Flexibel zijn in de omgangsregeling: do or don't?
22 oktober 2016 
5 min. leestijd

Flexibel zijn in de omgangsregeling: do or don't?

Het is vrijdagavond, m’n vriendinnen komen zo even een borrel doen voordat we naar de kroeg gaan. Een gezellig spontaan avondje uit. Mijn telefoon gaat…het is mijn ex. Ik neem op en hoor mijn meissie aan de andere kant van de lijn. ‘Mam, mag ik morgen eerder bij jou komen want papa moet voetballen en ik wil niet mee’. Volgens de omgangsregeling is mijn dochter tot zondagochtend 9.00 bij haar papa. Hij heeft me echter gevraagd om een keer een uitzondering te maken vanwege een feest van een goede vriend van hem zaterdagavond. Ik wijk normaliter niet af van de omgangsregeling, maar deze keer heb ik afgesproken dat ze zaterdag na het eten bij mij komt. Echter nu vroeg mijn dochter me of ze nog eerder mocht komen.

Hoe zeg je nou ‘Nee’ tegen je dochter die gewoon naar haar huis wil? Hoe leg je uit dat je die ene dag in de week echt voor jezelf nodig hebt? ‘Moet je ergens naar toe?’ vroeg ze. ‘Nee’, mama had niks gepland…’maar mama wil spontaan dingen doen morgen’. Ik merk dat het me naar de strot vliegt. Mijn dochter die ik niet het gevoel wil geven van afwijzing en tegelijkertijd over mijn eigen grenzen heen ga als ik akkoord ga. Ik besluit de beslissing uit te stellen en zeg, ‘Mama denkt er even over na en laat het je morgen weten’.

Vervolgens krijg ik mijn ex aan de telefoon. Hij geeft aan dat hij het nu wil weten en zet de druk erop. ‘Wil je dan dat je dochter op een koud voetbalveld alleen staat?’ Dat hij ervoor gekozen heeft om zijn zondag voetbal in te ruilen voor voetbal op zaterdag en niet tijdig wat regelt is zijn verantwoordelijkheid, en nu ineens is het mijn probleem. Ik hang uit kwaadheid op.

Flexibel in de omgangsregeling

Het zit me niet lekker, even appen…

Het zit me niet lekker. Ik app hem om te vragen of hij onze dochter in ieder geval kan zeggen dat ik graag bij haar ben en dat ik haar niet afwijs. Hij appt terug, ‘Ik zeg helemaal niks want we hebben ruzie.’ Bovenop mijn afwijzing heeft mijn kleine meisje nu ook ruzie met haar vader. Pijn in m’n hart. Hoe alleen en afgewezen zou ze zich nu voelen? Als ik nu gewoon gezegd had, ‘Leuk schat, ik zie je om half 2!’ Waarom moet ik altijd zo moeilijk denken?

De omgangsregeling, moet je hier nu flexibel in zijn of niet? Toen ik twee jaar geleden in het proces van uit elkaar gaan zat, zei een collega het me heel duidelijk: als je geen gezeik wil met je ex ben je nooit, maar dan ook nooit, flexibel in de omgangsregeling.
Je moet beide een ander vangnet creëren zodat je niet op elkaar hoef terug te vallen.
Waarom? Zodra de een flexibel gaat zijn, verwacht diegene dat ook van de ander. Indien diegene daar niet aan voldoet, wordt zij of hij daarop aangesproken. Er ontstaat een dingetje, ik ben flexibeler dan jij. Vervolgens gezeik. Als je het niet doet en nooit vraagt, is het altijd duidelijk, clean. Ook voor je kind is het helder.

Oke, laat ik eens wat verder research doen online. In een juridisch artikel over een geschil over de omgangsregeling lees ik de volgende zin:

De Raad was van mening dat een goede omgangsregeling veel wijsheid, flexibiliteit en een goede communicatie vergt. Het belang van het kind dient daarbij voorop te staan en de rustige, stabiele omgeving van een kind mag niet verstoord worden.

