Vroeger dumpte ik alles op het internet. Ik vond het zelfs stom als mensen bewust geen foto’s van hun kinderen deelden. Nu kom ik daar sterk op terug en snap ik waarom ze deze beslissing maken… Foto’s posten van mijn kind op sociale media: dat kan gevolgen hebben. Het meisje boven dit blog is dan ook NIET mijn dochter.

Ik begon met bloggen omdat ik het echt belangrijk vind dat tienermeisjes worden gewaarschuwd over de gevolgen van naïef vrijen en omdat ik een kijkje in mijn leven als tienermoeder wilde geven. Mensen begonnen zich in mij te foto's posten van je kindinteresseren en ik werd op Facebook toegevoegd door onbekenden. In eerste instantie zag ik er geen kwaad van in, dus accepteerde ik ze. Ik kreeg op een gegeven moment privéberichten van een vrouwelijke ‘vriend’. Zo naïef en spontaan als ik ben reageerde ik, maar de vragen werden wel heel persoonlijk. Ik heb het afgekapt en het zo gelaten. Na een tijdje kwam ik haar profiel weer tegen op een Facebookpagina speciaal voor tienermoeders. Er kwamen klachten dat ze in privéberichtjes hele aparte vragen stelde. Later kwamen we erachter dat ze geeneens bestond! Dat was voor mij het punt dat mijn ogen geopend werden. Dat zij in dit geval en over het algemeen veel mensen mijn verhaal wisten, boeide me niet zo.

Maar dat ze weten hoe ik en mijn dochter eruit zien en dus op straat zullen herkennen, zette mij aan het denken. Vooral voor mijn dochter.

Mijn verhaal, is mijn verhaal en niet dat van mijn dochter. Ik heb een boek geschreven en blog over mijn zwangerschap en haar eerste levensjaar. Maar zij heeft er nooit voor gekozen om de dochter te zijn van een tienermoeder. Daarom heb ik besloten om haar overal buiten te houden en zal ik geen (herkenbare) foto’s posten van mijn kind. Ik heb voor mezelf een paar regels opgeschreven om haar privacy te waarborgen. Dat is ten eerste dat ze in het boek en in mijn blogs Nina heet. Op Social Media (in mijn boek verwijs ik ook naar mijn Facebook en Instagram zodat mensen kunnen kijken hoe het nu met me gaat) noem ik haar naam niet, om zo misstanden met mensen die ons wel kennen te voorkomen. Daarnaast plaats ik op Social Media en in blogs alleen onherkenbare foto’s van haar. Want ik wil niet dat iemand haar zal herkennen. Foto’s posten van mijn kind doe ik nooit meer zomaar.

Om het boek is de nodige publiciteit en interviews geweest in verschillende kranten. Daar wilde ik dan geen foto’s van Nina bij. Tv meldde zich ook. Dat was een hele andere tak van sport. Want alles is gericht op goede kijkcijfers. Foto's posten van mijn kindDe eerste keer heb ik me over laten halen om Nina wel te filmen. Achteraf had ik daar spijt van en nam ik me voor om voor de volgende keren standaard nee te verkopen.

Een groot actualiteitenprogramma was ook geïnteresseerd. Ze wilden een interview met mij, mijn moeder en Nina. Dit was natuurlijk een geweldige promotie voor meer bekendheid van het boek en ik voelde me zeer vereerd dat ik gevraagd werd. Mijn eerste reactie was daarom ook meteen JA! Totdat ik werd herinnerd aan mijn beslissing.

Gelukkig heb ik een team om me heen dat heel standvastig NEE zei. Het gevolg was dat het programma mij niet meer wilde.

Daar ging een bereik van meer dan 500.000 mensen. Nina is een klein meisje van 3 jaar en super schattig om te zien. Ik snap heel goed dat mensen het leuk vinden om haar te zien. Maar als ze mijn boek hebben gelezen weten ze genoeg over mijn en haar leven. Foto’s posten van mijn kind: ik doe het niet meer. Ze hoeven niet te weten hoe zij er precies uit ziet, voor mij doet dat er ook niet toe. En als Nina oud en wijs genoeg is, dan kan ze zelf beslissen of zij foto’s van zichzelf op het internet zet. Ik ben in ieder geval niet degene die dat met de hele wereld wil delen.

Wat is jouw mening hierover? Je kunt een berichtje hieronder achterlaten.

Ps: wil jij het boek van Anne bestellen? Klik dan hier! En vergeet niet code HSM in voeren, om ons te steunen en om een gesigneerd boek te krijgen!