Mijn mooie dochtertje, Sarah is inmiddels ruim een jaar oud, maar het afgelopen jaar was wel een uitdaging. Ik ben Marijke, 32 jaar oud en werk gemiddeld 32 uur in de verstandelijke gehandicaptenzorg. Ongeveer een jaar geleden stelde ik een vraag via ‘Happy Single Moms’, ik werk voornamelijke nachtdiensten en ik had afgesproken dat mijn vader s’nachts zou oppassen. Helaas ging dat niet door aangezien zijn vriendin dit niet zo meer zag zitten. Dit was 1.5 week voor mijn zwangerschapsverlof zou eindigen en wist even niet wat ik zou moeten doen. De antwoorden waren uitlopend. Uiteindelijk heb ik een aantal familieleden gevraagd die in de buurt van mijn werk woonden. En een oom en tante met 5 andere kinderen zeiden dat het goed was als Sarah zou logeren als ik moest werken.

Maar ik zal beginnen bij het begin, ik had al ruim 4 jaar een relatie met een man die niet in Nederland of hier in de buurt woont.

Ik ging eind 2013 op vakantie en raakte zwanger. In het begin was hij enthousiast, later was hij erg wisselend qua mening. Hij zou vele malen komen tijdens mijn zwangerschap, maar uiteindelijk is hij niet gekomen. Bij mijn bevalling waren een goede vriend, vriendin en mijn moeder, het was een vrij lange met uiteindelijk een ziekenhuis opnamen.

De eerste week was mijn zusje met haar man bij mij, om te helpen. Ik gaf volledig borstvoeding en deed de verzorging voornamelijk zelf aangezien ik het uiteindelijk ook zelf moest gaan doen. Mijn drie maanden zwangerschapverlof vlogen voorbij en ik het ging eigenlijk vrij goed, het cb was zeer tevreden en Sarah groeide en ontwikkelde zich goed.

We hebben een aantal keren geskyped met haar vader en hij leek gelukkig en zei dat hij snel zou gaan komen, ook omdat hij graag Sarah wilden erkennen.

Toen moest ik weer gaan werken en rees het probleem van de opvang van mijn dochtertje, zoals hiervoor beschreven. Ik was vrij radeloos en was zeer blij met de oplossing. Het werken en de zorg voor Sarah gingen mij goed af. Oke, het is vermoeiend, maar ik stond er alleen voor en ik had geen andere keuze. Sarah ging steeds minder slapen overdag en werd steeds ondernemender, maar ze leek gelukkig met haar leventje en het logeren. Ze ontwikkelde een goede en leuke band met haar nichtje, neefjes en oom en tante.

Toen ze 8 maanden was had ik vakantie en had de papa van Sarah een vliegticket voor ons geboekt om naar hem toe te komen. Daar zaten we, 24 uur in een vliegtuig (ja, hij woont aan het andere eind van de wereld). Ze was bijna te zwaar voor het kinderbedje en ze heeft bijna de hele reis bij mij op schoot gezeten. Maar ze genoot van alle aandacht die ze kreeg en sliep maar weinig. Dus we kwamen brak aan en we moesten de eerste week erg bijkomen en over onze jetlag heen komen. Deze week heb ik Sarah volledig verzorgd, dit om haar en haar papa de kans te geven om aan elkaar te wennen. In deze week was haar papa helaas veel weg en hebben Sarah en ik veel zelf ondernomen. Na een week wilde ik dat haar papa ook ging helpen met de verzorging zodat ik ook een keer alleen weg kon. Dit heeft hij helaas nooit gedaan en hebben we hier flinke ruzie over gehad.

Na 3 weken gingen we weer naar huis en haar papa heeft helaas weinig tijd met zijn dochter doorgebracht.

Nu is ze ruim een jaar en ik werk nog steeds voornamelijk nachtdiensten. Ze logeert nog steeds bij mijn oom en tante, slaap ze meestal nog maar 1 a 2 keer een uurtje en gaat ze overdag meestal rond de 2x per week naar mijn moeder, zodat kan ik een paar uurtjes kan slapen. Als ze niet kan heb ik nog een aantal lieve vrienden om te terug te vallen. Met Sarah’s papa hebben helaas we geen contact meer, maar dit geeft wel duidelijkheid. Maar we gaan gezellig samen verder. Sarah ontwikkeld zich zeer goed en ik probeer zo veel mogelijk elke dag van haar te genieten.

Het afgelopen jaar heb ik veel geleerd, voornamelijk over mezelf. Maar zeker om juist vooruit te kijken in plaats van achterom en altijd het positieve in de situatie te blijven zien. En ja, soms is dat moeilijk, maar dan probeer ik diep adem te halen en door te gaan…

Liefs, Marijke & Sarah