Dit gaat zo echt niet langer
31 mei 2017 
6 min. leestijd

Dit gaat zo echt niet langer

Ik ben de eerste om te zeggen dat vaders ook rechten hebben en dat we die ook moeten geven, maar geloof me als ze die rechten niet willen of alleen maar misbruiken en daardoor de kinderen ook geestelijk misbruiken trek ik toch echt de lijn. Hier moet iets aan gebeuren. Dit gaat zo echt niet langer.

Zoals bekend is loopt de omgangsregeling tussen mij en mijn ex alles behalve soepel. En wie zijn daar de dupe van? Juist, de kinderen. Dus heb ik een zoon van 6 die ondanks dat ik hem probeer te stimuleren al roept dat hij als hij 12 is niet meer naar zijn vader toe gaat en een zoon van bijna 9 die wel dol graag naar zijn vader toe wil. Helaas ziet hun vader hun schijnbaar alleen als last en als middel om mij dwars te zitten.

Dit gaat zo echt niet langerWat is er dan gebeurd: een maand geleden hebben we na een eindeloze tijd toch eindelijk alle papieren getekend. Ook het vernieuwde ouderschapsplan met daarin de vakanties geregeld want mijn ex stond er op dat de vakanties ook eerlijk verdeeld werden. Ik wenste hem al succes met 6 weken vrij regelen op een jaar en dacht het hem nog makkelijk te maken door erin te laten zetten dat als hem een vakantie niet uit kwam, hij alleen maar 2 maanden van te voren een berichtje hoefde te sturen naar mij en dan zou ik het wel over nemen.

Hij flikt het gewoon wéér

Goed plan leek het. Niets was minder. Na het drama van vorig jaar zomer vakantie dat hij 11 dagen voor de vakantie besloot de jongens te nemen, en het drama herfst vakantie dat hij besloot ze 3 dagen van te voren te nemen, terwijl ik al een vakantie besproken had, herhaalde de geschiedenis zich nu weer.

Na 2 weken over en weer mailen, besloot mijn ex op de dag dat hij ze zou nemen voor de vakantie dat hij dat niet kon. Ja dag, de koffers stonden al ingepakt kinderen klaar voor vertrek. Omdat ik de kinderen niet zou hebben had ik een werk rooster ingepland waar je naar van werd en ze kunnen niet alleen thuis blijven. Dan nu maar eens hard er tegen aan dacht ik. Hij roept dat hij rechten heeft, dan heb ik die ook. Gelijke monniken, gelijke kappen. Dus ik dreigde met een kort geding om de omgangsregeling na te laten komen. Ex boos, oke dat snap ik.

Maar goed hij nam de kinderen. Wel met de opmerking dat hij moest werken dus ze ergens anders onder zou brengen. Zonde vind ik maar goed dan had hij nog de weekenden en als hij slim was de avonden. Bovendien heeft hij een vriendin dus die kan dan toch ook inspringen zou ik denken.Zo ver zo goed, zou je denken.

Ik mag geen contact met mijn kinderen hebben

Nu is het natuurlijk zo dat ik het grootste gedeelte van de tijd de kinderen heb dus ik mis ze uiteraard wel. Ze na een paar dagen even spreken zou heel leuk zijn. Van mijn ex mag ik geen contact hebben met de kinderen als ze bij hem zijn. Nu ben ik niet eigenwijs dus dacht ik, ja dag ik bel gewoon. Na 10 dagen bellen heb ik ze nog steeds niet aan de telefoon gehad. Ook geen ramp dacht deze dame.

Wat is het geval? Mijn zoontje van bijna 9 heeft al ruim 3 jaar verkering en het verjaardagsfeestje van zijn verkering viel in de vakantie. Bovendien is de moeder van het meisje een goede vriendin van mij en die vroeg braaf of dat ik mee wilde helpen op het feestje. Gezellig, altijd leuk. En het was ook een kans om mijn zoon weer te zien, die dat dus niet wist.

