Gevolgen van een relatie met een narcist

Ik heb mij nu 2 x ziek moeten melden op het werk. Eenmaal op het vorige werk en momenteel werk ik arbeidstherapeutisch op mijn huidige werk. Er werd gedacht aan een burnout of overspannenheid. Dit dacht ik zelf ook.  Ik had allerlei symptomen die daarop wezen.

Geluid kon ik echt niet aan. Ik werd er bijna agressief van. Dit kon gaan om bijv. geluid dat ik bij de buren hoorde of als er een auto tuuterde, maar ook het geluid van als er een appje binnenkwam of een mailtje.

Ik deed aan symptoombestrijding en ging geluid en prikkels beperken. Thuis kon ik even op adem komen.

Toch begon ik in die tijd ook te lezen op internet over dingen die in mijn relatie waren gebeurd. Steeds kwam ik uit op narcistische mishandeling. Sommige verhalen waren net alsof het mijn verhaal was. Ik wist zeker dat ik hier mee te maken had gehad. Ik bleef maar lezen en lezen en nam uiteindelijk het besluit er hulp bij te zoeken. Ik meldde me ergens aan, maar met een telefonisch interview merkte ik dat die hulpverlener de vragen en reacties volgens het boekje deed. Ik werk zelf in de hulpverlening, dus wellicht had diegene het ook lastiger met mij.

Gevolgen van een relatie met een narcist

Gevolgen van een relatie met een narcist

Uiteindelijk ben ik via allerlei sites bij een goede hulpverlener gekomen. Zij werkte zelf ook al jaren in de zorg toen ze slachtoffer van een narcist werd.

In de intake voelde ik al zoveel erkenning en begrip terwijl ik eigenlijk alleen maar vermoedens had dat mijn ex narcistisch was. Hij is niet gediagnosticeerd, maar had “enkel” de diagnose Persoonlijkheidsstoornis NAO gekregen. Dit betekent eigenlijk; er bestaan criteria voor een persoonlijkheidsstoornis, maar deze zijn niet te labelen onder één bepaalde stoornis. Wel was dit een cluster B type (hieronder vallen de antisociale, de borderline en de narcistische persoonlijkheidsstoornis).

Na de intake besloot ik om met deze hulpverlener door te gaan. Ze heeft mij in korte tijd laten inzien dat ik niks kon doen aan hetgeen er gebeurd was.

Hij was het die me manipuleerde, bedreigde, controleerde, mishandelde en vreemdging. Door al deze dingen was ik volgens haar flink getraumatiseerd en was het mogelijk wel een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) geworden.

Op mijn werk zag ik regelmatig mensen met PTSS, theoretisch wist ik wel het een en ander. Toch ben ik erover gaan lezen en pas toen viel alles op zijn plek. Via de huisarts ben ik uiteindelijk bij een traumacentrum in behandeling gegaan alwaar ik ook de diagnose Complex Post Traumatische Stress Stoornis kreeg.

Het verklaarde vooral waarom ik al 1,5 jaar aan het aanmodderen was. Alle criteria die er stonden waren van toepassing op mij. Huilend hoorde ik deze punten aan. Niet van verdriet, maar als erkenning en confrontatie. Ik ben zo op de automatische piloot gaan leven na mijn vertrek bij mijn ex. Als het dan even weer goed ging, ging ik er vol tegenaan, waarna ik weer terugviel in een steeds dieper dal.

En het werd steeds moeilijker om eruit te komen, met als gevolg dat mijn dochter ook onrustig werd en probleemgedrag begon te vertonen. Zo was ze gigantisch aan het hoofdbonken en eigenlijk onhandelbaar.

Nadat ik me ziek meldde, nam ik pas echt rust voor mezelf. Ik bracht mijn dochter wel gewoon naar de opvang en ik ging eigenlijk niet meer doen dan dom series kijken. Ik wilde niks anders doen, want dat kostte me veel te veel energie. Concentratie had ik niet en sociale contacten kon ik beperkt aan. De nachten waren vreselijk. Als ik zelf geen nachtmerries had, was mijn dochter wel aan het spoken. Ik kreeg toen ook ondersteuning bij mij thuis, zodat ik even  de was kon doen en er wel iemand op mijn dochter lette. Echter merkte ik dat de rust mijn dochter ook goed deed. Ze knapte heel snel op. Ze was als het ware mijn spiegel. De ondersteuning heb ik vrij snel stopgezet. Ik vond het niet prettig om steeds iemand in mijn huis te hebben, hoe lief diegene ook was. Ik wist gewoon dat ik mijn eigen rust moest blijven bewaren. Hierdoor zou mijn dochter ook relaxed zijn.

