Het is donderdag 26 januari en ik ga m’n dochtertje ophalen. De gastouder vertelt me dat ze een uurtje daarvoor is gevallen en sindsdien alleen maar huilt. Thuis wil ze alleen maar op schoot en zelfs bij mij in bed. Terwijl ze normaal gesproken toch echt het liefst in haar eigen bedje ligt. Er zijn verder geen blauwe plekken of bulten te zien. Zou ze dan zo geschrokken zijn van die val? ’s Nachts wordt ze steeds huilend wakker, alsof ze droomt. Tot ik rond 5.00 uur haar beentje per ongeluk aanraak en ze het uitschreeuwt van de pijn. Ik zet haar op de grond en ze zakt meteen door haar knieën. Nu besef ik me ook dat ze sinds die val helemaal niet meer heeft gelopen. Wat voelde ik me schuldig! Ik had haar pijn aangezien voor angst…

Om 6.30 zaten we bij de Huisartsenpost en werden we doorgestuurd naar de kinderarts. Daar werden foto’s gemaakt van haar been. Al die tijd dacht ik steeds dat het toch wel mee zou vallen? Het was maar een onschuldige val. Toen de arts me vertelde dat m’n dochter haar bovenbeen had gebroken, heb ik haar voor mijn gevoel wel een half uur aangestaard. Ik kon even niet geloven dat dit m’n meisje overkwam. Terwijl ze in de gipskamer een kleurtje mocht uitkiezen, dacht ik alleen maar “Hoe gaan we de komende 5 weken doorkomen?”

Girl, you rock!!

Om 11.30 uur waren we weer thuis en toen kwamen de tranen er bij mij even uit. Ik snapte nu wat ouders bedoelden als ze zeiden dat ze de pijn van hun kind graag willen overnemen. M’n meisje had die ochtend meer gehuild dan in haar hele leventje tot nu toe. Wat had ik haar die pijn en angst graag willen besparen! Maar wat was ze ook ontzettend stoer geweest en had ze goed meegewerkt met de artsen. De artsen die zo goed voor en met haar waren geweest!

Blij door kleine dingetjes

De 5 weken daarna zijn achteraf gezien echt omgevlogen. De eerste week was even pittig, omdat ze nog best veel pijn had en we allebei even moesten wennen aan deze ‘handicap’. Maar wat zijn kinderen dan toch flexibel en snel gewend aan dingen! Ze vond al heel snel haar eigen manier om ermee om te gaan. Want je kunt ook kruipen om van a naar b te komen. En je kunt ook dansen met je armen en handen. En alles met een grote glimlach en zonder te klagen… Geweldig om te zien! Mama had het af en toe zwaarder dan m’n meisje zelf 😉

Eind januari stopte mijn tijdelijke baan helaas, maar dat was in dit geval een geluk bij een ongeluk. Zo kon ik zelf voor haar zorgen tot ze weer helemaal hersteld was. Maar wat konden we blij worden van kleine dingetjes die voor afleiding zorgden. Blij met de extra bezoekjes van familie en vrienden! Blij met de knutselspullen en magneetborden van de Action! En blij met ieder zonnig uurtje wandelen in de kinderwagen!

Girl, you rock!!

Maar wat waren we opgelucht toen het 2 maart was en het gips eraf mocht. Het was net alsof we een jaar terug waren gegaan in de tijd en ze opnieuw moest leren lopen. Maar ondanks de wiebelige eerste stapjes konden we allebei niet stoppen met glimlachen! Heerlijk om m’n zelfstandige meisje weer lekker haar gang te kunnen zien gaan!

Girl, you rock!!

We hebben een pittige tijd achter de rug. Maar ook een tijd waarin onze band alleen maar sterker is geworden. Een tijd waarin m’n ‘trotse moeder gevoel’ alleen maar is versterkt. En een tijd waarin we weer wat extra tijd saampjes hebben kunnen zijn. Als laatste kan ik alleen maar tegen m’n dochtertje zeggen… girl, you rock!!

Zie ook: Schuldgevoel als single mama

Wat een heftig gevoel geeft je dat als alleenstaande moeder! Heb jij wel eens zoiets meegemaakt?