Er komt geen man meer in mijn leven
10 juni 2016 
4 min. leestijd

Er komt geen man meer in mijn leven

Na een relatie van drie jaar moet dit echt van mijn hart. Plots word je gedumpt, zomaar een relatiebreuk. Nee, er komt geen man meer in mijn leven. 

 Ik ben 34 jaar . Ik heb vier kinderen van drie mannen. Drie jaar geleden dacht ik de liefde van mijn leven te hebben gevonden, maar helaas… Niets bleek minder waar te zijn . Daar zit je dan op vrijdag middag. Totaal ontredderd en vol verdriet zit ik, samen met mijn kleine man van zeven terwijl de oudste kinderen spelen op de playstation. Net hebben we onze laatste whatsapp contact gehad. Mijn zoon mist zijn zoontje heel erg. Die twee jongens waren echt als broers voor elkaar. Doordat ze de zelfde leeftijd hebben hadden ze veel aan elkaar . Ik heb meer dan anderhalf jaar bijna dagelijks voor zijn zoon gezorgd.


Mijn ex heeft heel veel problemen en kan moeilijk gevoelens uiten. Onze relatie zat in een dipje. Allebei hadden we een rugzak van onze vorige relaties. 
Het heeft ons beschadigd. Tijdens onze relatie heb ik met zoveel liefde voor zijn kinderen mogen zorgen.  Vooral tussen mij en zijn kleine man van 7 was er een hechte band. Er waren zoveel mooie momenten. Uiteraard waren er ook zware momenten want onze kinderen hebben even goed een rugzakje. 

Negen maanden lang had ik de kinderen van mijn ex in huis . We hebben zoveel meegemaakt in dit huis. Ook is er veel kapot gemaakt in mijn huis, maar het belangrijkste is dat er zoveel liefde is gegeven in dit huis.  De twee kleine mannetjes die beiden zeven jaar oud zijn;  met al mijn liefde heb ik ze een gezin gegeven. En ineens is dat alles weg .

Keer op keer vraag ik mezelf af: “Waarom moet het nou zo lopen?”

Ik was niet opzoek naar een relatie. Toch kwam dit op mijn pad terwijl ik mannen had afgezworen.  Hij overtuigde mij van een toekomst samen.  In deze drie jaar hebben we elkaars naam laten zetten. We beloofden elkaar en elkaars kinderen eeuwige rust en trouw . Drie dagen geleden kreeg ik de vraag of ik mijn spiraaltje zou willen laten verwijderen, zodat we ook samen een kindje konden nemen, als alles zou lukken. Vandaag, amper 3 dagen na deze vraag is alles voorbij tussen ons.

We zijn uit elkaar. Ik voel me ontredderd en alleen. Ik zit zelf vol verdriet en heb er nog een jongetje bij wat totaal van slag is . Ik vraag me zelf echt af wat is er toch mis met ons . 

 

Ik begrijp dat een relatie hard werken is en zeker momenten heeft waardoor je denkt: ik stop ermee. Toch kan ik me niet voorstellen dat dit is, hoe het hoort te zijn .

 

FB_IMG_1461341083544Ik kan me niet voorstellen hoe het leven zonder hem en zijn kinderen is . De kleine man van zeven zal ik niet meer zien, niet meer in bed leggen en niet meer kunnen knuffelen. Nadat ik er
anderhalf voor heb gezorgd, zit er nu een gat in mijn hart. Het is e
en moeder hart dat huilt.  Ik vraag me af hoe dit gaat in de toekomst. Ik vraag me nog meer af hoe hij zo hard kon zijn.Ik ben een goede moeder voor hem geweest en hoop dat hij ooit terug denkt aan de sinterklaas die ik hem gaf, omdat zijn moeder dat niet deed. Ik deed de verzorging van hem als hij ziek was, ging mee naar de zwemdiploma uitreiking.

Er is een ding wat ik wel geleerd heb: ik zal geen relatie meer willen of kunnen aangaan. Ik wil  mijn kinderen er niet meer aan bloot stellen. Niet alleen diegene die verlaten wordt blijft verdrietig achter. Ook doet het iets met de kinderen. Juist als je denkt het goed te hebben gedaan kunnen er dingen ontstaan waar je geen invloed op hebt. Tegenwoordig wil zo veel mensen maar snel weggaan als het even niet meer gaat.

Ik hoop oprecht dat zowel mijn kindjes als de zijne gelukkig worden en een mooi leven opbouwen.

Kleine man, in mijn hart zit je, voor altijd..

 

Wat heftig voor Anna-Maria en de kinderen. We hopen dat ze dit allemaal een plekje kan geven, zodat zij en haar kinderen het geluk weer kunnen vinden. Hebben jullie ook zoiets meegemaakt? Hoe hebben jullie dit een plekje kunnen geven?

Over de schrijver
Reactie plaatsen