Op mijn werk ben ik open geweest.

Mijn leidinggevende maakte zich zorgen, vooral ook vanwege mijn dochter. Ik kreeg, ondanks mijn jaarcontract, alle ruimte om aan mijzelf te werken.

Gevolgen van een relatie met een narcist

Gevolgen van een relatie met een narcist

 

Ik was nog volop in de behandeling voor de trauma’s, maar startte wel met re-integreren op therapeutische basis. Na 6 weken begon ik me namelijk te vervelen thuis. Dat was een goed teken! Tijdelijk werkte ik op een andere afdeling met een compleet andere doelgroep. De veiligheid van bekende collega’s ontbrak toen. Ik werk normaal in een gebouw waarin de teams best hecht zijn onderling. Dat is fijn als je zelf zoveel problemen hebt. Een half woord is dan soms genoeg, terwijl dit toen ineens anders was. Toch gaf het me heel veel rust om wat minder druk te ervaren.

De PTSS is goed behandelbaar. De fysieke incidenten die gebeurd zijn, hebben een plekje gekregen door de E.M.D.R. Ik ben nu vooral bezig met al het psychische leed dat gebeurd is.

Dat is eigenlijk een veel groter trauma dan ik dacht en het tekent je persoonlijkheid ook. Toch heb ik een goed gevoel over deze behandeling. Mogelijk blijven er wel restverschijnselen over. Ik kan alleen maar hopen dat ik hier een goed inzicht in krijg. Zodat ik er grip op kan houden en tijdig kan aangeven dat de grens bereikt is. Want als ik iets van mijn hulpverlener heb geleerd is dat ik die grenzen gewoon goed moet hanteren. Een onderbuik gevoel klopt eigenlijk altijd en een ander heeft nooit het recht om over je grenzen te gaan.

Hebben jullie hier ervaring mee? Zo ja, hoe zijn jullie hiermee omgegaan? Laat je reactie hieronder achter. Of wil je in contact komen met andere single moms die dit hebben meegemaakt? In een besloten gezelschap? Ga dan naar onze community: http://community.www.nieuw.happysinglemoms.nl

Happy Single Moms

Happy Single Moms is hét platform voor de alleenstaande moeder. Blogs, tips, artikelen, vlogs, empowerment en inspiratie! Lees alle inspirerende blogs hieronder!

laat een bericht voor me achter

19 Reacties

  1. Narcistisch misbruik overlevende

    Herkenbaar met die geluiden die binnen komen etc. Niet gedacht dat het ptts kon zijn. Ik heb hulp gehad maar ze kon me niet verder helpen omdat ik trauma op trauma heb gehad. Daar sta je dan ineens buiten. Niemand weet dit van mij en nu ik dit lees snap ik dat het door het narcistisch misbruik komt snik snik. Er zijn momenten dat ik me heel sterk voel maar ook momenten dat ik zo verdrietig ben en zo alleen voel. Die narcist beheerst nog steeds me leven. Appt me vaak onzin dingen om de controle over mij te houden. Ook weet ik dat mijn kind psychisch is mishandeld door hem. Ondanks bewijs durven 2 advocaten geen rechtszaak aan omdat vader recht heeft om zijn kind te zien. Daar sta ik dan….
    Elke nacht nachtmerries of word wakker doordat ik bang ben dat er ingebroken word alsnog wat hoor en dat hij mij laat omleggen en me kind pakt. Dan ook nog steeds dat mijn kind vaak niet doorslaapt. Maar het gaat mij nooit meer overkomen. En ja ik ben al op de proef gesteld maar had de man in kwestie snel door. We komen er wel mama’s die narcistisch misbruik hebben mee gemaakt alleen duurt het ff. Maar we weten inderdaad dat achteraf het kleine stemmetje gelijk had….