De zin valt me op omdat er een tegenstrijdigheid in zit. Flexibiliteit en een rustige, stabiele omgeving. Yeah right…

Bij een echtscheidings specialist lees ik: Het is dan ook geen wonder dat problemen rond de omgangsregeling of het co-ouderschap vaak ontaarden in een “oorlog”, waarin de kinderen de grootste slachtoffers zijn.

Nou exact! Gezeik dus… Als je niet gewoon duidelijke, concrete afspraken in detail maakt en niet te flexibel bent. Duidelijk voor jezelf, je ex en je kind.

Terug naar mijn eigen situatie. Ik heb dus om de week de zaterdag voor mezelf, daarnaast elke week de donderdag en vrijdag. Op zich dus prima! Die vrijheid en ruimte om alleen voor mezelf te zorgen en tot mezelf te komen waardeer ik enorm, maakt me een gelukkig mens! Mijn tijd met m’n meisje waardeer ik tevens enorm en maken mij uiteraard ook een gelukkig mens! Juist die combinatie en balans.

Zaterdagochtend, 10.30

Zaterdagochtend, 10.30

Het is zaterdagochtend, 10.30, ik lig nog in mijn bed na een leuke stapavond met een vriendin. Er knaagt iets aan me, zorgen voor m’n meissie. Ik app m’n ex dat ze gewoon kan komen en hij zegt ‘Er komt zo een vriendin spelen waar ze mogelijk vanmiddag bij kan spelen’, ik app terug, ‘Mocht het niet kunnen, dan komen ze maar naar mij om half twee.’ Vervolgens bel ik m’n dochter en zeg dat ik me niet zo lekker voel bij gisterenavond. Ik zeg ‘Je moet niet denken dat mama niet graag bij je is’ , ze reageert ‘Maar mama, dat weet ik toch!’ ‘Waarom denk je dan dat mama gisteren niet zeker wist of je kon komen?’ ‘Weet ik niet’ , zegt ze. ‘Ik leg het vanavond wel uit schat’ zeg ik.

Wat ik ga zeggen weet ik nog niet. In ieder geval wil ik haar een goed gevoel geven en eventuele gevoelens van afwijzing weghalen.

Een tip van mijn vriendin is: als je overvallen wordt door zo’n “uitzondering op de omgangsregeling” verzoek, zeg dan tegen je ex dat hij je pas mag vragen indien hij alle andere opties heeft geprobeerd.

Hoe gaan jij en je ex om met de omgangsregeling? Levert het wel eens problemen op? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 22 Oct 2016

Wij zijn gelukkig allebei flexibel en we vragen dan ook regelmatig aan elkaar of onze dochter iets eerder/later kan komen. We regelen dit onderling, we laten onze dochter erbuiten, zodat zij niet merkt als er iemand een keer 'nee' zegt

Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Oct 2016

Je kunt ook afspreken met de vader dat HIJ dit soort vragen niet door je kind laat stellen, hij moet deze vraag zelf aan jou stellen. Hij heeft een probleem met zijn planning en laat dat door jullie dochter oplossen. En jij voelt je schuldig (en dat weet hij) dus heeft hij precies wat hij wil: jij lost zijn probleem op!

Anonymous
Door

Anonymous

op 26 May 2017

Hoi,Mijn dochter mag altijd bij me komen, zal haar ten alle tijden ophalen en laten weten dat ik er voor haar ben. Als ze hier weleens ruzie hebben en hij kan haar niet aan stuurt hij haar naar huis. Ik zorg dat ik er ben m, ik ben die veilige haven waar je altijd kan komen. En wij ruilen ook weleens dagen als je zo met elkaar om kunt gaan is dat goed, en het is echt jij ruilt meer dan ik. Je doet dit voor je kind niet voor hem.

Reactie plaatsen