Er is iets met mijn kind, maar wat?
21 januari 2016 
6 min. leestijd

Er is iets met mijn kind, maar wat?

Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was ik intens gelukkig toen ik zwanger was van mijn eerste zoontje. Hoewel mijn relatie van 5 jaar erg stroef ging en die 4 maanden na de geboorte op de klippen liep, was mijn zoontje me alles en nog steeds! 
Maar… Mijn zoon is inmiddels 6 jaar en al die tijd doe ik het met heel veel liefde alleen. En dat gaat vaak moeizaam. Als baby had hij reflux, wat resulteerde in 12 weken non stop huilen. De peuterpubertijd was mooi, leuk en verschrikkelijk tegelijk. Het woord “Nee” was geen antwoord en de mega drift aanvallen met slaan, bijten, schoppen waren een dagelijkse bezigheid. Vele boeken heb ik versleten over het ouderschap hoe ik kon/moest handelen in dergelijke situaties. 
Omdat ik las en om mij heen hoorde dat het vaak voorkomt bij peuters, maakte ik mij er niet al te druk over. “Het zal er wel bij horen.” Maar toch bleef in mijn achterhoofd: Er is iets met mijn kind, maar wat?
Toen hij naar de basisschool ging, kreeg ik vergelijkings materiaal van andere kinderen. Al gauw viel het op dat mijn kleine ventje drukker was dan andere kinderen. Nu heb ik zelf ook weinig rust in mijn kont, dus ook daar zocht ik niet meteen wat achter. Het drukke gedrag werd nog drukker en steeds vaker raakten we in conflict met elkaar. Als ik hem iets wil uitleggen kijkt hij stoïcijns langs mij heen. Het komt totaal niet binnen! 
Ik kan 10 keer zeggen op alle mogelijke manieren dat iets niet mag/kan, of niet zo handig is. Maar 5 minuten later doet hij het gewoon weer opnieuw. Dat varieert van spullen gooien, rennen in huis, op de bank springen en schreeuwen en heel veel gillen en schreeuwen de hele dag dag door. Gek word ik er soms van!
Ik heb het gevoel dat hij soms ” schijt” aan mij heeft. Want wat ik ook zeg tegen hem, hij doet er niks mee. “Nee” is nog steeds geen antwoord voor hem en als ik uitleg waarom iets niet kan is hij het 5 minuten later weer kwijt. 
Ook delen lijkt steeds lastiger te gaan. Het gaat er bij mijn zoontje niet in dat hij sommige dingen moet delen met zijn broertje, vriendjes of andere kindjes.Terwijl het vaak ook best goed gaat, gaat het vaak ook helemaal niet Er is iets met mijn kind, maar wat?goed en vind er een explosie van woede plaats om de kleinste dingen. Die woede is elke dag duidelijk te zien, maar naar mijn idee zit er iets waar ik niet bij kan komen. Zoveel heb ik al geprobeerd om er iets uit te krijgen. Om iets heel simpels of kleins kan hij laaiend worden. Stampend naar boven of agressief de deuren dicht slaan, z’n vuist naar mij ballen en al een paar keer heeft hij mij geschopt. Zijn blik in z’n ogen is dodelijk, soms zelfs eng.
Op de momenten dat ik hem corrigeer, of hem even apart zet om bij te komen/nadenken over wat er gebeurd is, ontvang ik hele lieve briefjes met hartjes, kusjes en onze namen er op. Dat is zijn manier van sorry zeggen.
Vaak komt hij in de nacht lekker bij mij liggen en kunnen we samen ook heel hard lachen. Ik hou zoveel van hem, maar tegelijkertijd huilt mijn mama hart ook, omdat ik zie en voel dat het niet goed gaat. Er is iets met mijn kind, maar wat?
Heel lang heb ik gewacht, in de hoop dat het een fase zou zijn en weer over zou gaan. Omdat de weekenden bij zijn vader wel goed gingen en mijn ex mij voor gek verklaarde en dat het allemaal aan mij ligt qua opvoeden. Ik zou niet consequent genoeg zijn enz. Daardoor heb ik een tijd gedacht dat het aan mijzelf lag. Dat mijn zoon doet wat hij doet, door mij. Tot afgelopen jaar ons zoontje voor het eerst op vakantie ging met papa en zijn gezin. 
De dag dat hij thuis werd gebracht, wilde papa even praten met mij. Tot zijn spijt heeft hij bekend dat het niet aan mij lag en hij nu ook de andere kant van onze zoon gezien heeft. 
Er viel een kleine last van mijn schouders dat ook hij bevestigd wat ik al heel lang zie. We gaan met school praten is wat we afgesproken hebben. Gelukkig werden we niet veel wijzer van het gesprek op school. Ons kereltje doet het prima op school. Ja, hij is druk en aanwezig, tikkeltje ongeduldig en zoekt veel bevestiging, maar verder gaat het prima! Dat zijn de woorden van juf. Er gaat weer een poosje overheen en gebeurd er van alles thuis. De conflicten worden erger en hij zit zichzelf in de weg. Na overleg met zijn vader en onze families besluit ik de huisarts te bellen voor advies. Ook hij geeft aan dat het gedrag van onze zoon niet helemaal pluis is. We worden doorverwezen voor onderzoek. Na vele lijsten met vragen en een advies gesprek zijn we tot conclusie gekomen dat er mogelijk een verhoogde kans is op ADHD en autisme. 
Blij ben ik niet met die uitspraak, maar wel opgelucht. Mama is niet gek! Ik doe het niet verkeerd. 
We gaan verder met het onderzoek deze maand om te kijken wat er echt speelt. Een groeps-sessie en kinderpsycholoog komen er aan te pas. Komt er dan eindelijk een oplossing? Zou ik eindelijk te weten komen wat er is en hoe ik beste kan handelen met mijn lieve ventje?  Ik ga hem niet vol stoppen met medicijnen. Het enige wat ik wil is dat we elkaar kunnen begrijpen en ik hem kan begeleiden naar zijn toekomst! Want dat is toch wat alle mama’s horen te doen?
Wordt vervolgt…   Liefs, Evelien
Wat een open blog van Evelien. Wow! Wie kan er over meepraten? Dat je denkt dat er iets met je kind aan de hand is maar je je vinger er niet op kunt leggen. Laat je reactie hieronder achter.
Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 21 Jan 2016

Beste evelien, heel herkenbaar dit verhaal! Bij mijn oudste dochter hebben ze net pddnos vastgesteld een aan autisme verwante stoornis! Alhoewel ik niet blij ben dat ze dit heeft ben ik ergens toch blij omdat ik nu weet wat er aan de hand is en dan kan ik er iets mee! Het ligt dus niet aan ons?

Reactie plaatsen