    Antwoord
    • Leve

      Hoi Izzy…
      Voor mijn gevoel ben ik al een eind op weg.
      Ben nu inmiddels 3 jaar gescheiden. En mijn dochter heeft sinds de zomervakantie geen contact meer met haar vader. En deze week zijn er wat boze berichten over en weer geweest. En uitkomst mijn dochter heeft definitief deur gesloten voor haar vader.
      Ik heb nu alles geblokkeerd naar hem toe…Facebook telefoon sms etc etc.
      Geen contact is het allerbeste. Dan heb ik het minste last van hem en blijft hij min of meer uit mijn energie veld.
      Heb emdr gedaan en traject psychologe is toen gesloten. Heb inmiddels wel contact af en toe met een coach/psychologe omdat ik merkte dat ik bij date ervaringen vervelende ervaringen kreeg. Momenteel heb ik de focus op mezelf en mijn kinderen…schilderles..sportschool etc. Das beter…heerlijk overzichtelijk en geeft rust.
      Heb nu nog wel wat last van de berichten van ex…weer rot gevoel…onzeker..angst.etc etc..
      Heb jij misschien ervaring in het alternatieve circuit of hulpverlening wat nog een klein beetje…de laatste stukjes zou kunnen helpen???

      Antwoord
      • Izzy

        Hoi Leve,

        bedankt voor je reactie. Ik snap je gevoel zo goed! Ik heb zelf ook EMDR gedaan en dat heeft onwijs geholpen. Ook heb ik zo de angsten aangepakt die er nog waren. Ik heb ook Comet training gevolgd, op individuele basis. De laatste restjes heb ik opgelost met een soort schrijftherapie/schrijfopdrachten. En verder probeer ik nu niet te veel meer van mezelf te eisen. Zo hoef ik niet perse een vriend nu. Ik ga eerst doen waar ik zin in heb. Het geluk van mij en mijn dochter voorop stellen. Onzekerheden in bijv relaties ga ik ook wel ervaren. Daarom denk ik dat dit voor mij nu te vroeg is.

        Antwoord
        • Leve

          Bedankt voor je reactie.
          Emdr was destijds heftig…maar ben blij dat ik heb afgerond.
          Ergens blijft er nog een bepaalde angst bestaan naar hem. Ik denk dat rust en idd geen contact…mij erg helpen. En heb een heerlijk overzichtelijk leven…leuke collega’s, die mij ook steunen etc.
          Sinds vandaag ervaar ik wat meer rust…Heb gisteren medicatie verhoogd en veel meditatie oefeningen gedaan. Achteraf gezien was het beter geweest dat ik niet had gereageerd op zijn bericht…ik zie nu in dat het pure jaloezie is. En dat het alleen maar voeding is. Leg dit maar eens uit aan de buitenwereld…veel mensen zeggen…dat laat je je toch niet zeggen…kom voor jezelf op.
          Maar dat kost mij zoveel energie. Ik doe het niet meer.
          En zolang hij niet in beeld is…gaat het erg goed met mij en mijn kinderen. Vorig jaar alleen met mijn dochter op vakantie geweest en een super vakantie gehad…kwam compleet met positieve energie terug. Had er zin aan.
          En mannen…nu ff niet…misschien wel nooit.
          Rust en gewoon de dagelijkse dingen kan ik nu zo ontzettend veel meer waarderen. En merk ook dat ik vanuit rust…ook groei.

          Antwoord
  2. Petra

    Hoi,ook ik ben slachtoffer van n narcistische borderliner. 12 jaar heeft die relatie geduurd. Na 3 mnd ging er bij mij een lampje branden maar kon de vinger er niet op leggen. Altijd was t mijn of een ander zijn schuld als er iets fout ging in zijn leven. Al snel merkte ik dat ook mijn vriendenkring heel beperkt werd,want niemand deugde. Geestelijk heeft hij mij en mijn kind kapot gemaakt. Altijd t overheersen,t probleem groter maken dan dat t was,of een probleem creëeren. Voor de buitenwereld was en is t zon lieve jongen maar achter gesloten deuren was hij de duivel. Ik geloofde hem dat ik slecht was en niet deugde,dat ik nooit meer iemand als hem zou vinden. Ik heb de stap gezet om al het contact te verbreken en toen was t hek vd dam. Hij bleef me lastig vallen,zielig doen dat hij mij en mijn kind zo miste. Ik ben nu in therapie omdat ik trauma’s heb en zware nachtmerries. Emdr staat op de wachtlijst. Ooit hoop ik weer mensen te kunnen vertrouwen en te kunnen genieten van al het moois in mijn leven. Ik kijk er naar uit….. Heb iig wel geleerd om naar mijn gevoel te luisteren want ook die geloofde ik niet meer. Dit gun je iig niemand…#nogeenlangewegtegaansamen#

