Haar vader - mijn ex
22 oktober 2015 
4 min. leestijd

Haar vader - mijn ex

5 jaar geleden ging het mis en zijn we uit elkaar gegaan.  De tijd kan niet meer terug gedraaid. Voor onze dochter had ik zo anders gehoopt daarna… Maar het loopt anders.

Ik heb altijd de hoop gehad dat we een tijdje ná onze break-up, als de rust weder was gekeerd, een samenwerking zouden opbouwen.

Dat hij een kopje koffie zou blijven drinken als hij ons dochtertje weer thuis zou afzetten. Maar dat was ijdele hoop. Hoop die inmiddels is omgeslagen tot een barricade van 100.000 duizend sloten op mijn voordeur. Hij komt er gewoon niet meer in. Wat is er toch gebeurd dat het tot zover heeft kunnen komen? Ik weet het zelf eigenlijk nieteens.

Ons dochtertje was net twee toen wij definitief uit elkaar gingen. Zij weet niet beter dan dat zij alleen bij mij woont en één keer per 14 dagen naar haar vader gaat. Haar vader – mijn ex. De reden van onze break-up heeft mijn ex enorm doen veranderen.

Ik heb geen idee wie haar vader eigenlijk nog is, dus ik geef mijn dochtertje voor mijn gevoel aan een wildvreemde mee.

En daar ontstaat nou net het grootste deel onbegrip. Het is één groot grijs gebied, tegen het zwarte aan. Ik snap mijn ex niet meer.
 Hoe ik jarenlang met hem communiceerde, dat werkt voor geen meter meer. Aan één blik hebben we geen genoeg meer, het is nu eerder ‘als blikken konden doden’. Zelfs al had ik 9 levens zoals een kat, ik zou er nog geen genoeg aan hebben.

Dus op communicatievlak bereiken we elkaar totaal niet meer. Ik heb het inmiddels ook opgegeven. Ik draag niets meer over. Als hij iets wil weten dan moet hij mij dat maar vragen. Dit geef ik uiteraard elk jaar meerdere malen aan, maar nog altijd zit ik te wachten op dat ene telefoontje. Ik erger mij er dood aan. 

Hoe is het mogelijk dat je je als vader profileert als je nog geen eens de moeite neemt om te informeren naar je dochter? En als je mij niet wilt spreken, dan bel je gewoon je dochter. Maar zodra hij haar bij mij thuis heeft afgezet, is hij de aankomende 12 dagen van de aardbodem verdwenen.

Ik zie een achtjarig meisje dat smacht naar aandacht van haar vader. Maar ze krijgt het niet. Niet wat ze nodig heeft of verdient.

En nu helemaal niet meer nu hij een nieuw gezin is opgestart en een tweeling erbij heeft gekregen. En voor die tweeling is hij er wel.

Ik snap niet dat hij nooit eens met haar naar het basketbalveld gaat‚ nooit eens een luchtbedje pakt om eens bij haar op de slaapkamer een slaapfeestje te houden‚ nooit eens uit eten gaat met haar alleen of dat hij nooit eens belt.

Haar vader - mijn ex

Haar vader – mijn ex

Haar vader – mijn ex

Onlangs is hij een half jaar weg geweest dus om weer in contact te komen met zijn dochter moet hij er heel hard aan trekken maar ik zie langzaam zijn dochter tussen zijn vingers wegglippen. Mijn dochter ziet en voelt wat ze mist en krijgt steeds minder zin om naar papa te gaan. En mijn moederhart breekt als ze huilend met haar vader – mijn ex – meegaat of mij huilend belt. Maar ook omdat ik aan haar zie dat haar vader geen deel uit maakt van haar leven. Ze accepteert dat haar vader in haar leven weinig aanwezig is. Een vader is voor meisjes een held. Iemand waar ze tegenop kijken. Dit is de man die haar leert hoe een man met haar om moet gaan. Hij kan haar laten zien wat ze als vrouw verdient. Haar vader – mijn ex.

En dit is iets dat ik als moeder haar wel kan leren maar niet kan laten voelen. Dat kan alleen een vader. Als ik ooit iemand nog tref dan hoop ik dat hij mijn dochter met open armen ontvangt en haar kan laten voelen wat ze wil voelen bij een vader‚ namelijk dat ze het waard is!