Mijn zoon durft me geen knuffel te geven

Op het feestje word mijn zoon braaf afgezet door mijn ex die tegen mijn vriendin een heel charme offensief begint dat hij de ideale betrokken vader is. Ik kan het alleen maar hopen. Ik zelf blijf buiten beeld dus mijn ex en mijn zoon hebben geen flauw idee dat ik er ook ben. Minuten nadat mijn zoon binnen is word hem verteld dat ik er ook ben. Het kind is zo van de wijs en durft mij niet eens een knuffel te geven. Ik doe maar net alsof er niets aan de hand is.

Het valt mijn vriendin ook op dat mijn zoon er verdrietig /sip uitziet en stil is. Maar goed dat komt in een kinders speelparadijs vanzelf wel weer goed en de kinderen hebben een hele leuke middag. Dan brengen we de kinderen terug naar het huis van het feest varkentje en daar worden de kinderen opgehaald.

Mijn ex komt zijn zoon ook ophalen en op een of andere reden ziet hij mij gewoon niet. Prima, mijn zoon durft wederom mij niet eens een afscheid knuffel te geven, maar goed. Dan komt mijn vriendin terug met mijn zoon, hij mocht 2 uur extra blijven en mijn ex vond het geen enkel probleem om dan even op en neer te rijden, dat had hij echt wel over voor zijn zoon. Geweldig toch. Ook mocht de verkering van mijn zoon bij hun komen spelen en zelfs logeren als hij een huis zou hebben.

Hij schreeuwde tegen mijn kind dat hij zat te liegen

Super, voor een paar minuten dan. Aangezien ze baby konijntjes hadden ging iedereen even naar die lieve kleine pluizen bolletjes kijken. Ik was dan ook nog alleen met mijn zoon in de huiskamer toen de deurbel ging. Niets vermoedend deed ik open. Het zou immers wel een andere moeder of vader zijn die de kinderen op kwam halen. Het was dus mijn ex, hij wilde zijn zoon even spreken.

Toen heb ik dus de grote fout gemaakt om ze alleen te laten bij dat gesprek. Ik dacht mijn ex de privacy te gunnen. Vlak erna word er weer aangebeld en zijn het twee moeders die hun kinderen komen halen. Mijn ex blaft me toe dat hij onze zoon mee neemt omdat ik er ook ben. Helaas vertelt een van die moeders me binnen pas dat mijn ex buiten op straat als een dolle idioot tegen onze zoon te keer is gegaan en heeft lopen schreeuwen dat onze zoon gelogen had, dat die wist dat ik daar zou zijn. Het kind werd gewoon voor van alles uitgemaakt.

Maar goed gedane zaken nemen geen keer en ze zijn al weg. Ons verbaasd en in shock achter latend.Mijn verbazing is dan ook heel erg groot als mijn vriendin mij ’s avonds laat nog op belt om te zeggen dat mijn ex haar nog gebeld had, tegen haar nog even door gegaan is in zijn tirade en ook heeft gezegd dat hij onze zoon nergens meer naar toe brengt. Zelfs niet meer naar de musical school en geen dyslexie training. Daar wordt zij uiteraard een beetje kwaad om. Daar kan hij niet tegen en hij verbreekt de verbinding.

Wel had hij nog gezegd dat onze zoon toegegeven had gelogen te hebben tegen hem en te weten dat ik daar zou zijn. Hoe erg moet je een kind onder dwang zetten voordat het breekt? Voordat het dingen toegeeft die hij niet gedaan of in dit geval niet geweten heeft? Wat moet een kind in hemelsnaam voelen in zo’n situatie? Bij de persoon waar hij zich te alle tijden veilig en thuis zou moeten voelen?

Hoe kan ik mijn kinderen hier tegen beschermen?

