c76441013571a758c7ba13bb2a0d815d

Single mom, geen tweede keer voor mij!

Een Single Mom (Lees, Super Woman) zijn heeft zo zijn voordelen; je bent sowieso haar/zijn nummer 1, geen discussies over de manier van opvoeden, over de naam, over welke school nou het beste is,over welke kleding nou wel of niet nodig is en ga zo maar door. En ook al hoeven daar helemaal geen discussies over te zijn, er is altijd overleg met de andere ouder, en in deze situatie dus niet. Je mag het als Single Mom lekker zelf bepalen. Of je nu alleenstaande ouder bent vanaf de zwangerschap, de geboorte of pas nadat  je kind(eren) een bepaalde leeftijd hebben bereikt, overleg is er niet (meer). Heerlijk toch?

il_340x270.985042609_5rqy

Single mom, geen tweede keer voor mij!

Ik geloof goed dat wanneer je jaren lang alles samen hebt gedaan betreft de opvoeding, je wel kan denken “hè hè geen overleg meer, ik kan het nu grotendeels zelf bepalen”. Maar wat nou als je nooit de kans hebt gehad om überhaupt iets te overleggen? In de meeste gevallen zijn dit de moeders die vanaf de zwangerschap of de geboorte van de kleine al alleen zijn. Laat ik nu net tot deze groep moeders behoren. Ik heb nog nooit iets hoeven te overleggen met de “vader” van mijn dochter. Niet omdat ik dat niet wilde maar gewoonweg omdat het niet kon.

Uiteindelijk valt er ook niks te bespreken met een man die niks met zijn kind te maken wilt hebben en dat moet je zelf natuurlijk ook niet willen.

Het kan niet dus je doet het ook niet. Je doet alles alleen en maakt alleen alle kleine en grote beslissingen voor je kind. Misschien,omdat het niet kan, je geen keuze hebt om het wel of niet te doen, ontstaat de behoefte om het juist wel te willen. Dan wel met de persoon die zich ook als ouder van je kleine gedraagt. Maar die is er niet. En is het niet dat we als mens vaak graag willen wat er niet is of wat niet kan?

x354-q80

Single mom, geen tweede keer voor mij!

Ook al heeft het leven van een Single Mom echt wel voordelen en heb ik alles zo goed als het kan gedaan voor mijn meisje, ik zou het niet nog een keer alleen willen doen. (Respect voor de BAM’s die hier bewust voor kiezen!). De discussies over welke naam, welke dag naar de verloskundige, welke schoenen, welke school enz enz, hebben ook wel iets, denk ik. Vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was heb ik alles alleen moeten doen. Mijn ouders, familie, vriendinnen en vrienden waren er wel voor me, waar ik ze heel dankbaar voor ben, maar toch is dat anders dan samen zijn of contact hebben met de andere ouder van het kindje. Ik heb me vaak erg alleen gevoeld in mijn zwangerschap, tijdens de geboorte en de periode daarna tot en met het heden. Ondanks dat ik onwijs veel lieve mensen om me heen had mistte toch die ene persoon; de vader van mijn dochter (Ik noem hem nu eigenlijk niet meer zo want hij heeft zijn recht vergooid om zich zo te mogen noemen, maar ik noem het hier even “vader” voor de duidelijkheid). De bezoekjes aan de verloskundige, het uitzoeken van de naam, de keuze voor dagopvang enz. enz.

Ik ben van mening dat ik het toch aardig heb gedaan in mijn eentje, maar als er in de toekomst nog een 2e kleine bij zou komen dan zou ik het toch heel graag anders zien. Niet omdat ik het niet alleen kan, maar puur om ook te mogen ervaren hoe het nou is om het met de andere ouder samen te doen.

Hoe zien jullie dit? Zouden jullie er nogmaals voor kiezen? Wat is jullie mening?