Heb jij ook dat je frustraties soms hoog oplopen? Laat je reactie hieronder achter.

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 24 Oct 2015

Zo herkenbaar én zo pijnlijk. Ooit dacht ik ook; dit moet goed te regelen zijn en het ging redelijk, inderdaad even een kop koffie bij het brengen en halen. Eigenlijk is alles fout gegaan toen er een tweede nieuwe partner in beeld kwam. Ik moest van de kinderen horen dat zij haar en haar kinderen hadden ontmoet omdat ze nu één gezin gaan vormen. Ik mag haar niet ontmoeten omdat ze dat gescheiden willen houden. Als we nu met veel moeite tot bepaalde afspraken komen gaat het vaak na enkele dagen al mis omdat zijn nieuwe partner het anders ziet en dat gaat dan voor. Heel onrustig en moeilijk. We praten alleen bij het brengen en halen als dus de kinderen erbij zijn, hij weigert ook om eens een keer 's avonds te bellen om te vragen hoe het met de kinderen is of om te vragen hoe iets is afgelopen. Ik kan niet begrijpen waarom het zo moeilijk moet gaan, daar heeft echt niemand baat bij.

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Een kind heeft een vader dat is gewoon zo.maar op deze manier hoeft het niet. Zelf zit ik in soort gelijke situatie. Maa5schappelijk werk gebruikt vaak de term klem. Dat mijn dochter klem zou zitten bij die relatie. Als mijn ex 6 maanden niks laat horen moet ik naar de raad voor kinderbescherming en met mijn maatschappelijk werkster in overleg. Er is iets waar ze bij de raad het woord klem gebruiken. In mijn geval is er nog veel meer aan de hand hoor. Maar misschien heb je hier iets aan. KLEM

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Zo herkenbaar. Vooral het 12 dagen van de aardbodem verdwijnen! Mijn dochter heeft het wel naar dr zin bij haar vader maar vooral door zijn vriendin!!! Ik snap niet dat hij de 12 dagen zonder dochter nooit eens zich afvraagt hoe het met haar is!!! Sterkte ermee!

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Ook hier zo herkenbaar, je wilt het beste voor je kind... Maar hoe kan het toch dat je je als vader zo weinig met het leven van je kind bemoeit. Met tranen in m'n ogen heb ik jouw verhaal gelezen, het raakt me, het is zo herkenbaar. Mijn dochter is 4 en ik wil haar zo graag behoeden voor het verdriet wat haar te wachten staat, nu is ze nog blij dat haar vader komt. Maar als ze ouder wordt komt het besef.... Ik vraag me zo vaak af hoe ik me zo ontzettend in hem heb kunnen vergissen.....

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Hier ook heel herkenbaar! Tis alsof ze alleen papa zijn op de dagen dat zij hun kind ophalen. Ik heb ook vaak gezegd tegen mijn ex om meer betrokken te zijn, maar hij doet t gewoon niet. Heeel jammer, maar ja wat doe je eraan he.

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Helaas voor mij ook zo herkenbaar.je moet er samen aan werken,maarja als de andere helft niet mee werkt dan houd het helaas op en wie is hier de dupe van? mijn lieve dochtertje.

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Zo herkenbaar.. Mannen.. snap ze niet alsof ze geen gevoel hebben. Mijn prinsesje wordt volgende week 5 jaartjes. Haar vader - mijn ex en ik zijn al 4 jaar uit elkaar. Hij ging bij ons weg toen mijn meisje 1 was. Hij heeft nooit naar haar omgekeken. Hij ging vreemd en koos voor zichzelf gaf hij als reden aan . Vorig jaar op mijn dochtertje haar 4de verjaardag belde hij na 3 jaar alsof er niks aan de hand was om haar te feliciteren.. Ik gaf hem aan.. van.. mis jij je dochter niet? Wil je haar niet zien?? Het enige wat hij zei was.. Maar dat kan ik mijn vriendin toch niet aandoen?? mijn bloed was 100 graden aan het koken.. Wist niet hoe snel ik moest ophangen! En nu precies een jaar later stuurt hij een berichtje via fb.. Dat hij een paar dagen naar droomd en dat hij haar wilt spreken.. Wat moet je hier nou mee??