    Antwoord
  3. marjolein

    ik ben zelf getrouwd geweest met een narcist en een pathologische leugenaar volgens de huplverlening niet behandelbaar en mijn zoontje en ik zijn op tijd weg gevlucht. ik voed mijn zoontje alleen op heeft mijn achternaam gekregen. alleen er is zoveel stuk gemaakt in mij dat ik er een angst voor mannen die te dichtbij komen er aan over heb gehouden en mijn zoontje ook. Voor de rest zijn wij vrij en samen hebben we het gered en hebben we een mooi en goed leven, de kracht van moederschap is grootst en ik werd een tijgerin en dat was mijn redding.

    Antwoord
    • Leve

      Hoi…hoe heb jij het gered dat je zo sterk en los bent gekomen van je ex.
      ik durf een man ook niet zo dichtbij te laten komen.
      Maar vind een man in mijn leven inmiddels niet meer het belangrijkste. Wat heeft jou geholpen dat jij je een tijger voelt?

      Antwoord
    • Leve

      Heb je dat nog steeds angst naar mannen?

      Antwoord
  4. elsa

    Is er een mogelijkheid om met iemand in contact te komen en hier over te praten Hoe het was om samen te leven met een narcistisch?

    Antwoord
    • foreverfriends

      Hallo Elsa, Ik twijfel nog steeds of mijn bijna ex partner een narcist was, maar hoe meer ik lees! hoe meer ik moet toe geven dat dit waarschijnlijk wel het geval is. Ik twijfel nog iedere dag aan mijn keuze hem er uit gezet te hebben, bij het minste of geringste voel ik medelijden met hem, maar merk ook dat ik mij rustiger voel als hij niet in de buurt is. Alle twijfel, liegen, bedrogen worden ect. het sloopt je. Lijkt mij ook erg fijn om dit eens met een lotgenoot te bespreken.

      Antwoord
      • Astrid

        Hallo foreverfriends, hier ook een “lotgenoot”. Ik sta open voor contact om dit te bespreken. Mij helpt het. Ik ben er twee keer bijna aan onderdoor gegaan. Maar na het besef …..

        Antwoord
    • Leve

      Ja hoor…dat kan

      Antwoord
  5. ook slachtoffer van...

    Ik heb een relatie van 7 jaar achter de rug…De bom is uiteindelijk fysiek ontploft en ik ben met mn twee jonge kinderen naar een vrouwenopvang gegaan. Hoewel die maanden daar heel heftig waren, was er veel herkenning. De meeste vrouwen daar hadden ongeveer hetzelfde meegemaakt (psychische en/of fysieke mishandeling). De mannen leken overeen te komen als narcistisch of psychopatisch. Het is fijn (h)erkenning te krijgen, want de omgeving vind het maar moeilijk te begrijpen waarom je bijvoorbeeld niet eerder weggegaan bent, want je bent zo’n sterke vrouw. Of je kunt wel weer aan het werk, want je bent al bijna een jaar verder. Dat ik in de tussentijd twee keer verhuisd ben, heeft er ook behoorlijk ingehakt, emotioneel gezien, maar ook zeker financieel (verhuizen kost geld en ik ben achtergebleven met een berg schulden). Ik ben nu aan het puinruimen. Heb diagnose burn-out gekregen, mijn energiepeil is nog steeds onder 0. Met mij psych werk ik hard aan mn herstel, ik doe daarnaast een training vanuit maatschappelijk werk, maar blijkbaar ga ik niet snel genoeg vooruit. De werkgever en de arbo zien niets aan me, dus mag ik weer aan de slag. Dat voelt zo dubbel… Ik moet rustig aan doen en tot rust komen, maar wel met wat meer vaart erachter…

    Antwoord
  6. Marion

    Ook ik zou graag in contact komen met dames die met dit soort mannen te maken hebben gehad en nog steeds hebben ivm de kinderen.

