Ik word gepest door volwassenen
28 oktober 2015 
11 min. leestijd

Ik word gepest door volwassenen

Ik word gepest door volwassenen. En ik heb erg getwijfeld om deze blog te schrijven. Ik wil niet dat mensen me zielig vinden, of me op een andere manier gaan bekijken. Tevens wil ik geen slachtoffer zijn en deze blog schrijf ik, omdat ik graag wil vertellen wat voor impact pesten heeft op mijn leven.

Ik schrijf ook omdat ik zo in de gaten word gehouden, dat ik bijna zeker weet dat deze blog gelezen wordt door de juiste mensen. Ik wil hiermee bereiken dat ik deze mensen confronteer, en dat het eindelijk stopt.

Alle anderen wil ik met deze blog duidelijk maken dat niet alleen onder kinderen pesten een probleem is, maar ook onder volwassenen.

Als jong meisje was ik altijd al anders dan anderen, ik had krullen en dat was iets goeds om je mee te pesten. Ik
werd vaak schaap genoemd, ben geschopt, geslagen en volledig genegeerd. Op een gegeven moment dacht ik dat het gepest door volwassenen 2aan mij lag dat ik niet goed genoeg zou zijn, dat ik de schuldige was. Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik het niet waard was. M
ijn moeder was mijn rots in de branding ze vertelde constant dat ik er wel mocht zijn, dat ik wel geweldig was, en dat ik het waard was. Wat moest het moeilijk zijn voor mijn moeder om dit allemaal te hebben aangezien… Wat ze weleens zegt is: hoe ouder je wordt, hoe meer ik mij soms zorgen maak. En dat snap ik wel. Want ik word nog steeds gepest. Gepest door volwassenen.

Toen ik 19 was kwam ik mijn liefde van mijn leven tegen, op school. Ik studeerde toen SPH (sociaal pedagogische hulpverlening ) en daar kwam ik hem tegen. Hij was mijn eerste echte vriendje. Hij was zwaar gelovig en kwam uit Staphorst ( dat zegt voor veel mensen al genoeg). Maar hij was anders dan anderen hij was niet zo conservatief. Na een half jaar gingen wij samenwonen. Snel, zul je denken, maar het voelde goed. Hij was het voor mij. Maar toen we samenwoonden raakte ik totaal in een isolement. Overal waar ik ging was hij ook. Ik had geen moment voor mezelf. Dat had ik eerst helemaal niet door. Ik was helemaal verliefd en we zouden gaan trouwen, mijn trouwjurk was al uitgezocht, ook de locatie was al geregeld. Totdat het mis ging. Ik was mezelf niet meer en ik moest hier wat tegen doen. Daar ging mijn droom… die spatte in duigen. Nadat we uit elkaar waren gegaan zijn er erg vervelende dingen gebeurd. Ik heb me een aantal maanden erg bedreigd gevoeld door mensen uit zijn familie.

Toen dit achter de rug was heb ik alleen een huis gekocht. Hier kwam ik mijn ex tegen, de vader van mijn zoontje. Ik raakte zwanger en we gingen samenwonen. 

Ik kwam erachter dat onze relatie gebaseerd was op leugens en confronteerde hem ermee. Hij pakte vervolgens zijn spullen en was vertrokken.

De periode die volgde was heftig, mijn ex belde achter mijn rug om instanties met het bericht dat ik een postnatale depressie zou hebbenGelukkig stonden de instanties achter mij. Ook op mijn werk werd ik continu geconfronteerd
met het verleden en voor van alles en nogwat uitgemaakt. 
Ik woonde in een kleine gemeenschap. Iedereen kent daar iedereen. Toen ik op een bepaald moment dreigde werkeloos te raken had ik geen keus, en ben ik aan de slag gegaan bij cliënten in het dorp. Dit ging helemaal mis. Sommigen kenden het verhaal (uiteraard niet mijn kant hiervan), en dat kreeg ik driedubbel en dwars op mijn brood. Ik deed heel erg mijn best om mijn onschuld te bewijzen, maar ik werd gewoonweg niet tot nauwelijks geloofd, zijn familie was bekend en berucht in het dorpje en ik was import. Wat dacht ik wel niet?

In totaal heb ik bijna 1 jaar in mijn huis in dat dorp gewoondmaar het ging niet meer. Wat ik ook deed, heel erg veel werd doorgebriefd aan mijn ex, hij bleef op me letten en ik kon er niet los van komen. Dit hield ik niet vol.

Ik heb toen de beslissing gemaakt om op stel en sprong om 4 uur s nachts na nachtenlang getreiter weg te gaan uit mijn koopwoning en tijdelijk tot dat ik een andere woning had bij mijn moeder in te trekken.


A
ls je denkt dat het nu rustig is, nog steeds niet hoor. Ik word nog steeds gepest door volwassenen. Ik heb gelukkig ander werk, niet meer in het dorp, maar dit houdt niet in dat er niemand informatie verstrekt over hoe het met me gaat en met Rick. Daarom vertel ik zo weinig mogelijk, en houd ik vooral over privé-situaties mijn mond. Ik heb zo vaak de deksel op me neus gehad vrienden die toch geen vrienden bleken te zijn. Ik pas wel op.