Dit gaat zo echt niet langerDeze donderdag is mijn zoon ook jarig en ik mag geen contact hebben met hem. Ik kan mijn eigen kind dus niet eens een fijne verjaardag wensen. Waar gaat dit over, hoe ver moet je gaan als je elkaar haat? En hoe ver moet ik de kinderen hier tussen laten zitten? Hoe kan ik ze beschermen? Want geloof me hier gaat een eind aan komen. Die kinderen gaan hier tussen uit. Dit kan ik echt niet toe blijven laten. Ze hebben al genoeg littekens op hun ziel, er komen er niet nog meer bij.

Vraag me niet hoe, maar nu haal ik alles uit de kast en voor mijn part iedereen maar dit is klaar en over.

Zie ook: De laatste loodjes

Hoe zou jij omgaan met een situatie als deze? Heb je een tip voor haar? Deel het met ons.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Jun 2017

Helaas zo herkenbaar. Ik word zwart gemaakt door mijn ex bij de kinderen. En hij heeft letterlijk gezegd dat de kinderen niet op 1 staan bij hem. Maar zijn werk en nieuwe vrouw wel (binnen 1 jaar, Filipijnse). Hij bepaalt mijn leven doordat hij mij lukraak zegt wanneer hij ze wel en niet wil zien (weinig). En doodleuk zegt, ik heb ze al zoveel dagen gehad, dus ik zit al boven de dagen. En ik kan er niks aan doen grrrrr

Anonymous
Door

Anonymous

op 02 Jan 2018

Oh, het is of ik een verhaal van mezelf lees. Ik ben alweer 10 jaar gescheiden en mijn ex is een heel spiritueel pad ingeslagen. Nu zou je denken dat dit pais en vree zou meebrengen maar niets is minder waar. ik kan niet in 10 regels of zelfs 10 pagina's uitleggen hoe zijn wereld eruit ziet, maar door zijn bril kijkend ben ik de belichaming van Het Kwaad. En hij laat geen gelegenheid onbenut om dat de kinderen uit te leggen. De kinderen zijn het grootste deel vd tijd bij mij en eens inde 2 weken een weekend bij hem, en de helft vd vakanties. Als ze dan terugkomen willen ze me ook in het bijzijn van hun vader geen knuffel geven, hoewel hij er een show van maakt wanneer hij bij de deur afscheid neemt en ze minutenlang vasthoudt in een megaknuffel om te laten zien wat een fantastische verbinding ze toch wel niet hebben. Met mij wil hij ondertussen geen contact meer, en alle communicatie moet van hem via de kinderen lopen (12&14 jaar). Dat is afgelopen zomer falikant fout gegaan en ik heb besloten dat zij niet hoeven te compenseren voor het feit dat hun pa z'n kont in de krib gooit. Ondertussen heb ik in die periode wel al hun emails van hun vader gelezen en dat liegt er niet om. Zoals jouw ex buiten stond te schelden, zo ging het er in die mails ook aan toe. Ze zouden hem verraden als ze zich zo door mij zouden blijven laten beïnvloeden, hij spreekt onze dochter aan met (echt sorry hoor) 'kutje noga' (ze is 12!) en ze krijgen ook nog eens de schuld dat er van alles bij hem misgaat omdat ze zgn de negatieve energie van hun moeder bij zich hebben. En geen advocaat die zich eraan waagt om een procedure te starten want we hebben tenslotte gezamenlijk gezag & een omgangsregeling en dat zijn vrijwel onvervreemdbare rechten. En ik hang in limbo omdat ik enerzijds niets liever wil dan dat dit emotionele misbruik ophoudt, maar anderzijds geen oog meer dicht zou doen als hem - tegen alle verwachtingen van advocaten ook - een contactverbod of begeleide omgang opgelegd zou worden, nog los van de vraag wat het met de vertrouwensband tussen mij en mijn kinderen zou doen. Dit moet stoppen; jazeker, maar hoe??

Reactie plaatsen