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Nov 2015

Lekker naar laten dromen, dat heet karma! :)

Anonymous
Door

Anonymous

op 29 Oct 2015

Vreselijk en helaas zo herkenbaar Niet te snappen ook maar dat doe ik al vanaf de geboortes niet

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Het is zoals het is. Het is al moeilijk om jezelf te veranderen laat staan om iemand anders te veranderen. Het is ook voor mij heel herkenbaar. Ik voel ook het verdriet van mijn kinderen. Mijn kinderen laat ik zelf kiezen wat ze willen. Ze trekken zelf hun conclusies. Ik vang ze op en troost hen. En praat met ze erover. Langzamerhand gaan ze het accepteren dat het is zoals het is. En ik zie dat hun pijn en verdriet een plaats gaat krijgen. Ik wens je heel veel sterkte.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Heel mooi geschreven! Ik ben nog steeds samen met de vader en ook al wonen we apart omdat we elkaar anders niet kunnen luchten hij is er dagelijks en is gek op de kinderen. Juist daarom doet het mij veel om te zien hoe andere papas? verwekkers? ermee omgaan. Daarnaast vind ik het mooi om te zien hoe jullie je zo sterk houden. Daar is ook best veel kracht nodig. Veel respect voor jullie en ook wil ik een hart onder de riem steken. 1 tip neem ook even helemaal tijd voor jezelf. Een lekker verwendagje of dagje weg met vriendinnen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Herkenbaar. Na 17 jaar wacht mijn ex nog steeds op de stoep tot zijn kinderen naar buiten komen. Nooit enige interesse in oudergesprekken of school of studiekeuze. Accepteren en geen energie in steken; ook geen ergernis; dit is nl niet te veranderen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Hier precies hetzelfde. Mijn dochter gaat al een tijdje niet meer. En heeft in mijn nieuwe partner (intussen 5 jaar) een nieuwe vaderfiguur gevonden. Sinds haar vader zijn nieuwe vriendin heeft is het mis gegaan. Idd zijn vriendin gaat voor, heel beschuldigend naar mij toe terwijl we elkaar een keer hebben gezien. Alsof ze een strijd moet voeren met mij terwijl die er van te voren nooit was. Mijn dochter had altijd een eigen kamer bij der vader. Durft ze ook nog te zeggen dat ze dankbaar moest zijn dat haar kind zijn kamer deed delen toen ze samen gingen wonen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Oct 2015

Ook ik (als vader) lees dit met bijna tranen in mijn ogen, omdat ik aan mijn eigen dochter denk. Ongelofelijk dat je als vader zo je kind laat zitten. Ik mis haar al, als ik haar een dag niet zie. Ik zou mijn dochter (en mijn zoon) dit nooit aan doen.

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Oct 2015

Pijnlijk om te lezen hoeveel vaders hun kinderen gewoon keihard laten vallen..hier helaas hetzelfde,wel papa zijn als ze daar zijn, nou ja..9vd 10x worden ze bij opa en oma gedropt..maar daarbuiten nooit een belletje of ze eens een keertje extra ophalen, ik heb zo vaak gezegd dat hij altijd welkom is om de kinderen te zien, ookal is het maar even voor een knuffel en een kus, hij heeft er blijkbaar geen behoefte aan, hij heeft behoefte aan vrijheid met z'n nieuwe vriendin, gezellig naar disney gaan met z'n 2en om het vervolgens onder de kinderen hun neus te wrijven..welke vader doet dat nou..neem je kinderen mee..maargoed, dames, hoe verschrikkelijk het voor de kinderen is, je kunt ze niet veranderen, je kunt alleen proberen er zelf zoveel mogelijk voor ze te zijn en ik hoop ook van harte dat er hier ooit een lieve stiefpapa komt die ze het gevoel geeft dat ze het wel allemaal waard zijn en die aandacht verdienen waarin hun "vader" zo tekortschiet..

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Nov 2015

Oh Isa, jouw woorden konden de mijne zijn. Ook ik blijf maar vragen om af en toe (eens per 2 maanden of zo) een keer contact om over de kinderen te praten maar na 3 jaar moet de eerste keer nog steeds komen. Gaat dus niet gebeuren. Altijd welkom, maar nooit één keer extra geweest. Dus......accepteren, loslaten!?! Zo moeilijk want ik gun het mijn kinderen zo, dat hun vader wat meer van ze weet en daar op in speelt. Misschien is dat ook het grote punt; vasthouden voor je kinderen maar loslaten voor jezelf en dan indirect ook voor je kinderen. Ik vind het een hele worsteling. Ik hoop ook op die lieve stiefpapa.....

