Lieve lezers van Happy Single Moms

Ik ben een nieuwe blogger bij HSM en wil me daarom eerst voorstellen. Mijn blognaam is Iris Lemaire. Ik ben 43 jaar, single, mama van Merel (8) en Lars (16). Samen met mijn kinderen woon ik in een oud vrijstaand huisje in Waalwijk, vlakbij het centrum. Sinds 2009 ondernemer en eigenaar van een adviesbureau. Dit jaar vier ik mijn tien jarig bestaan.

Dat wordt niet het grote feest wat ik me had voorgesteld. Maar wel een belangrijke mijlpaal die ik, als ik wat meer hersteld ben, zeker ga vieren. Tien jaar ondernemerschap waarin ook mijn dochter is geboren en waarvan haar papa dacht dat hij geen vader wilde zijn en ik mijn dochter alleen op de wereld zette. Het ondernemerschap heeft voor mij vele betekenissen gekregen door de jaren heen. En dat feestje dat komt er met alle toeters en bellen zodra ik ‘beter’ ben.

1 juni 2018 “u heeft borstkanker”

Terwijl ik dit schrijf, staar ik een tijdje naar deze datum. De letters staan er zo rustig, vind je niet? Gewoon zoals alle datums. Maar deze dag was een heftige, rare, ongelovige en onwerkelijke eerste juni. Ik weet nog dat het mooi weer was. Op deze vrijdag kreeg ik het definitieve nieuws. “Mevrouw, na de biopten onderzocht te hebben moeten we u mededelen dat u borstkanker heeft.” Ik had een gesprek bij Mammacare en had mijn zoon bij me, mijn moeder, mijn vriendin Wendi en mijn nicht Marjolein. De laatste twee schreven alles op zodat we later op een rijtje konden zetten wat de verpleegkundige allemaal had gezegd. Triple negatief, chemo, amputatie, reconstructie etc.

Ik wist niet hoe ik me moest voelen

Na het gesprek liepen we door naar de poli voor bloedafname. Er werd een uitgebreid bloedbeeld bepaald. Wat later bleek, het ijkpunt en referentiekader in verband met de chemo’s en mijn waardes die weldra achteruit zouden gaan. Ik voelde me een beetje dof en verdoofd. Mede ook omdat ik eigenlijk niets van borstkanker wist. Als alleen dat tijdens de basisschoolperiode van Lars de moeder van een leerling uit zijn klas aan borstkanker was overleden. Tijdens het gesprek met de mammacare verpleegkundige bleek ik verkeerd geïnformeerd te zijn over het type borstkanker. Aanvankelijk werd gezegd dat ik triple negatief was. En dat is geen fijn type. Overlevingskansen de eerste vijf jaar zijn laag. Wendi was woedend op deze verpleegkundige over de manier waarop ze mij de diagnose vertelde. Wendi is coach en vond dat ze weinig empathisch vermogen had. Het ging langs me heen, ik dacht meer over wat ik zojuist te horen had gekregen.

Gesprek met oncoloog gaf opheldering

Het gesprek met de oncoloog nadat ik alle onderzoeken had ondergaan gaf veel duidelijkheid en opheldering. Er was geen sprake van triple negatief. Mijn diagnose was HER2 positief. Dat betekent dat de kankercel een eiwit receptor (een soort antenne) heeft. Deze soort borstkanker is zeldzamer dan de hormonale vorm. Overlevingskansen zijn goed. Maar ik had wel agressieve, snel delende en loslatende tumors. Ik had een tumor in mijn borst en een uitzaaiing in mijn lymfe. Ook bepaald geen kleine tumors. Daarom ging alles in een stroomversnelling en begon ik op 14 juni met de eerst chemo kuur.

Inmiddels 4 maanden verder

Ik merk dat het schrijven over mijn proces me goed doet. Ondertussen heb ik erg veel geleerd over borstkanker. En nog meer over supplementen die helpen tijdens de chemo om het vol te kunnen houden. Ik ben middeltjes op het spoor gekomen die meehelpen de kankercellen af te breken. Ik wil graag een bijdrage leveren aan informatiedeling voor vrouwen die dit meemaken en niet weten waar ze moeten beginnen. Van nature houd ik in lastige situaties mijn hoofd koel en ga over tot actie. Ook tijdens ziekte heb je een plan van aanpak nodig, zeker als single mom. Ik wil graag andere vrouwen inspireren met mijn optimisme, mijn concrete aanpak en zoektocht tijdens mijn proces borstkanker. Dat is de reden om me bij het team van bloggers te voegen van Happy Single Moms.

SuperVrouw de rasoptimist

Nu heb ik de afgelopen maanden heel veel geschreven over wat er is gebeurd en hoe ik daarmee ben omgegaan en dat kan ik onmogelijk in deze blog gieten. Als je meer wilt lezen over het begin of over de middelen die ik heb gevonden kun je dat nalezen op SuperVrouw. Ik zal nu elke twee weken een blog posten op HSM met wat ik doormaak en hoe ik mijn ziekteproces combineer met mijn kinderen, mijn werk en het behandeltraject. Heb je vragen, stel ze dan gerust! Ik beloof sterk in positieve gedachtekracht. Vanaf het moment dat ik precies wist wat ik had is de knop omgegaan. Heb ik geen moment gedacht dat het niet goed zou komen. Het komt goed!