En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar…Niet naar de vader van mijn jongens! Oh mijn hemel, hoe kun je zo omgaan met je eigen kinderen? Het is vrijdag en het is de grote dag. Mijn jongste word zes jaar oud,een hele gebeurtenis voor hem. Hij heeft hier echt al bijna een heel jaar naar uit gekeken, met om de paar dagen maar vragen hoe lang het nog duurde voordat hij jarig was.

De nacht was hij onrustig geweest, om de haverklap wakker en vragen of het al ochtend was. Uiteindelijk maar gezellig bij mij in bed komen liggen, en als hij bij mij in bed ligt slaapt hij ook wat langer door dus werd hij pas om zes uur ’s ochtends wakker. Broer lief werd ook wakker dus gezamenlijk naar beneden en in de mooi versierde huiskamer een hele riedel aan verjaardagsliedjes gezongen. Uiteraard meteen de cadeautjes uit gepakt.

En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar...

Daarna bepakt en bezakt met cup cakes voor alle kinderen en bon bons voor de juffen naar de school. Op school ook mooi in het zonnetje gezet. Dat blijft toch leuk, en op deze leeftijd mag je er als ouder nog bij zijn, dus ik had geluk. Geweldig gewoon. Ja daar plan ik vrij voor.

Heerlijk vind ik het om het mee te maken en zo goed als elke seconde wordt gefotografeerd en gefilmd.

Die middag zijn grote kinderfeestje. Met 8 kinderen in totaal naar een indoor speel paradijs, en ondanks dat ik het financieel niet ruim heb, was the sky the limit. Ja sorry, dat is over compenseren ik weet het. Maar goed ik doe het deze keer echt met plezier. We gaan pas weg als ze gaan sluiten en als ik alle kinderen mag geloven hebben ze een fijne middag gehad. Mijn twee mannetjes in ieder geval wel en de jarige job zeer zeker wel.

Moe maar voldaan komen we ’s avonds bij ons huisje aan om daar nog de verjaardagspost uit de brievenbus te vissen. Een mooie kaart met geld van mijn beste vriend en maatje. Verder niets. Ook niets van vader. Ook geen telefoontje appje of sms van hem gehad voor zijn verjaardag. Ik zeg niets en hoop dat mijn zoontje het zelf niet in de gaten heeft. Gelukkig, hij is te druk met cadeautjes uitpakken en er mee spelen voordat hij dood moe zijn bedje in gaat.

De volgende dag maak ik eerst het huis aan kant. Dan gaan we de laatste boodschappen doen want die middag komen er nog een stel vriendinnen van mij op bezoek voor de verjaardag. Als we terug onze wijk in rijden zie ik de bus van de vader van de jongens, we passeren hem. Hij draait om en rijdt ons achterna. Och hemel denk ik, krijgen we dit ook nog. Ik ben al heel de avond en nacht kwaad geweest op hem, ook om een andere reden maar dat komt in een volgende blog. Hij staat al voor het huis te wachten voordat ik de auto gedraaid heb en bij het huis parkeer.

Dan feliciteert hij zijn jongste zoon met zijn verjaardag gewoon op straat want volgens de vader is hij die dag jarig.

Vader luistert niet eens naar zijn zoon als hij hem vertelt dat hij vandaag niet jarig is maar gisteren. Ook niets nieuws helaas. Ja een cadeau heeft vader niet maar als de kinderen weer naar hem komen dan krijgt hij een cadeau. Wanneer dat is en of dat ooit is zal ik niet weten. Ook zegt hij dat hij zijn kinderen zo mist. Helaas zegt hij niet wanneer hij dan mee gaat werken aan de begeleide omgang zodat hij zijn kinderen weer kan zien. Voor mij is het dus gewoon gebakken lucht. Het geheel heeft nog geen 5 minuten geduurd of meneer is al weer weg.

En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar...

Het valt me wel op dat de armoedzaaier, die al 3 maanden maar een deel van de kinderalimentatie heeft betaald en deze maand zelfs niets heeft kunnen betalen, mooie nieuwe kleren aan heeft. Waaronder een lederen jasje. Het duiveltje in mij denkt: oh de midlife crisis is begonnen.

Ik houd mijn mond maar. Mijn zoon heeft gezegd wat hij moest zeggen, dat vader te laat was. En ik dacht als ik niets goeds kan zeggen kan ik beter mijn mond houden. Ik zucht het thuis maar van me af. Het kan aan mij liggen maar zo erg schijnt hij volgens mij zijn kinderen niet te missen.

Zie ook: Denkt papa dit jaar wel aan de verjaardag van zijn dochter?

Hoe zou jij hiermee omgaan? Deel het met ons en laat een reactie achter.