Even niet aan jezelf denken
16 december 2016 
4 min. leestijd

Even niet aan jezelf denken

Tijd voor jezelf…Welnee, dat is toch overschat hoor! Dat was de indruk die ik vandaag kreeg bij de therapie van mijn zoon. Zodra je met je kind een traject ingaat, betekent dat ook dat je als ouder begeleiding krijgt. Het feit dat je kind een diagnose krijgt zorgt er dus ook voor dat je ouderschap flink onder de loep wordt genomen. Dus inmiddels ben ik al jaren aan het praten met mensen die wel weten hoe het misschien wel anders kan. Ook ben ik mezelf de hele tijd aan het verdedigen als alleenstaande moeder met een rugzak.

Constant ben je eigenlijk bezig jezelf te bewijzen als moeder, tegenover de buitenwereld. Want als een kind zich anders gedraagt dan andere kinderen zal er thuis wel iets mis zijn. “ Hmm,”  hoor je mensen denken, “een alleenstaande moeder zonder werk, en dan die junkerige vader die bij tijd en wijle op het toneel verschijnt.

Als je zo’n ex hebt zal ze zelf ook wel aan de middelen zitten, zeker aan de drank. Natuurlijk is dat kind ontspoord! Ze zal hem wel niet in de hand hebben. Ze zal er vast niet veel aan doen, ze is zelfs te lui om te werken ( dat ik daar geen mogelijkheden in heb door mijn jeugd en zorg voor mijn kinderen wordt niet gezien).

Je vecht constant tegen een stigma van hoe mensen je willen zien. Er is zelf een leraar geweest die me botweg heeft gevraagd of ik drugs gebruikte…

Of ik dat heb gebruikt  tijdens m’n zwangerschap. Ik heb dat weg gezucht, en hem duidelijk gemaakt dat ik een moeder in hart en nieren ben. Zijn excuses heb ik aanvaard omdat ik verduveld goed wist:  hij heeft het beste met mijn kind voor en is betrokken en dat heb ik nodig (ieder ander had hem met de grond gelijk gemaakt maar ik bewonderde juist zijn lef)!  En ook bij de hulpverlening ben je constant aan het bewijzen dat je alles doet om je kind verder te helpen, om sterk te worden en voor een stabiele basis te zorgen.

Even niet aan jezelf denken

Vandaag vertelde ik de mevrouw die mij ‘begeleidt’ dat er een hoop gewoon goed gaat op dit moment en dat ik met veel rust en geduld bezig ben met mijn zoon. Daarop volgde de bekende vraag:  hoe heb je dat gedaan? Waar haal je dat geduld en de rust vandaan?

Ik leg haar uit dat ik geen tijd meer voor mezelf zoek op dit moment; ik sport tijdelijk niet meer en zeg de trainingen van mijn  voetbalteams af als dat nodig is. Avondjes gezelligheid met mijn vriendinnen kets ik af omdat ik thuis meer nodig ben. Ook vertel ik dat ik rust heb gekregen door te stoppen met de pil en dus van de hormonen die me stemmingswisselingen gaven, af ben (gekscherend zeg ik erbij…”een man zit er voorlopig toch niet in.”).

Tot mijn verbazing kijkt ze me lachend aan en zegt: “ En, hoe voelt dat nou, dat je zo goed voor jezelf zorgt? Geeft het rust? Stil kijk ik haar aan (wauw daar heeft ze me, ik weet voor het eerst even niets te zeggen).  Als het tot me doordringt wat ze zegt, reageer ik eigenlijk zo relaxed als ik me voel. “Nee, dit is niet voor mezelf zorgen; ik doe namelijk niets meer voor mezelf want mijn leven staat in de wacht.” En als ik doorpraat hoor ik mezelf zeggen: “Dit is zorgen voor mijn kinderen en ja, dat geeft zeker rust.

Even niet aan jezelf denken

De druk die ik mezelf oplegde van: ik moet er uit, ik moet met m’n vriendinnen afspreken, een avond voor mijzelf…of bijvoorbeeld de keuze maken: sporten of bij de kinderen blijven, die druk is er nu niet. De keuze staat vast:  ik ben er voor de kinderen.

Ik merk dat ik nog nooit op deze manier heb gedacht, en dat komt toch ook omdat iedereen eigenlijk altijd roept: “Ja maar… en jij dan!? Hoe ontspan jij, waar kan jij  je ei kwijt?”  En ja, dat had ik altijd wel nodig en misschien nog wel. Maar het besef dat het even niet hoeft, dat ik gewoon even kan zorgen voor mijn speciaaltje en mijn zieke mooie dochter,  zonder de druk te voelen er uit te moeten, om even niet voor mezelf te kiezen (omdat het moet, maar ook gewoon omdat het eigenlijk niet anders kan),  geeft op dit moment rust.

Er volgt nog een intens gesprek over het vertrouwen in de ouderbegeleiding, waarin we beiden onze knelpunten aangeven totdat mijn zoon schuchter, maar lachend binnenkomt. Hij heeft eindelijk een klik gevonden met de nieuwe hulpverlener en mijn hart gloeit warm op.

Samen nemen we afscheid, deze dag was hoopvol. Hoopvol voor de toekomst, hoopvol voor hem.

Tijd voor mij… dat komt…ooit. Want ik heb vandaag geleerd dat ik een happy mom ben door even niet voor mezelf te kiezen.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Dec 2016

Heel herkenbaar. Ik heb ook een zoontje met pddnos en as Dharma, en nog wat andere dingen. Ik werk, maar wel parttime, werk in weekenden als ik de kids niet heb, ben dus eigenlijk nooit vrij om even weg te gaan. Ik voel altijd de vooroordelen van alleenstaande moeders en krijg altijd te horen dat ern moeder niet een avondje weg mag, terwijl een vader twee weekenden per maand weg kan

Reactie plaatsen