Het klinkt misschien heel zweverig en vaag, maar ik geloof dat je door het bedenken van die eieren tijd voor jezelf vrij krijgt! (www.sochicken.nl - eierdoostheorie) Bij mijn single-mom-schoonzusje werkte het ook... Wie weet zijn er meer die er veel aan hebben...Ik heb bewondering voor alle Single Moms (& Dads)! We doen het toch maar!LiefsP.S. Hmmmm, beetje lang bericht zo onder jouw blog, maar wist hem niet anders (lees korter) te schrijven... hoop dat je het niet erg vindt... heb wel lang getwijfeld of ik op enter zou klikken... En anders... verwijderen staat vrij ;-)

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2015

Leuke blog daphne; ) Ik vind reacties erg leuk om te lezen. Of ze nou lang of kort zijn, beter dan geen commentaar. Dus voel je de volgende keer weer zo vrij. :) Je broedeitheorie is erg interessant. Ga het zo eens op Google zoeken en zeker eens uitproberen. Wanneer het werkt zal ik het misschien nog eens Bloggen;) Speciaal dankwoord naar jou toe dan. Ik hoop dat je nieuwe relatie wel eerlijker verdeeld is. Dank je wel voor je commentaar!! Dikke knuffel kimm xx

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2015

Ps. Mijn verjaardag was erg fijn!! Dank je!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Apr 2015

Supermooi geschreven en zo herkenbaar! Ik doe het ook alleen maar dan als bewuste keuze. Had deze keuze veel eerder moeren maken. Vind het fantastisch, maar zorgen alleen is soms zwaar. Balans zoeken tussen werk, prive, huishouden en je kind aandacht geven. Je komt zelf altijd op de laatste plaats. Moet nodig kilo's kwijt die er nog aanhangen na de zwangerschal, maar door die combi van alles lukt het gewoon niet. Heb momenten dat ik daar enorm van baal, en andere momenten denk ik weer: ik ben zo rijk, ben gezond, heb een gezond kind. Tijd voor jezelf is belangrijk zegt iedereen altijd. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan, want wie doet dan je kind? Je was? Het koken? Dat is zo makkelijk niet. Ik sportte 3/4x per week, heb het moeten opzeggen omdat het niet meer in die lange rij van zorgtaken past. En kan de avonden niet weg, en dus is mijn enige uitlaadklep weg. En lever ik dus zelf weer in, met alle liefde overigens, maar soms zou het fijn zijn als er iemand op de bank zit en je zo je huis kunt uitlopen, kunt sporten, aan jezelf kunt denken. Ach wie weet komt die persoon nog eens op mijn (en wie weet jouw) pad. Ga zo door met bloggen, ik ben fan!

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2015

Wat lief Wendy! !! Super leuk om te horen dat je fan bent! Je hebt een grote glimlach zojuist op mijn gezicht getoverd. Dikke knuffel!! Kimm x

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 May 2015

super mooi geschreven

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 May 2015

Thanxxxx

Anonymous
Door

Anonymous

op 05 May 2015

Wat prachtig geschrevebn Kimm. En ja de harde realiteit. Is geloof niet dat je jezelf zo lang kan wegcijferen tot je kinderen "groot" zijn. Dat is ook niet gezond. Ik hoop dat je een modus vind om ook "Kimm de vrouw" de ruimte te kunnen geven.En ja net als Myra herken ook ik de tweestrijd volop!Liefs Benedit

Reactie plaatsen