Ik heb mij nu 2 x ziek moeten melden op het werk. Eenmaal op het vorige werk en momenteel werk ik arbeidstherapeutisch op mijn huidige werk. Er werd gedacht aan een burnout of overspannenheid. Dit dacht ik zelf ook.  Ik had allerlei symptomen die daarop wezen.

Geluid kon ik echt niet aan. Ik werd er bijna agressief van. Dit kon gaan om bijv. geluid dat ik bij de buren hoorde of als er een auto tuuterde, maar ook het geluid van als er een appje binnenkwam of een mailtje.

Ik deed aan symptoombestrijding en ging geluid en prikkels beperken. Thuis kon ik even op adem komen.

Toch begon ik in die tijd ook te lezen op internet over dingen die in mijn relatie waren gebeurd. Steeds kwam ik uit op narcistische mishandeling. Sommige verhalen waren net alsof het mijn verhaal was. Ik wist zeker dat ik hier mee te maken had gehad. Ik bleef maar lezen en lezen en nam uiteindelijk het besluit er hulp bij te zoeken. Ik meldde me ergens aan, maar met een telefonisch interview merkte ik dat die hulpverlener de vragen en reacties volgens het boekje deed. Ik werk zelf in de hulpverlening, dus wellicht had diegene het ook lastiger met mij.

Gevolgen van een relatie met een narcist

Gevolgen van een relatie met een narcist

Uiteindelijk ben ik via allerlei sites bij een goede hulpverlener gekomen. Zij werkte zelf ook al jaren in de zorg toen ze slachtoffer van een narcist werd.

In de intake voelde ik al zoveel erkenning en begrip terwijl ik eigenlijk alleen maar vermoedens had dat mijn ex narcistisch was. Hij is niet gediagnosticeerd, maar had “enkel” de diagnose Persoonlijkheidsstoornis NAO gekregen. Dit betekent eigenlijk; er bestaan criteria voor een persoonlijkheidsstoornis, maar deze zijn niet te labelen onder één bepaalde stoornis. Wel was dit een cluster B type (hieronder vallen de antisociale, de borderline en de narcistische persoonlijkheidsstoornis).

Na de intake besloot ik om met deze hulpverlener door te gaan. Ze heeft mij in korte tijd laten inzien dat ik niks kon doen aan hetgeen er gebeurd was.

Hij was het die me manipuleerde, bedreigde, controleerde, mishandelde en vreemdging. Door al deze dingen was ik volgens haar flink getraumatiseerd en was het mogelijk wel een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) geworden.

Op mijn werk zag ik regelmatig mensen met PTSS, theoretisch wist ik wel het een en ander. Toch ben ik erover gaan lezen en pas toen viel alles op zijn plek. Via de huisarts ben ik uiteindelijk bij een traumacentrum in behandeling gegaan alwaar ik ook de diagnose Complex Post Traumatische Stress Stoornis kreeg.

Het verklaarde vooral waarom ik al 1,5 jaar aan het aanmodderen was. Alle criteria die er stonden waren van toepassing op mij. Huilend hoorde ik deze punten aan. Niet van verdriet, maar als erkenning en confrontatie. Ik ben zo op de automatische piloot gaan leven na mijn vertrek bij mijn ex. Als het dan even weer goed ging, ging ik er vol tegenaan, waarna ik weer terugviel in een steeds dieper dal.

En het werd steeds moeilijker om eruit te komen, met als gevolg dat mijn dochter ook onrustig werd en probleemgedrag begon te vertonen. Zo was ze gigantisch aan het hoofdbonken en eigenlijk onhandelbaar.

Nadat ik me ziek meldde, nam ik pas echt rust voor mezelf. Ik bracht mijn dochter wel gewoon naar de opvang en ik ging eigenlijk niet meer doen dan dom series kijken. Ik wilde niks anders doen, want dat kostte me veel te veel energie. Concentratie had ik niet en sociale contacten kon ik beperkt aan. De nachten waren vreselijk. Als ik zelf geen nachtmerries had, was mijn dochter wel aan het spoken. Ik kreeg toen ook ondersteuning bij mij thuis, zodat ik even  de was kon doen en er wel iemand op mijn dochter lette. Echter merkte ik dat de rust mijn dochter ook goed deed. Ze knapte heel snel op. Ze was als het ware mijn spiegel. De ondersteuning heb ik vrij snel stopgezet. Ik vond het niet prettig om steeds iemand in mijn huis te hebben, hoe lief diegene ook was. Ik wist gewoon dat ik mijn eigen rust moest blijven bewaren. Hierdoor zou mijn dochter ook relaxed zijn.

Op mijn werk ben ik open geweest.

Mijn leidinggevende maakte zich zorgen, vooral ook vanwege mijn dochter. Ik kreeg, ondanks mijn jaarcontract, alle ruimte om aan mijzelf te werken.

Gevolgen van een relatie met een narcist

Gevolgen van een relatie met een narcist

 

Ik was nog volop in de behandeling voor de trauma’s, maar startte wel met re-integreren op therapeutische basis. Na 6 weken begon ik me namelijk te vervelen thuis. Dat was een goed teken! Tijdelijk werkte ik op een andere afdeling met een compleet andere doelgroep. De veiligheid van bekende collega’s ontbrak toen. Ik werk normaal in een gebouw waarin de teams best hecht zijn onderling. Dat is fijn als je zelf zoveel problemen hebt. Een half woord is dan soms genoeg, terwijl dit toen ineens anders was. Toch gaf het me heel veel rust om wat minder druk te ervaren.

De PTSS is goed behandelbaar. De fysieke incidenten die gebeurd zijn, hebben een plekje gekregen door de E.M.D.R. Ik ben nu vooral bezig met al het psychische leed dat gebeurd is.

Dat is eigenlijk een veel groter trauma dan ik dacht en het tekent je persoonlijkheid ook. Toch heb ik een goed gevoel over deze behandeling. Mogelijk blijven er wel restverschijnselen over. Ik kan alleen maar hopen dat ik hier een goed inzicht in krijg. Zodat ik er grip op kan houden en tijdig kan aangeven dat de grens bereikt is. Want als ik iets van mijn hulpverlener heb geleerd is dat ik die grenzen gewoon goed moet hanteren. Een onderbuik gevoel klopt eigenlijk altijd en een ander heeft nooit het recht om over je grenzen te gaan.

Hebben jullie hier ervaring mee? Zo ja, hoe zijn jullie hiermee omgegaan? Laat je reactie hieronder achter. Of wil je in contact komen met andere single moms die dit hebben meegemaakt? In een besloten gezelschap? Ga dan naar onze community: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl