Ik zou het soms bijna vergeten dat de helft van mijn tijd er heel anders uitziet, dat ik geen vrijgezel ben maar fulltime alleenstaande mama en ik ondertussen als een volleerde gescheiden vrouw goochel met begrippen als co-ouderschap, kindjeswissels, onderhoudsgeld, heen- en weer koffertje….

Foto grietLore en Febe hebben 2 huisjes en 2 gezinnen waarin ze zullen groeien en bloeien. 2 gezinnen ook waarin ze ongelofelijk geliefd worden, ondersteund worden waar nodig en omringd worden met veel warmte, knuffels, kusjes en goede raad. Ik weet dat ze gelukkig zijn, ik voel dat ze gelukkig zijn, ik merk dat ze gelukkig zijn! En dus ben ik het ook, een gelukkige en trotse mama! Maar ik blijf het heel erg vinden, heel erg.

We zijn ondertussen echt een goed geoliede machine, wij drietjes. Een topteam.

Maar het is toch niet van de poes om er de helft van de tijd alleen voor te staan met hen: hun vrije tijd op een leuke, educatieve manier invulling te geven, er zijn voor hun grote en kleinere zorgjes, alleen beslissen wat te doen in sommige situaties. En vooral: alles gecombineerd krijgen met een drukke fulltime job. Maar ik doe het graag, ik zie ze graag en ik mag gelukkig ook telkens een weekje ‘uitrusten’ nadien. Een weekje recuperatietijd waar ik nu ook echt vaak naar uitkijk en van geniet (ook al blijf ik me soms ontheemd voelen)

Een weekje me-time die ik ook echt nodig heb om daarna weer een uitgeruste, vrolijke, lieve, goede mama te zijn! Want dat ben ik: een goede mama. Te bedenken dat ik dat ooit in twijfel heb getrokken en te weten dat ik de eerste periode na de scheiding dat weekje me-time niet eens ingevuld kreeg, de muren op me zag af komen, de was van de kindjes opvouwde om toch maar met hen bezig te kunnen zijn… Muren die soms nog altijd heel dichtbij komen, maar de was die plooi ik al lang niet meer om hen iets dichter bij mij te voelen 😉

Ik mis ze als ze er niet zijn, maar het is tegelijk een 2de jeugd die ik nu beleef en het doet geen pijn meer om ze vrijdagochtend op ‘wisseldag’ af te zetten op school. Het voelt soms zelfs als een opluchting na alweer een week van onderbroken nachten door nachtbraker Febe, na de ochtend- en avondrushes voor en na het werk en de sprints van en naar de trein, het gehaast naar de zwemles en het onmogelijke startuur van de tekenschool op zondagochtend. En dat allemaal alleen! Het voelt soms als het hebben van een gespleten persoonlijkheid: de ene week de flierefluiterige vrijgezel en de andere week de toegewijde mama. Het is elke keer opnieuw ‘klikken’ en ook dat is voor mezelf confronterend dat ik nog heel heel lang die klik telkens week om week zal moeten maken. Maar het lukt, ook al blijf ik het heel erg vinden, heel erg!

Oneindig veel respect voor de mama’s en papa’s die er permanent alleen voor staan, want ook al zijn mijn ex en ik als koppel uit elkaar, we delen nog wel altijd het ouderlijk gezag (zoals dat heet in de, veel te dure, notariswereld).

En vermits we ondertussen opnieuw ‘on speaking terms’ zijn betekent dat ook dat als er echt zorgen zijn, dat we daar met elkaar over praten, in het belang van Lore en Febe. Want zij staan centraal, zullen altijd het centrum van mijn wereld blijven, ondanks alle mannen avonturen en ondanks de haat en de wroeging ten aanzien van mijn ex. Die gevoelens zijn er natuurlijk nog en steken nog heel regelmatig de kop op en zullen wellicht ook nooit helemaal weg ebben.

Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar co-ouder zijn heeft zo zijn voordelen. Het heeft me vooral ook veel rust gebracht, heel veel rust. Ik ben niet meer die opgejaagde mama die alles voor de kindjes moest regelen, het huishouden runde…  Ik sta er nu hoe dan ook alleen voor en ik reflecteer dit niet meer op mijn ex die veel minder deed. Ik heb Lore en Febe ook maar de helft van de tijd bij me. Dat betekent heel veel loslaten. Nog altijd, maar zeker in het begin was dat de hel. Zeker voor een mama die alles onder controle had, de touwtjes stevig in handen nam en die er altijd was, altijd…

Maar het betekent tegelijk ook: minder sleur, minder routine en minder snel de gedachte ‘ik plak ze achter het behang’. Ik heb ze maar de helft van de tijd bij me dus probeer ik, veel meer dan vroeger, van de weinige tijd die we samen hebben, een echt feest te maken. In de beginperiode zelfs letterlijk. Toen was het telkens welkomfeestje met lekkere hapjes als ze van bij hun papa kwamen en voelde het ook nog heel erg als: compenseren, het beter willen doen dan…

De scheiding en alle fases die ik daarin doorlopen heb, heeft er voor gezorgd dat ik op een compleet andere manier in het leven ben gaan staan, als mama, maar ook als vrouw, als vriendin, als dochter, als zus…

Er is ongelofelijk veel veranderd door de scheiding, het co-ouderschap en het ‘werken aan mezelf’. Ik ben onherkenbaar ten opzichte van wie ik was en ik zie de huidige Griet een heel stuk liever. Ik ben daar ongelofelijk trots op en ik zie het als een geschenk van onschatbare waarde en een basis om op verder te bouwen, om een nog mooier mens te worden en te timmeren aan de rest van mijn leven.

Liefs Griet

Hoe ervaar jij het co-ouderschap? Laat je antwoord hieronder achter in het commentveld.