Wat een schatje die dochter van jou! Wat is ze leuk! Ik knik want ik vind uiteraard hetzelfde. En dan komt de onvermijdelijke vraag. En??? Komt er nog een nummer twee? Of wanneer krijgt ze een zusje of broertje?

Mensen! Kunnen we niet gewoon tevreden zijn met wat we hebben? Mijn uk heeft al meerdere broertjes en zussen. En…. Ik woon in een paddenstoel he. Daar past niet nog een kindje bij.

Ik had dolgraag een tafel vol gehad. Een groot gezin, waar zussen met elkaar kibbelen en broertjes met elkaar overhoop liggen. En wie weet kom ik morgen iemand tegen. Dan is de situatie alweer heel anders. Maar in de situatie zoals hij nu is, ben ik spinnend tevreden.

Twee vriendinnen van mij zijn nu zwanger van een tweede. Beide een kindje van dezelfde leeftijd als mijn dochtertje. En uiteraard denk ik er dan aan. Maar ik heb niet hetzelfde leven als zij. Ik ga nog steeds op reis en heb naast mijn baan ook nog een uit de hand gelopen hobby. Daarbij hebben zij alle twee nog een kerel. Die zorgt voor inkomen en het zijn toch twee extra handen en ogen.

Twee wordt echt te gek

Tijdens die uit de hand gelopen hobby fotografeer ik onder andere pasgeboren baby’s en dan vind ik het allemaal zo zoet en denk ik terug aan de tijd dat mijn mop kleiner was dan een halve meter.

En?! Wanneer komt nummer twee??Ik fotografeer dan samen met de donor van mijn kindje, Twan. We maken altijd hetzelfde grapje. Er komt in zo’n shoot altijd het moment dat de ouder het kindje aan één van ons overgeeft. En dan zeggen we standaard; “Oké rennen nu!” Als het aan Twan zou liggen zou het allemaal zo gebeuren. Maar het is voor hem een stuk makkelijker praten.

Op veel van mijn reizen neem ik mijn dochter gewoon mee. Ze is net drie en heeft inmiddels acht landen gezien. En we gaan gewoon met het vliegtuig. Ze is best makkelijk en ik heb echt weinig te klagen met haar. Dat zou allemaal niet kunnen met twee, toch? Ik dacht eerst ook dat het niet meer zou kunnen met één. En het lukt. Maar twee wordt echt te gek.

En stiekem durf ik ook gewoon niet hoor. Ik heb zo’n fijn klein wijffie. Ze is zo ontzettend makkelijk. Ik ben bang dat een tweede gewoon puur tegen zou vallen. Natuurlijk kriebelt het. Maar ik wilde moeder worden. Dat ben ik nu. Moeder van het allerleukste meisje. Wat wil ik nou nog meer??

Misschien dat mensen kunnen stoppen met deze vraag stellen…. Dat zou fijn zijn.

Zie ook: Wat de vlek?!

Herkenbaar? Wordt dit jullie ook wel eens gevraagd? Hoe reageer je dan?