Gevangen in mijn relatie en dan… Zwanger!
26 maart 2016 
5 min. leestijd

Gevangen in mijn relatie en dan… Zwanger!

In mijn vorige blog vertelde ik over het ontstaan van de relatie met mijn ex en de gemiste signalen het eerste half jaar. Ik kwam gevangen in mijn relatie. Ik was super blij dat het huis waar we toen gingen wonen, vlak voor de kerst, wat meer aangepast was aan mijn eigen stijl. Zo voelde het minder als het huis van mijn ex en zijn ex. Gek genoeg heb ik weinig herinneringen aan deze desbetreffende kerst. De oud en nieuw die daarop volgde herinner ik me nog wel erg goed. Wat zo gezellig begon eindigde in een ruzie, omdat mijn ex ging vissen naar ex-vriendjes.

Compleet eerlijk was ik niet eens, want ik merkte bij de eerste ‘biecht’ al waar het naar toe ging. Zijn gezicht stond op onweer.

Ik begreep werkelijk niet waarom hij er naar vroeg als hij het eigenlijk niet wilde horen. Ik vraag daar dus bewust niet naar. Een globaal beeld is prima, maar wat voor mijn tijd was, was voor mijn tijd.  

Vooral een specifieke ex mocht niet benoemd worden. Met hem had ik een jaar of 8 een relatie en samengewoond. Deze ex had het eigenlijk super goed voor elkaar; van zijn hobby zijn werk gemaakt en zijn zaak liep als een speer. Op deze relatie kijk ik (nog steeds) positief terug. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan; dit kon immers ook vanwege het bekende ‘broer en zus gevoel’.

Ondanks dat mij hier naar gevraagd werd, kon ik blijkbaar niet eerlijk zijn.

Maar liegen mocht ook niet, want dan was ik onbetrouwbaar. Dit soort dingen zorgden er letterlijk voor dat ik in de val zat en geen enkel goed antwoord kon geven, laat staan iets zeggen om het goed te maken.

Maar moest ik het wel goed maken? Toentertijd dacht ik dit; ik wilde alles doen om te voorkomen dat er weer een rot sfeer in huis was of dat ik hem ongelukkig maakte. Nu besef ik steeds meer dat ik niet kon voldoen aan het perfecte beeld dat hij eiste van mij.

Het leek een soort verslaving om te zorgen dat hij wel blij was met mij, trots op mij was of dat mijn mening er gewoon mocht zijn.

Dit soort dingen kwamen steeds vaker voor. Ik was bijvoorbeeld verslaafd aan het spelletje Wordfeud. Dit speelde ik met vrienden, maar ook met random spelers. Hier zaten ook mannen tussen uiteraard. Dit ging prima, totdat mijn ex mijn telefoon doorspitte en zag dat ik gechat had met een mannelijke speler. Overigens onschuldige berichten, over de score die een van ons behaald had door een woord te leggen. Dit escaleerde tot een ware oorlog in huis met als gevolg dat ik dit spel niet meer mocht spelen. Vechtmodus was aan, want dit ging mij te ver.

Na lang onderhandelen kon ik het weer spelen, maar alleen met vrouwelijke vrienden. Te zot voor woorden als ik dit nu zo opschrijf, maar ik pikte het.

Ik was allang blij dat de vrede in huis weer terug was en dat ik de tijd kon doden met mijn favo spel terwijl ik woonde in een afgelegen dorp, met alle vrienden en familie op minstens 45 minuten rijden.

De eerste week van het nieuwe jaar begon dus niet al te gezellig. Later die week ontdekte ik dat ik zwanger was. Paniek! Ik wilde helemaal geen kinderen. Leuk van een ander, maar zelf zag ik een hele andere toekomst voor mij. Ik heb meerdere testen gedaan om te zien of het geen vergissing was. Maar ik merkte aan mijn lichaam ook dat het waar was. Stress!

Dit moest echt even bezinken. Zou ik het houden of moest ik het weg laten halen? Dit kwam toch echt niet goed uit. Gevangen in mijn relatie en dan... Zwanger! Was ik er wel klaar voor? Nadat ik alles goed op een rij had gezet, besloot ik er voor te gaan. Mijn redenatie was: als ik alleen zou komen te staan zou ik dit prima kunnen. Ik had een goede baan, had verantwoordelijkheidsgevoel en was daarnaast oud en wijs genoeg om dit aan te kunnen. Dit klopt natuurlijk ook, maar nu denk ik wel dat ik toen zelf ook al twijfels had over mijn ex en mij.

Anders had ik toch wel gedacht aan het complete plaatje? Mijn ex was overigens direct super blij. Hij zag het helemaal zitten, zijn humeur was super en de eerste tijd was hij super zorgzaam.

Hij wilde alles voor me doen. Ik denk nu dat ik toen echt weer genoot van zijn aandacht, al dacht ik daar toen niet bewust over na.

Na zoveel weken was het tijd voor de eerste echo. Normaal zou het geweldig zijn, maar als ik de filmpjes terug kijk, hoor ik mijzelf zo niet blij zijn op dat moment. De heenweg ernaar toe kregen we namelijk woorden over dat hij een mobiel abonnement op mijn naam wilde afsluiten. Ik wilde dit niet, wat hem erg woest maakte. Hoe kon ik dat nou niet voor hem over hebben, was zijn argument. Hij liet erg goed weten dat het heel normaal is om dit voor je partner te doen. Echt een schuldgevoel aanpraten zeg maar.

Als ik mijn stem nu hoor op het filmpje voel ik mij zo schuldig naar mijn dochter. Het lijkt alsof ik niet blij met haar was, terwijl er hele andere dingen speelden.

Ik zie nu in dat sinds deze echo de relatie steeds grilliger werd. Toen zag ik dat niet. Alles werd afgeschoven op mijn hormonen, die uiteraard zeker een rol speelden.

Mijn dochter is inmiddels 2,5 jaar oud. Ze ziet sinds 14 maanden haar vader niet meer. Destijds wist ik al dat ik de zorg ook alleen aan zou kunnen, al is dit pittig. Nu ik dit blog geschreven heb, besef ik des te meer dat ik mijn dochter op wil laten groeien met een sterke eigenwaarde. Ik wil haar leren dat ze haar eigen grenzen altijd moet bewaren en dat niemand daar over heen mag gaan. Ik ben zelf het perfecte voorbeeld van hoe dat niet moet, al zal ik nooit haar vader afvallen in haar bijzijn.

Hier wordt ze echt niet beter van en ondanks dat ze haar vader niet echt kent, zal ze er toch loyaal aan blijven. Het neemt niet weg dat ik mijn eigen levenslessen meeneem in de opvoeding van haar, in de hoop dat ze later echt een powervrouw wordt qua zelfwaardering en zelfrespect, want dat verdient ze!

Gevangen in mijn relatie en dan… Zwanger! Het is mooi dat Izzy weet wat ze haar kind mee wil geven, ook over haar vader. Haatdragend zijn heeft geen zin, voor je kind helemaal niet. We hopen dat je nu je weer vrij voelt! Laat je reactie achter als je jezelf herkent in Izzy haar blog.

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Feb 2017

Mooi verhaal.. Ja, er zijn nou eenmaal mannen die je echt 'gevangen' houden! Ik vind het knap dat je er het positieve uithaalt! Dat je je dochter op wil laten groeien als een sterke en zelfstandige vrouw.

Reactie plaatsen