Ineens ben je ziek, heel ziek
27 juni 2016 
4 min. leestijd

Ineens ben je ziek, heel ziek

Vanaf de dag dat je als ouder geboren wordt, geld er ten minste één ongeschreven regel. En dat is dat je als ouder eigenlijk niet ziek kunt zijn. Nou, misschien als vader zijnde wél. Je hebt immers je liefhebbende partner die je vertroetelt en verzorgt. Maar als moeder ligt dat toch een tikkie anders. Laat staan als single mom. Want dan is ziek worden not done. Het. Kan. Niet. Punt. Dus met een flinke griep onder de leden zal je kuchend, trillend en rennend tussen toilet en kind in, de boel draaiende moeten houden. Kinderen moeten nu eenmaal van en naar school/crèche/bso. Ze moeten ergens ook nog eten, huiswerk, naar bed en tussen de bedrijven door ook nog eens een flinke portie aandacht. Ongeacht hun leeftijd.

19-diet-pillsMaar wat nou als je écht ziek wordt? Echt ernstig ziek, en je zit met een kleuter thuis, zonder partner, zonder enig idee hoe je ziekteproces loopt en of je überhaupt wel beter wordt. Het overkwam me gewoon, bijna twee jaar geleden. Onoverwinnelijke ikke, werd ineens keihard ziek en ik kon er helemaal niets tegen doen. Slechte horrorverhalen van een ander werden ineens mijn werkelijkheid, mijn wereld.

Daar sta je dan, het in je broek je doen van angst met een kleuter aan je hand die zich groot houdt maar eigenlijk nog banger is.

Als iets waar is, dan is het wel dat kinderen de angsten en zorgen van hun ouder feilloos tot zich nemen. Die kleine sponsjes nemen alles in zich op, fijne maar ook minder fijne dingen. Je kind is (uitzonderingen daargelaten) toch wel het meest belangrijkst in je leven. Als je ziek wordt komt het besef dat het eigenlijk helemaal niet meer om jou draait op dat moment. Want hoewel het idee van doodgaan op zich al niet erg aantrekkelijk is, wordt het heel naar als het besef je raakt dat je kind zijn álles kwijt raakt. Het woont immers bij jou. Jij bent zijn/haar veilige haven. Dat besef tikt je eerst hard in je gezicht. Maar als je kleintje je na een tijdje met een trillipje en tranen over zijn wangen vraagt of mama nou dood gaat en hij bij papa moet wonen, slaat het besef je keihard alle grond onder je voeten weg. Je kind ziet zijn wereld volledig instorten. Hem trillend vasthoudend heb ik gezegd dat ik niet weet of ik hieraan doodga, maar beloofd dat ik er alles aan zal doen beter te worden en zo lang mogelijk bij hem te blijven.

236047-tree-of-lifeHoe vaak wordt me de vraag niet gesteld hoe ik het heb gered. Borstkanker, negen maanden chemo, operaties…

Ik kan die vraag heel makkelijk beantwoorden. Het bovenstaande moment maakte van mij een soort lean mean fighting machine. Ik zou en ik moest die veilige haven voor hem zijn. Dus stond ik iedere morgen op, en bracht hem naar school. Soms wat dat ook het enige zinnige wat ik er die dag uit kreeg. Ik vocht me door iedere chemo en door ieder onderzoek, test, uitslagen en operaties. Ik had namelijk een belofte gemaakt en ik zou alles doen in mijn macht dit niet te verliezen! Als ik zou verliezen wilde ik niet dat hij een moeder had die de strijd al opgaf voor ze begon. Wilde ik dat hij de tijd die hij met mij had, als waardevol zou beschouwen. Dat ik hem liefde en wijsheid mee kon geven. Een tijd waar ruimte was voor verdriet en angst, maar waarin ook leuke dingen gedaan werden, gelachen werd. Ook al was dat soms met de laatste kracht van die dag.

Vooralsnog sta ik voor. Het is nu twee jaar geleden, en ik ben kankervrij. Dit zal me nog jaren op mijn hielen zitten. Ik maak goede kansen, maar er is altijd een kleine kans dat het terug keert…

Ik zeg mijn lieverd heel vaak dat ik niet weet hoe oud ik word. Maar dat iedere dag er eentje is, en niemand eigenlijk weet hoe oud hij wordt. Hij accepteert mijn antwoord steeds meer en begint niet vaak meer over kanker. Hij denkt zelf dat ik pas dood ga als hij een papa is. In dat geval houd ik hem thuis tot aan zijn 40e…

Wat een onwijs heftig verhaal van Joyce. Onwijs knap hoe krachtig ze hier mee om is gegaan. Wij wensen haar al het goed en heel 
veel liefs voor de toekomst toe. 

 

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 27 Jun 2016

Jeetje Joyce wat afschuwelijk om dit te lezen. Wat ben je sterk. Dit is de grootste nachtmerrie voor elke single mom lijkt me, tranen in mn ogen. Dank je wel dat je je verhaal zo met ons deelt het is dapper. Jou verhaal geeft vast veel andere moeders kracht. Ik heb bewondering voor jou veel liefde en gezondheid voor jullie <3

Reactie plaatsen