Er is geen probleem meer, mijn dochter heeft een nieuwe papa
19 november 2015 
4 min. leestijd

Er is geen probleem meer, mijn dochter heeft een nieuwe papa

Vorige week hoorde ik een vrouw zeggen “Er is geen probleem meer want mijn dochter heeft een nieuwe papa”.

Alsof ze zojuist aan een vriendin vertelde dat de ooit aangeschafte goudvis was overleden en een nieuw exemplaar het verdriet van het plots, lees na stelselmatig te weinig voer krijgen, overlijden kon verzachten.

De wijze waarop ze het zei, blijft mij het meest bij, hoewel ik over de de inhoud van de boodschap al uren kan piekeren: “Een nieuwe papa”. Het blijft voor mij een raadsel of een nieuwe papa ooit tot de mogelijkheden kan behoren.

Een extra papa, een bonuspapa, een pleegpapa of stiefpapa die ken ik. Maar een nieuwe papa?

Verraad deze uitspraak dat de nieuwe papa een beter exemplaar is? Je koopt iets nieuws als het oude is versleten en wanneer je het wilt vervangen. Je wilt iets nieuws omdat het op een of andere manier je leven gaat verbeteren. Omdat jij dat nodig vindt.

Precies wie heeft die nieuwe papa nodig?
En exact wat gaat die nieuwe papa brengen?
Of vervangen?

Want een kind bestaat in mijn optiek voor 100% uit twee biologische ouders. Ik ben geen rekenwonder maar ik begrijp niet goed waar die nieuwe papa het procentuele verschil gaat maken?

Tenzij de rekensom is dat het kind bestaat uit 50% geweldige genen van moederszijde en – even voor het voorbeeld een schatting – 15% aanvaardbare genen van vaderszijde. Wat maakt dat er gat is van 35%. De nieuwe papa kan in dit geval het gat tot 100% dichten met wat beters.

De inbreng van de oude papa is dan blijkbaar verwaarloosbaar. Vervangbaar. In te ruilen. Om te ruilen. Weg te moffelen. Weg te wuiven. Verstoppen. Vergeten. 

Ik vraag me sindsdien ook af hoe het gesprek thuis is gegaan. Moeder is op een dag thuis gekomen en heeft haar dochter het goede nieuws verteld dat er een nieuwe papa is: “Ik heb voor jou, voor ons, een nieuwe papa gevonden. Hij is fijn, lief en geweldig. Hij past precies bij ons. Ik ben zo blij! Jij toch ook?”

Wat zou haar kind hebben gehoord?
“Jouw papa is vervangbaar. Ik heb een nieuwe gevonden. Deze is fijner, liever en beter. Hij past wel bij ons. En hij maakt ons gezin compleet. Want dat deel van jou dat wat je van die ander hebt, dat deel, sluiten we af. Een oud hoofdstuk. Dat deel, zijn deel, vergeten we. Die herinneringen doen ons verdriet. Het zijn delen van hem, in jouw genen en mijn verleden, waar we niet trots op zijn. Die we vervangen we. Ik vervang die voor jou. Voor ons. Ik ben blij dat er iemand is die delen in jou kan aanvullen. Zodat je dan wellicht wel helemaal ‘jij’ bent in mijn ogen. En ik niet meer geconfronteerd wordt met ‘hem’ in jou. Vergeet jouw papa. We laten hem los. Wees blij met deze nieuwe. Met deze nieuwe toekomst”.

Bron: Q. KempeesSinds vorige week voel ik alleen maar compassie als ik aan haar terug denk. Keer op keer vraag ik mijzelf af: ‘Wat is hier gebeurt?’.
De verbetenheid in haar stem verraadde op zijn minst onopgelost verdriet, boosheid, wrok en verwijten. En als onder elk verwijt een behoefte ligt: welke behoeften zijn dan tot op heden zo onvervuld gebleven? Wat drijft haar dat ze deze oplossing kiest om haar lijden te verzachten? Waarom kiest ze een oplossing die haar geen liefde gaat brengen?
In ieder geval niet in haarzelf. Of haar dochter.

“Bij vergeven gaat het niet over de ander maar over jou. 
Het is het loslaten van de last die je met je meedraagt.”
Dalai Lama. 

