Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin...
30 augustus 2015 
4 min. leestijd

Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin...

Haat en liefde voor je ex, en iets er tussenin… Haat, pure haat, ik haat hem zo! Oké haat is een groot woord… Rewind….

Hekel, pure hekel, ik heb zo een hekel aan hem. Mijn ex!

Hij komt hier binnen, brengt weeeer te laat onze dochter thuis en vertelt dan doodleuk dat hij in de 3 weken vakantie die ik met Floor heb, haar gewoon wilt zien. Hij kijkt nooit naar haar om en laat haar gerust (lees altijd) 2 weken niks van zich horen, maar hij wil haar wel ineens in mijn vakantie zien… 

l&hIk heb dan ook echt, echt en oprecht een hekel aan hem. Ik ben blij dat wanneer ik hem zie, ik niet meer tegen hem hoef te zeggen dan “hoi” en “dag” en dat ik niet meer naast hem hoef te liggen (en dan vooral de rest niet meer hoef te doen met hem). Als ik mijn ‘pure-hekel-aan-hem-bui’ heb, dan zie ik zijn hoofd tot 3x toe exploderen. In mijn dromen bestel ik een bulldozer om over hem heen te rijden, laat ik een F-16 een bom op z’n huis neerkomen en heb al meerdere gesprekken met een huurmoordenaar gehad in zo een rokerig kantoortje

Maar ohw wat kan ik hem missen, wat kan ik hem intens missen… Hij was toch echt een aantal jaren mijn maatje, mijn alles! Hij was mijn steunpilaar die mij zo geholpen heeft in de zwaarste tijd die ik heb gekend. Dromen hadden we genoeg, het laten uitkomen daarvan, daar waren we beide wat minder goed in. De zwangerschap van Floor kwam totaal onverwacht en is achteraf voor ons ook niet goed geweest. In een goed gesprek op een doodnormale maandagavond kwam het hoge woord eruit, we waren beide niet gelukkig.
3 dagen later pakte ik mijn spullen en vertrok met Floor naar mijn ouders.

De scheiding verliep vlekkeloos en wij hebben nog 3 maanden samengewoond tot ik een eigen huisje had. Die 3 maanden waren de beste ooit. Vaak twijfel ik of we niet door hadden moeten zetten. Als die 3 maanden zo leuk waren, kan dat toch de rest van ons leven ook zo zijn?

Ik was (door meerdere factoren) mezelf volledig kwijt en durf echt wel toe te geven dat ik niet meer de vrouw was die hij jaren ervoor had leren kennen.

meNa de scheiding en het afscheid van andere negatieve invloeden ben ik mezelf weer… Ik ben weer de Kiki die ik ooit was. Ik leef mijn eigen leven en staat je dat niet aan, dan mag je lekker de andere kant op kijken. Ik maak de keuzes die ik wil en ik vind het erg jammer dat mijn ex mij nu niet meer zo ziet en hij niet weet dat ik weer de Kiki ben waar hij zo verliefd op was. Voor onze dochter vind ik het jammer dat haar vader het nooit de kans heeft gegeven om mij opnieuw te leren kennen. Gosh wat kan ik hem missen.

En mijn ex… die zegt mij iets te vaak dat hij nu echt gelukkig is, maar leidt het leven waar hij bij mij zo’n hekel aan had… Noem het maar Karma

Dus beter heb ik maar weer een hekel aan hem, zit ik in mijn droom weer in dat rokerige kantoortje een moord te beraden. En ondertussen dans, zing en leef ik weer (samen met Floor) alsof niemand kijkt en heb ik een heerlijk leven waar liefde en haat zo dicht bij elkaar liggen.

dans

Hebben jullie dat ook met jullie ex? Hoe ga je daarmee om? Spreek je het uit naar hem of dromen jullie ook?

Liefs Kiki

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Aug 2015

Owwwww....heel herkenbaar!! Behalve dat mijn ex regelmatig zegt dat ie "echt niet zo gelukkig is". Ik denk dat je, onderaan de streep, na een breakup nooit echt gelukkiger wordt met een ander. Dan heb je weer andere sores. Geluk zit in jezelf en dat is de belangrijkste les die we leren. Vroeger was ik altijd meer bezig om anderen gelukkig te maken!

Anonymous
Door

Anonymous

op 30 Aug 2015

Wow!! Goed geschreven en herkenbaar! Zelfs nu wij al 11 jaar uit elkaar zijn...

