12 april was er een uitzending op de televisie van Puberruil – 10 jaar later. In deze aflevering zagen wij de jonge Akwasi, die tijdelijk van leven ruilde met Nico, een rocker/gothic/metal-head met een sceptische houding naar de wereld. Nico en zijn vrienden hadden door wat slechte ervaringen een kijkje gekregen op mensen met een donkere huidskleur en Akwasi, een knappe donkere jongen, moest gedurende de ruil met deze vrienden omgaan. A recipe for disaster, zou je denken. Wrong!

Met zijn 18 lentes laat Akwasi zien dat prachtige eigenschappen als ‘vriendelijkheid’, ‘respect’, ‘acceptatie’ en ‘tolerantie’ niet leeftijdsgebonden zijn. Akwasi komt uit Amsterdam, waar hij samen met zijn moeder en de rest van het gezin in een flatje woont. Tijdens de aflevering zie je Nico worstelen om een plaatsje in het gezin van Akwasi te krijgen. Niet omdat hij niet geaccepteerd wordt, maar omdat hij het zelf moeilijk vind te bepalen welke plaats hij hoort te vervullen.

boy-414534_640

Goed voorbeeld doet volgen

Ondertussen staat Akwasi tussen de metal-heads in een schuurtje. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om op voorhand veroordeelt te worden op je huidskleur, door een groepje van jouw leeftijdsgenoten waar je verplicht mee op moet trekken. Dit voor een televisieprogramma en dat alles ook nog eens in de pubertijd, een tijd die bekend staat om de onzekere gevoelens die daar bij horen. Maar Akwasi owned dit. Hij stelt zich open en nieuwsgierig op en durft confronterende vragen te stellen, zonder de antwoorden te gebruiken om iemand in een hoekje te duwen. Veel mensen luisteren om te reageren, Akwasi luistert om te leren.

“Ik kwam er achter dat in de vriendengroep nazi-metal gedraaid werd, nationaal socialistische metal. Dat is niet goed man. Daar ben ik best wel pissed over, dus er is wat onduidelijkheid. Daar moet ik echt achter aan gaan en hopen dat het gauw komt.” vlogt Akwasi over de ontmoeting met de vrienden van Nico. Ahum, willen alle politici even opletten aub??? Donald Trump, Geert Wilders, joehoeee….!!! Deze jongen snapt het tenminste wél. Want zoals beloofd gaat Akwasi ‘er achter aan’ en zet zich in om zijn nieuwe omgeving te doorgronden. Hij laat zich aankleden als metal-head en gaat mee naar een rock-concert. Staat open en leert. In een latere vlog corrigeert hij zichzelf: “Ik heb geleerd dat je voorzichtig moet zijn met vooroordelen. Ik dacht gewoon: ‘Dit zijn Bad Boys’. (….) Ze kennen gewoon geen buitenlanders, dat moet juist meer in de vriendengroep komen. Ik noem het geen racisme, ze hebben geen racistische trekjes, om terug te komen op wat ik vorige keer zei.” 18 jaar! Wow! Ik ken meer dan genoeg mensen, in de leeftijd van 0 tot 100, die absoluut niet makkelijk kunnen terug komen op iets wat zij zelf gezegd hebben. Ze zijn bang voor gezichtsverlies of te onzeker om hun fouten toe te geven. Deze jongeman daarentegen geeft op televisie toe dat het anders is dan hij in de eerste instantie dacht en herziet zijn vorige bewering. Chapeau Akwasi, ik vind dat super knap.

Tijdens deze aflevering zie je ook hoe Akwasi tien jaar later commentaar geeft op de beelden. Hoewel het makkelijk zou zijn om zich te distantiëren van wat er allemaal is gezegd en gedaan, doet Akwasi dit niet. Ondanks het feit dat Nico zich lang niet zo open stelde tijdens de ruil en zich niet altijd even positief uitliet over de plek waar hij terecht was gekomen, blijft Akwasi respectvol en warm naar hem toe. Hij haalt aan dat hij ziet dat Nico toch geaccepteerd werd door zijn nieuwe omgeving. Ook al zou het veel makkelijker en misschien zelfs sensationeler zijn om de verschillen te benadrukken, probeert Akwasi deze juist te verkleinen.

De ontmoeting met de vader van Nico, die zich heeft opgesteld als een tijdelijke vader voor Akwasi tijdens de ruil, is ontroerend. Tijdens dit gesprek komt naar voren dat Nico 10 jaar later ook veranderd is. In tegenstelling tot Akwasi, die zich heeft ontpopt tot artiest, staat Nico minder positief in het leven. Nico zit thuis, heeft moeite om zichzelf te onderhouden en is mensenschuw. Naast dit ‘pret-pakket’ heeft hij ook nog steeds dezelfde vooroordelen, die hij voor zichzelf goed praat doordat hij een nare ervaring heeft gehad.

helping-hand-749231_640

Goed voorbeeld doet volgen

Het zou zo makkelijk zijn om hier geen aandacht aan te geven, het zou zo makkelijk zijn om Nico links te laten liggen. Het zou zo makkelijk zijn om zich te focussen op zichzelf en Nico aan zijn lot over te laten. Maar Akwasi ging zitten bij Nico thuis. Ondanks dat Nico niet in beeld wilde komen. Ondanks het feit dat de levens van Nico en Akwasi duidelijk
zo mijlenver uit elkaar liggen, ondanks alles, blijft Akwasi warm en gemoedelijk. Hij gaat geen discussie aan en veroordeelt niet. Met een potje X-boxen kan je soms meer zeggen dan met urenlange discussies en met zijn warme persoonlijkheid veegt Akwasi alle vooroordelen moeiteloos van tafel, zonder er een woord aan vuil te maken.

In mijn optiek is Akwasi een voorbeeld voor ons allen. Door je open te stellen voor andere culturen en overtuigingen kun je alleen maar mooier en rijker worden. Dit laat Akwasi als geen ander zien. Ik denk dat wij dan ook een klein applausje aan zijn moeder verschuldigd zijn. Zij heeft als single mom toch maar mooi zoveel goeds meegegeven aan haar zoon. Dat deze jongen de wereld mag gaan veroveren, heeft hij toch echt mede te danken aan de opvoeding van zijn moeder. Zij heeft hem geleerd open te staan, sociaal te zijn en hoe om te gaan met vooroordelen.

Lieve moeder van Akwasi, hartelijk dank voor het opvoeden van een prachtige man. Hij heeft de wereld weer een stukje mooier gemaakt. En hartelijk dank dat u heeft laten zien dat de vooroordelen die er bestaan over de opvoeding door een single mom net zo makkelijk van tafel geveegd kunnen worden als de vooroordelen over buitenlanders. Gewoon door te laten zien wie je bent.