    Antwoord
    • Gerda

      Ik heb gisteravond dit stuk zitten lezen.
      Ik zie zoveel overeenkomsten.
      Ik sta op het punt om na 28 jaar te vertrekken. 3 jaar geleden weg geweest na paar mnd terug gegaan.
      Had ik nooit moeten doen.
      Hele gezin, 3 kids tieners zijn emotioneel gebroken.
      Zoveel twijfel in mezelf, hou heel veel van hem.
      Maar het gaat gewoon niet.
      Zoveel meegemaakt, iedere keer grenzen verleggen. Denken dat hij veranderd.
      Maar dat is telkens tijdelijk en vervalt dan weer in zijn oude gedrag.
      Schuld afschuiven, alles is mijn schuld.
      Ben geen goede vrouw, noem maar op.
      Ik heb mijn best gedaan.
      Ik kan niet meer, heb geen energie meer.
      Wil heel graag in contact komen met anderen die hetzelfde hebben meegemaakt.
      Om elkaar te steunen.

      Antwoord
      • Gerda

        Dank je wel Izzy
        Ga ik meteen doen

        Antwoord
      • Leve

        Snap je helemaal

        Antwoord
  7. Reigerschap

    Ja hoor, hier nog één. Tweeënhalf jaar emotionele, financiële en seksuele mishandeling achter de rug, en uiteindelijk gevlucht met een toen nog maar tweeënhalve maand oud kindje… Hartkloppingen, over mijn schouder kijken, wakker schrikken ‘s nachts, dromen over ex-schoonfamilie die inbreek, en iedere keer als ik mijn mail open is het of iemand mijn keel dichtknijpt. Ondertussen is er “natuurlijk” omgang, ookal gaat ‘ie door het lint, ookal intimideert hij me, ookal dreigt hij met vanalles en nog wat (maar altijd binnen de lijntjes) – en ik mag niks lelijks over hem zeggen, want dan ben ik het loeder dat haar kind Parental Alienation Syndrome bezorgt.

    Het is lood- en loodzwaar…

    Mijn ex liegt, bedriegt, verdraait, lastert, bedondert, flest, intimideert… én hangt de zieligerd uit naar de buitenwereld. Mijn nieuwe adres heeft hij niet, mijn telefoonnummer heb ik veranderd. Zo heb ik tenminste een béétje rust. Gelukkig doet hij domme dingen, zodat ik bewijzen heb van zijn manipulaties. Maar toch, hij is (natuurlijk) rechtszaken gestart (met toevoeging, terwijl ik, die al die tijd alle financiën heb gedragen, nu maandelijks met een dikke rekening aan advocaatkosten zit), en, mijn God, ik ben zó bang dat er gedeeld gezag wordt uitgesproken en dat hij een ruimhartige omgangsregeling krijgt…

    Gisteren was in het nieuws: vader spring met zoontje van balkon. Kind en vader overlijden. En de buurt reageert: “hij was altijd zo schattig met zijn kind…” Alsof hij het slachtoffer is. Hij heeft zijn kind omgebracht en stond met een handgranaat te zwaaien…!! De maatschappij wíl niet zien dat er wel degelijk zoiets is als Het Kwaad. Dat ze er zijn: monsters met maskers, psychische sluipmoordenaars. Liever bezigen ze platitudes als “Waar er twee vechten hebben er twee schuld” en “Maar hij is wèl de vader…”

    Moedeloos word je er van.

    Gelukkig heb ik een advocaat die het herkent, en me ook emotioneel goed steunt.

    De hulpverlening zegt dat ik aan traumaverwerking nog niet toe ben, ik zit te zeer midden in de woelige baren. Eerst overleven. Ademhalen, mijn hartslag omlaag brengen, proberen ontspannen met mijn dochtertje te spelen. Maar de dreigende wolk hangt al om mijn hoofd:

    Morgen is er weer omgang…

    Antwoord
    • Leve

      Er komt licht aan het einde van de tunnel

      Antwoord

Trackbacks/Pingbacks

  1. Hoe laat je een nieuwe liefde toe in je leven? - […] het eindtraject van de trauma behandeling; ik krijg E.M.D.R. vanwege mijn PTSS waarover ik in een eerder blog heb…

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je ons al gevonden op social media?