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Aug 2015

Beste Kiki, Ik herken heel erg wat je zegt. Mijn situatie is iets anders, want ik heb toen ik nog getrouwd was de boel aardig verprutst. Ik ben regelmatig vreemd gegaan met een eerdere ex, en zelfs toen mijn man er toen achter kwam bleef hij me steunen. Toch is de relatie later stuk gegaan en nog was ik helaas zo hypocriet om hem van alles kwalijk te nemen. Ik was boos op hem om alles wat hij deed. We hebben een dochter die toen 2 jaar oud was. Hij was eigenlijk heel lief voor onze dochter en toch telkens als hij haar kwam ophalen ergerde me ik aan de manier waarop hij met haar om ging. Ik wenste hem van alles toe, ik vond het ook vooral moeilijk dat hij alleen voor onze dochter kwam. hoe raar het ook klinkt ik wilde dat hij nog steeds aandacht aan mij gaf. Toen kreeg hij een nieuwe vriendin en leek echt door te gaan met zijn leven met haar. Het frustreerde mij enorm, onze dochter had het volgens mij ook erg naar haar zin in ons oude huisje waar hij nog steeds woonde, alleen wel met een nieuwe 'moeder'!? En het frustreerde mij meer en meer. Onbewust gaf ik ook veel van deze frustratie mee aan mijn dochtertje die daar toch onrustig van werd. Ik begon ter compensatie telkens nieuwe relaties met mannen die me dan maar tijdelijk de aandacht gaven die ik vond dat we met zijn tweetjes verdiende. Maar dat was nog frustrerender voor iedereen. Ik voelde me erg alleen en kwaad op mijn ex. Dit ging zo ver en ik was zo bitter dat iemand me toch adviseerde eens met iemand te gaan praten. Ik merkte dat ik heel veel van de schuld op een ander schoof, en omdat er twee mensen een relatie hebben, ik niet alle schuld bij mijn ex kon leggen. Ik bleek borderline te hebben, dat verklaarde voor mij en de mensen die dichtbij me stonden een heleboel en de therapie heeft me enorm geholpen. Ik voel me echt veel beter nu, en merk dat mijn ex juist het goede deed door met zijn leven door te gaan. Ik ben nog twee jaar van dag tot dag gaan leven, en heb me veel meer op de relatie met mijn dochter gericht. Ze gaat nog om de week naar haar vader die inmiddels ook al een dochtertje heeft met zijn ondertussen ook nieuwe vrouw. Maar geheel onverwacht ben ik een jaar geleden een hele lieve man tegen gekomen, waar ik nu heel gelukkig me ben. Ik kan niet echt zeggen dat ik een happy single mom ben, maar ik ben zeker een hele happy mom! Ik wil niet zeggen dat jullie in een vergelijkbare situatie zitten, maar ik kan wel zeggen: Het wordt beter!! Geniet lekker van jullie kindjes!

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Aug 2015

Precies! Volgens mij is het vooral heel erg tijd om onszelf gelukkig te maken. Ik heb ook van die pieken en dalen waar ik een grondige hekel (goed woord) aan mijn ex heb en soms naar hem kan kijken (de sporadische momenten dat we elkaar treffen met de overdracht van de kinderen) en dan de neiging krijg hem te omarmen. Een deel van mijn beseft nog niet dat de liefde over is. Vond dit zo vreemd, fijn dat ik niet de enige ben.

Anonymous
Door

Anonymous

op 31 Mar 2019

Ik kan echt zeggen dat ik mijn ex haat. De onrespectvolle manier hoe hij met mij was omgegaan. En hoe hij nu nog met mij omgaat. Hij heeft mij letterlijk mnd door de slijk laten kruipen zonder dat ik wist dat er niets meer te redden viel. Hij heeft mij nog een vakantie laten betalen waar hij doodleuk in meeging. En toen ineens doei en ik heb een ander. Mij achterlatend met 2 kleine kinderen. Ik word mijn huis uit gezet en meneer gaat doodleuk op vakantie naar een ver land. En woont in een dik huis. Terwijl voor mij wachten is dat het huis verkocht is. En dan hopen dat ik een huisje mag krijgen in de buurt zodat mijn kinderen nog iets hebben. En dan nu nog te horen krijgen ach ach ach stel je niet zo aan. En ja.ik heb van die man gehouden. Echt tot enkele maanden terug was er niets wat ik liever had dat hij gewoon naar huis kwam. Maar hoe naïef ik toen was. Hoe geïrriteerd ik nu ben. En elke keer als hij de kinderen haalt en brengt zou ik het allerliefste een slipper naar zijn gezicht gooien. Dus chapaue voor alle meiden die dit zo goed opknappen. Maar deze jongen waar ik meer dan 10 jaar zo lief gehad heb. Heeft mij zoveel pijn gedaan dat liefde haat werd.

Reactie plaatsen