Gelukzoekers

Het is voor sommigen misschien oud nieuws… maar wij zijn er nog stil van. De foto van het kleine jongetje op het strand… 

Daar lag hij dan. Drie jaar oud.
Haar in het zand en zijn haren nat van de golven.
Hij lag stil heel stil…

En als je goed keek, zag je dat hij dood was… Vermoord kan je zeggen als je het goed
bekijkt… Hij is verdronken. Op de vlucht voor een oorlog waar hij zelf helemaal geen weet van had… Met zijn ouders mee, die het geluk gedwongen ergens anders moesten zoeken.
En die daarvoor een zelfmoordreis moesten maken…
Een reis met onzekere afloop want waar kom je terecht…
En niet alleen hij heeft het geluk nooit gevonden, ook zijn moeder en vijfjarige broertje was het niet gegund.

En met tranen kijk ik naar mijn eigen kids en dan denk ik …
Ja, we hebben het soms niet makkelijk…

En ze hebben geen papa.
Maar we hebben een huis en eten en we vieren verjaardagen…
Wat als wij moesten vluchten voor een oorlog die niks met ons te maken heeft…
Vluchten met een houten bootje met nog meer ‘gelukzoekers’.
En dat we dan overboord slaan en ik moet toezien hoe mijn kinderen gewoon verzuipen…

En dat ik terwijl ik naar adem hap en uit alle macht probeer bij ze te komen…
Moet toegeven dat het niet lukt…
Wat dan!

En wat als ik het wel zou redden… Zoals de vader van het gezin in kwestie…
En ik mijn kind levenloos op het strand zie liggen…
Een strand waar normaal kinderen spelen…
Ook Nederlandse kinderen…

Wat dan!

Met wat voor een hart leef je als je zelfs na het zien van deze beelden nog steeds roept…
“Ze willen ons een schuldgevoel aanpraten…”

gelukzoekers gandhi

Bron: edie.net

“Weg met die lui… eigen volk eerst…” In wat voor een wereld leven wij? Niemand mag bepalen waar die geboren wordt… Het is je gegund om hier te zijn… Ik schaam me voor sommige opmerkingen op het net…

En ik hoop serieus dat dit kleine mannetje en alle andere overleden helden niet voor niks gestorven zijn…
En dat de hoge heren nu eindelijk eens gaan voor een oplossing…
In plaats van discussie…

Rust in vrede kleine held… ik huil met je vader mee..

Natas

Als je iets wilt doen: HIER een link met een overzicht van initiatieven. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Sep 2015

Het blijft mij ook inderdaad raken, ik kijk op zulke momenten ook naar mijn eigen kinderen en hoop, bij gods gratie, dat ik nooit in zo een situatie beland. We kunnen niet de hele wereld redden, maar we kunnen inderdaad van geluk spreken dat ons wiegje hier staat en niet in een land in oorlog! Ik merk bij mezelf dat sinds ik kinderen heb, ik toch wat anders naar de wereld en de mensen die er in leven kijk. En kook inwendig ook van die hersenloze opmerkingen. Misschien dat deze mensen niet verder kunnen komen dan die bekrompen mening......niet iedereen denkt hetzelfde.....

Reactie plaatsen