Groep 5? Stom!

 

Ik vind heel veel dingen stom.

Stom dat het gaat regenen als ik nét de was heb buiten opgehangen bijvoorbeeld. Of ik vind het zó stom dat ik van huis ga en erachter kom dat ik mijn lipgloss op de eetkamertafel heb laten liggen. Dit zijn uiteraard kleine futiliteiten‚ maar ik kan mij ook druk maken om andere zaken.

Stom dat er nog altijd landen zijn waar je gewoon niet mag zijn wie je bent vanwege je geloof of seksuele voorkeur. Ook mijn break up vind ik stom en hoewel ik dat al helemaal heb afgesloten vind ik de gevolgen voor mijn dochter enorm stom.

Maar wat ik op dit moment echt stommer dan stom vind is groep 5. Ik vind groep 5 een dingetje in de trant van “kleine meisjes worden groter”.

Groep 5 is wéér zo’n tree dichter bij de pubertijd en vervolgens volwassenheid. De afgelopen twee jaar probeer ik mijn dochter over te halen om gewoon maar niet meer te groeien om zo letterlijk mama’s kleine meissie te blijven. Maar nee… dit jaar heeft ze besloten om zich gewoon schoenmaat 37 te laten aanmeten en daarmee nog maar een halve schoenmaat achter mij te zitten. Ik ga sparen voor slot en grendels‚ want ik ben bang dat volgend jaar mijn schoenen niet meer veilig zijn.

En bij ons op de basisschool ga je vanaf groep 5 ook op de vrijdagmiddag naar school. Stom. Hartstikke stom! De zeldzame tijd met mijn dochter wordt mij afgenomen door een stel regels. Ik vind dat dus stom (wel logisch overigens‚ maar als ik iets stom vind vergeet ik nog wel eens mijn rationele helpende gedachtes).

Onze planning thuis is voornamelijk‚ door mijn Single-mum status‚ gemaakt op basis van werken‚ verzorgen en regelen.

Op maandag en dinsdag gaat mijn dochter naar de BSO en haal ik haar tegen etenstijd op. Samen eten‚ zowel ontbijten als avondeten‚ doen wij zonder tv en gezellig aan de eetkamertafel. Ik ben er misschien ouderwets in als ik de verhalen om mij heen om‚ maar deze nog geen twee uurtjes per dag wil ik één en al oor zijn voor mijn dochter. Het is gezellig en we zijn er op dat moment echt voor elkaar.

Op de woensdagmiddag moet er uiteraard door dochterlief gespeeld worden met een vriendinnetje of er moet worden gesport “want dat is ook leuk”.

Wat ik wil‚ tijd met mijn dochter‚ is dan echt even ondergeschikt. Als je 8 bent, heb je immers ook iets te willen‚ spelen en sporten hoort erbij en moeders moet maar leren loslaten. Nu al! Zó stom!

De donderdagmiddag is Oma aan de beurt en hoeft moet dochter niet naar de BSO omdat ik moet werken. Tegen etenstijd haal ik mijn dochter weer op. De band tussen mijn moeder en dochter is fantastisch om te zien‚ ik geniet ervan. Niet stom dus.

En vrijdag‚ tja… daar gaat nu mijn vrije middag met mijn dochter. Nu moet ze ineens naar school. Auw! Geen gezellige lunch meer met lekkere broodjes en eten van de markt‚ niet meer in de zomer haar ophalen van school om vervolgens door te fietsen naar de plas en daar tot 18.00 uur blijven‚ geen knutselmiddagjes bij ons thuis of gewoon lange knuffelbankhangsessies  waar wij samen heel erg goed in zijn.

Dan zou je denken dat we de weekenden nog hebben. Klopt! Maar eens per 14 dagen gaat mijn dochter een weekend naar haar vader. Ik kan eerlijkheidshalve zeggen dat ik dat stom vind‚ maar het is goed dat er nog altijd contact is tussen mijn dochter en haar vader.  En dat weekend heb ik even tijd voor mijzelf. Soms ook wel weer een luxe.

Ik lijk wel een opstandige puber en zo voel ik mij ook over deze vrijdagmiddag. Gedurende een hele werkweek heb ik dus eigenlijk alleen ’s ochtends en ’s avonds een uurtje quality time en mijn lichaam protesteert daar tegen. Ik vind dat veel te weinig. Ik wil meer tijd met mijn dochter doorbrengen. Ik wil niets missen!

En hoewel er in die kleine tijdsmomentjes heel veel onnozele‚ gekke en “stomme” dingen worden doorgenomen met vaak meerdere lachsalvo’s‚ deze kleine tijdsmomentjes zijn mij alles waard.  Het zijn de bouwsteentjes van mijn relatie met mijn dochter. En die bouwstenen zijn bikkelhard. Wat een prachtig fundament hebben wij de afgelopen jaren opgebouwd.

Terwijl ik dit op papier zet‚ besef ik mij ineens dat ik over 4 jaar‚ als de pubertijd en het voortgezet onderwijs hun intrede doen‚ dit gemis van die paar vrijdagmiddag uurtjes peanuts zijn. Loslaten… ik vind et maar iets stoms…

Herken jij je in mijn verhaal? Ik hoor jouw verhaal graag!

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 28 Aug 2015

Sigrid wat geweldig weer. Ben zo trots op je. Je schrijft fantastisch, en het is zo helemaal waar. Ik denk dat veel alleenstaande moeders, zich weer zullen herkennen in dit verhaal. Liefs van mama

Anonymous
Door

Anonymous

op 03 Sep 2015

Mijn oudste dochter is in augustus 14 jaar oud geworden en opeens, van de ene op de andere dag, een echte puber. En weet je, dat vind ik ook echt stom. Ik mis ook onze momentjes samen want die hadden we stiekem heel veel :) en nu hoort dat niet meer echt bij het puber-gebeuren, dan hoor je niet zo enorm vriendinnen te zijn met je moeder. Echt stom! Maar ook dat is peanuts als ik bedenk dat ze op een dag het huis uit zal gaan, dat wordt pas echt stom. Dus ja, ik mok gewoon een beetje met je mee :)

Reactie plaatsen