Mensen praten over mij (ik zie dit soms ik hoor dit soms) maar mensen vragen niet om mijn verhaal. Dit doet pijn, dit doet me veel verdriet. En soms heb ik het gevoel dat ik het alleen moet dragen, dat ik het alleen moet doen. Ook moet ik me constant verdedigen tegen de gore leugens (ik heb er geen ander woord voor). Dit kost me enorm veel energie. Energie die ik liever besteed aan een fijn contact met collega’s en cliënten en met mijn lieve zoon en familie.

10405705_10203899227863938_1149359015_nWat ik jullie wil meebrengen: heb niet zomaar een oordeel. Vraag naar iemand zijn verhaal, denk niet in hokjes. En probeer niet iemand zijn leven kapot te maken als je het verhaal niet kent. Je weet niet wat voor impact het heeft op mij en zeker niet hoe het mijn leven heeft bepaald. Ik ben erg achterdochtig geworden, laat weinig mensen in mijn leven, en denk nu vooral aan Rick en aan mezelf.

En pesters, wat ik jullie nog wil vertellen: Al is een leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt je wel. Ik wil jullie bedanken, door alles wat er is gebeurd ben ik alleen maar sterker geworden Ik weet wat ik wil en wat ik wil bereiken ik ga daar ook voor. Mijn zoontje Rick wil ik bijbrengen dat anders zijn niks uit maakt. Dat je niet moet luisteren naar verhalen over anderen en naar de vooroordelen die er zijn. Dat je altijd moet luisteren naar iemand zijn verhaal. Ik word gepest door volwassenen, maar ik ga dit achter me laten. Wij komen er wel.

Ken jij ook iemand die gepest wordt? Of word jij ook gepest? Hoe lukt het jou om door te gaan met je leven en dat gedoe achter je te laten? 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Oct 2015

Hallo Maaike,Heftig verhaal, heel goed dat je er boven blijft staan. Verlaag je niet tot hun niveau want daar genieten ze van. Blijf jezelf en laat je door niemand kisten.Ieder verhaal heeft twee kanten en helaas zijn er mensen die zo kortzichtig zijn en meteen maar 1 kant kiezen. Ook ik word zwart gemaakt. Maar inmiddels begint karma eindelijk zijn werk te doen. Pesters hebben vaak zelf problemen en proberen op deze manier aandacht te krijgen.Heel veel sterkte!!

Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Oct 2015

Respect meid! You are strong.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Heftig verhaal... Ik heb ook ongeveer hetzelfde meegemaakt. Ben in mijn jongere jaren ook altijd gepest omdat ze mij altijd een Barbie vonden. 11 jaar geleden kwam ik mijn ex man tegen. Heb daar een zware tijd mee gehad waarin ook huiselijk geweld was tegen mij en mijn zoontje. En met de dood bedreigd werden. De vader heeft ons op agressieve manier ons uit huis gegooid zonder spullen/kleding van mij en mijn zoontje. Ik zit al ruim 10 maanden in een vechtscheiding waar mijn ex niet aan meewerkt. Hij heeft autisme en word bij alles geholpen en mijn zoontje en ik krijgen nergens hulp bij omdat wij niks mankeren. Hij wilt geen contact met zijn zoontje en vraagt er ook nooit naar. Hij heeft onze vrienden en zijn familie tegens ons opgezet en deze houden ons ook in de gaten en vertellen alles door tegen mijn ex. Laatst was ik met mijn zoontje naar de winkel en hadden ze mijn ex opgebeld dat ik in die winkel was. Hij stond voor de ingang op een dreigende manier. Wij moesten vluchten via de nooduitgang van de winkel. Want als mijn ex mijn zoontje in zijn handen krijg, brengt hij hem naar het buitenland. Hij heeft zijn ontvoer plannen allemaal klaar liggen. Op straat word ik getreiterd door zijn ouders, zus en zwager. Het ergste van allemaal vind ik dat hij zijn rechten houd en niet uit het gezag word gehaald. Mijn zoontje wilt zijn vader ook niet zien en is heel bang voor hem. En niemand doet hier iets aan omdat de wet zegt, moeder-vader 50%... Stomste wet wat ooit gemaakt is want mijn zoontje lijdt hier heel erg onder. Ik sta al een hele tijd aangemeld bij woningbouw voor huurhuis, maar krijg deze niet omdat de scheiding niet getekend word.

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Oct 2015

Ik ken het . Het is een bittere pil . Mijn ex precies hetzelfde toont 0.0 interesse ja alleen bij mediator gesprekken verder hoor ik nooit wat . Geen belletje niks hoe het met zijn zoon gaat . Hij bedreigt me gelukkig niet meer atans wel met rechtzaken maar dat is het enige . Me zoontke enorm overstuur als hij daar weg komt . Maar daar word idd niet na gekeken gelijke rechten .. wens je veel sterkte en kracht toe . Je komt er wel en als je een keertje wil praten sta ik altijd voor open

Reactie plaatsen