Laten we in de week tegen kindermishandeling ook oog hebben voor de kinderen met ouders die dagelijks lijden onder pijn die het opvoeden en veilig opgroeien van hun kind bemoeilijkt. Quin Kempees.
Kijk voor meer informatie: 
http://www.weektegenkindermishandeling.nl

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 19 Nov 2015

Heb hier aan vaderszijde hetzelfde probleem. Zijn nieuwe vriendin eist dat ze haar mama noemen en dat haar dochter ook een nieuwe papa nodig heeft. Dus zegt haar dochter papa tegen hem. Nu wil het dat onze kinderen het niet accepteren met gevolg dat ze nu bij mij zijn komen wonen. Weg gegaan zijn uit hun oude vertrouwde omgeving en alles hebben achter gelaten. Ook ik zit met heel veel ????. Hoe kan iemand zeggen ik heb een nieuwe papa/mama voor je geregeld. Dit terwijl ook ik vind dat geen ouder vervangbaar is.

Anonymous
Door

Anonymous

op 19 Nov 2015

Grappig dat aan alleen een opmerking je zo veel zelf gaat gissen, hier een bio-zaaddonor die alleen het eerste jaar in beeld is geweest na Veel rechtzaken en raadsonderzoeken is hij nog steeds uit beeld.. Sinds een jaar een nieuwe relatie en mijn dochter nu 4,5 zei zelf mama nu is hij mijn papa,( ben er op tegen om dit soort uitspraken aan te wakkeren) ze kwam met een hele goede uitleg, en ik begreep haar.. Dus vanaf dat moment had mijn dochter weer een papa die met liefde voor haar zorgt.. Heel soms vraagt ze wel eens wat over de bio dan praten we erover op een neutrale manier.. Ik ben erg trots op de man in mijn leven die voor mij en mijn dochter heeft gekozen en voor haar zorgt alsof hij haar gemaakt heeft! Dus wij zijn erg trots op "de (nieuwe)papa" Overgens zijn niet ineens alle problemen de wereld uit.. ;) en vind ik het erg jammer dat hij het zo laat afweten..

Anonymous
Door

Anonymous

op 19 Nov 2015

Treffend stuk zeg. Een nieuwe papa vind ik ook een heftige benaming. Ligt er denk ik een beetje aan hoe en waar de echte papa is. Maar mooie vraagstelling en leuke gedachtenkronkels Quin Kempees.

Anonymous
Door

Anonymous

op 19 Nov 2015

Op mijn 29ste werd ik weduwe met een dochter van 13 maanden. Mijn dochter weet niet beter dan dat zij de dochter is van mijn overleden partner en mij, ondanks haar gebrek aan herinneringen. Maar; toen ik 2,5 jaar later een "nieuwe" man leerde kennen en wij binnen een jaar samen een zoontje kregen, begonnen de worstelingen tussen loyaliteit en de behoefte 'het beestje een naam te geven'. Ergens begrijp ik je reactie op dit geheel, anderszijds is het irreeel te denken dat al haar problemen door haar woordkeuze nu opgelost zijn, en probeert deze mevrouw binnen de context waarschijnlijk zo goed mogelijk met de situatie om te gaan. Het is, zeker als iets uit een gesprek gegrepen wordt, wel makkelijk een oordeel te vellen op iets wat vast niet zo makkelijk in elkaar zit. Misschien heb ik de term "nieuwe papa" zelf ook wel eens gebruikt. Ook omdat het aan een kind van 6 en alles daaronder moeilijk uit te leggen is hoe het biologisch allemaal in elkaar zit. Die gesprekken voeren we en ik pas mijn vocabulair zoveel mogelijk aan, aan wat ik denk dat haalbaar is. Mijn huidige partner is ook haar papa en heeft tot dusver meer voor haar kunnen zorgen dan mijn vorige partner, tot ieders grote spijt. Mijn punt is, is dat iedereen volgens mij roeit met de riemen die hij/zij heeft. Zullen we elkaar daarin zoveel mogelijk respecteren en ondersteunen? In plaats van veroordelen en afvallen?

Anonymous
Door

Anonymous

op 19 Nov 2015

Wat heb je dat mooi omschreven

Anonymous
Door

Anonymous

op 08 Aug 2016

Ik denk er precies zo over. Ik hoorde de term nieuwe papa van mijn kleine meid... papa is al een hele lange tijd niet in het spel. Mijn kleine meid vroeg laatst aan me"mama ik wil graag een nieuwe papa die er voor me kan zijn"

Reactie plaatsen