Anonymous
Door

Anonymous

op 01 Nov 2015

Onvoorstelbaar hoe je als ouder zonder je kindje kunt. Hier al sinds de breuk (toen de kleine 3 mnd was) ellende. Niet nakomen van afspraken. Dan tijden niks horen om vervolgens doodleuk weer op te bellen en denken de draad weer op te kunnen pakken alsof er niks aan de hand is. Nu 2,5 jaar verder, totaal geen contact meer. En iedereen zegt "beter geen vader dan een laffe liegende vader" maar mn hart huilt voor mn meissie want het is en blijft wel haar vader wat voor een eikel ik het ook vind. En hoewel ze het nu nog niet begrijpt gaan ooit die vragen komen. En dat vind ik moeilijk....want wat zeg je??....het is en blijft haar vader en daar zal ze onvoorwaardelijk van houden.....dacht altijd dat dat andersom vanzelfsprekend ook zo zou zijn. :-(

Anonymous
Door

Anonymous

op 17 Apr 2016

Hoi, Wat je schreef is ook voor mij erg herkenbaar. Mijn dochtertje is 3 en zijn sinds zij 11 weken uit elkaar wat vanuit hem is besloten. Bij ons is het ook zo dat hij totaal geen belangstelling toont en ook 12 dagen weg is en dan gaat ze zaterdag op zondag naar hem toe. Ze huilt weer veel de laatste tijd en geeft van te voren aan niet naar papa te willen. Wat duidelijk is geworden is wel het slapen een probleem is voor haar. Ze gaat zo overstuur weg dat ze moet kokhalzen als haar vader haar haalt. Krijg ook nooit een terugkoppeling van hem. Er moet een omgang voor 2017 geregeld worden ook daar laat hij niks over weten. Dus wat je schrijf herkenbaar. Ik heb het maar geaccepteerd ieder heeft zijn eigen verantwoordelijkheid. Ik kan die van hem ook niet nemen das aan hem. Hierdoor geniet ik nu met volle teugen van mijn dochtertje.

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2016

Heel herkenbaar allemaal, ben zelf net een half jaar uit elkaar. Ik heb 2 dochters 11-13 jaar, die hun vader niet meer willen zien. Ze waren heel boos toen ze er achter kwamen dat hij al een nieuwe vriendin had. Ze hadden er in de maanden voordat hij het huis verliet (we hadden ze al wel verteld dat we gingen scheiden) verschillende keren naar gevraagd. Hij ontkende altijd en nu woont er al enkele maanden mee samen. Het heeft mij veel moeite gekost om de kinderen weer zijn kant op te bewegen. Ze vertrouwen hem niet meer en hij is in staat om glashard in hun gezicht te liegen. Hij zegt ook dat hij niet wil kiezen. Als mij. Oudste dichte vraagt wie is er belangrijker, geeft hij geen antwoord. Jarenlang ben ik altijd de tolk geweest. De kinderen snappen hem niet en hij de kinderen niet. Het gaat ook niet veranderen. Hij is wie hij is, met al zijn onvermogen om een emotionele connectie te maken met z'n kinderen. Ik ben ervan overtuigd dat hij het goed bedoeld... Maar het komt er allemaal heel krom uit. En ik kan mijn kinderen niet behoeden voor hun vader zijn onvermogen, ik kan ze alleen maar opvangen. Ik ben ook niet meer de tolk! Mijn kinderen zijn ook al wat ouder, en hebben die tolk ook niet meer zo hard nodig. Zij weten nu heel goed wie hun vader is en waar hij voorstaat. Zij kennen hem al hun hele leven! Vroeger niet betrokken, dan na een scheiding helemaal niet meer!

Anonymous
Door

Anonymous

op 09 May 2016

Hier een ex die tijdens ons huwelijk nooit naar de kids omkeek..maar sinds de scheiding aan ze trekt.. Niet omdat hij de tijd met hen zo belangrijk vindt maar alleen om ze zo vaak mogelijk bij me weg te halen. Om in contact met mij te komen. Als ze bij hem zijn moeten ze altijd de aandacht delen met de nieuwe partner en haar kids. Niets quality Time. ZUCHT

Reactie plaatsen