Happy Single Mom zonder man
07 juli 2015 
3 min. leestijd

Happy Single Mom zonder man

Het is mij in het afgelopen jaar meerdere keren overkomen. Bijvoorbeeld toen ik in het Sinterklaaspaleis was met mijn zoontje. Zwarte Piet zei: “oh ik zie dat papa er niet bij is, die is vast centjes verdienen he?!” Of laatst toen ik met een vriend in de dierentuin was een mevrouw “wat leuk he, met papa en mama naar de dierentuin?!”. Het is soms even op mijn tanden bijten, want je wordt weer even met je neus op de feiten gedrukt (ja, ik ben een happy single mom zonder man!). Feiten, waar ik eigenlijk niet zo meer bij stil sta.

Als ik dan netjes antwoord en vertel dat er geen papa is, word ik meestal eerst eventjes aangestaard alsof ik van een andere planeet kom

Daarna is de reactie van mensen dan vaak “oh sorry, het spijt me, ik wilde je niet kwetsen” of ze weten zich helemaal geen houding meer te geven. Ach die mensen kunnen het ook niet weten, maar ik vind het best bijzonder dat veel mensen zonder na te denken nog steeds uit gaan van een gezin dat bestaat uit papa, mama en één of meerdere kinderen. Dit is in deze tijd in heel veel gezinnen niet meer het geval.

Als ze dan van de schrik bekomen zijn en zichzelf weer een beetje bij elkaar geraapt hebben, kunnen sommigen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en gaan vragen stellen. Hoewel ik mij hier in het begin soms best aan stoorde, kan ik er nu de lol wel van inzien. Laatst stond ik in de supermarkt en was er een dame die al haar moed verzameld had en al stotterend vroeg “bedoel je dat je geen man hebt?”. Ze stelt de vraag bijna alsof er een soort complot theorie achter zit. “ehm nee dat klopt” is mijn antwoord. Ze kijkt mij nu helemaal aan alsof ik een buitenaards wezen ben en stelt mij de voorspelbare vervolg vraag “maar wat erg, waarom niet?”.

Ze blijft mij zo aankijken dat ik het gevoel krijg mij te moeten verdedigen waarom ik als leuke dertiger wel een kindje maar geen man heb dat ik zeg “gewoon omdat er geen heb”

11193397_10205033086800195_1430500633601225816_nZe vervolgt “maar meisje je bent zo leuk er moeten toch genoeg mannen voor je in de rij staan”. Dit is niet de eerste keer dat ik zo’n reactie krijg. Ik denk dat het voor veel alleenstaande mama’s een heel herkenbaar verhaal is. Men doet alsof het ontbreken van een partner het ergste is dat je kan overkomen en het vinden van een man heel gemakkelijk is. Men verwacht dat je voortdurend op zoek moet zijn of sterker nog dat jij voortdurend opzoek bent. De werkelijkheid is dat je absoluut niet bewust op zoek bent, je leeft je leven en je ziet wel wat er op dat pad komt.

Natuurlijk houdt het onderwerp je bezig en vraag je jezelf weleens af ‘bestaat die prins op het witte paard wel of is hij gewoon van zijn paard gevallen en dood gegaan’. Nu ik mama ben, merk ik dat ik nog kieskeuriger geworden ben. Een man hoeft maar de verkeerde sokken aan te hebben of het haar onder z’n oksels niet te scheren en ik ben afgehaakt. Best erg eigenlijk, ik hou het er maar op dat ik gewoon nog niet toe ben aan een man in mijn leven, misschien gaat mijn kieskeurigheid ooit nog over.

Tot die tijd geniet ik gewoon van de mooiste man ter wereld, mijn kleine grote vriendje, mijn zoon en beantwoord ik netjes alle vragen die nieuwsgierige mensen mij stellen. Vragen staat immers vrij 😉

Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt? Ik ben benieuwd naar je verhaal, je kunt deze onderaan de pagina plaatsen. 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Aug 2015

Alleenstaande moeder van 3 kinderen. Gescheiden en coouderschap. De dag dat ik besloot te gaan scheiden, besloot ik ook nooit meer samen te gaan wonen. Het is simpelweg niet voor mij weggelegd! Ik heb een LAT relatie die ik alleen zie als de kinderen bij hun vader zijn. Mensen vinden mij idd ook zielig dat ik "alles alleen moet doen". Ik zie het probleem totaal niet! Ik geniet met volle teugen van mijn leven. Ik erger me soms aan de reacties van anderen. Net alsof je niet compleet of volledig bent zonder man aan je zijde! Totale onzin! Ook vind ik het super irritant dat mannen trachten mij te versieren als ik ergens ben met mijn kinderen. Super ongepast! Ik kies ervoor alleen te zijn, laat me met rust!

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Aug 2015

Leuk om te lezen dat je precies hetzelfde ervaart als ik. Mensen gaan nog steeda uit van de 'ideale' situatie: vader, moeder en kind(eren) maar tegenwoordig is dat niet meer nodig vind ik. Er zijn zoveel gezinnen die uit elkaar gaan, in een vechtscheiding zitten of de kind(eren) niet meer zien. Persoonlijk ben ik blij dat ik dat niet heb. Mijn dochtertje is door de pil heen gegaan, zat niet in een vaste relatie, geen enkel contact met de vader en toch is zij het beste wat mij overkomen is. Ik geniet van elk moment! Vind het heerlijk om alleenstaande moeder te zijn. Sterker nog over een jaar of 1,5 jaar als mijn dochtertje 3 jaar is zou ik mijn opties willen bekijken voor een broertje of zusje voor haar. Ik wens iedere alleenstaande ouder veel geluk en vooral geniet ervan! Liefs Irene, alleenstaande moeder van 30 jaar, dochtertje van 17 maanden

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Aug 2015

Alleenstaande happy single mama hier met een 8 jarige thuiswonende meervoudig gehandicapte dochter met klassiek autisme als 2e diagnose. Je wilt niet weten wat voor opmerkingen en spontane staar ik krijflg als ik antwoord. Nee ik heb geen man. Nee ik hoef er ook niet 1. Nee ik red me prima . En nee de voedselbank en of soos nog nooit gezien. Nee ik heb geen hulp nodig bij dochterlief en Nee ze gaat never in een instelling. Nee ze woont thuis. En ja ik doe het allemaal ALLEEN. Dikke vette shock keer op keer. Nog net geen: "maar dat is theoretisch onmogelijk" antwoord. Hmmmppfff om moe van te worden. Moet de kerel die een eventuele toegevoegde waarde kan zijn nog vinden. Maar volgens mij heb ik ze echt nergens voor nodig die kerel. T leven zonder is zoveel makkelijker ?

Anonymous
Door

Anonymous

op 04 Aug 2015

Ik ben een ex- of misschien beter oudere singel mom. Heb mijn dochter, die nu 25 is, alleen opgevoed tot een prachtkans, waar ik ape trots op ben. Veel te maken gehad met vooroordelen, ooit weggepest uit de buurt waar ik woonde. Woon sinds bijna 20 jaar in de Randstad, waar het veel relaxter is, zowel voor kind als voor mij. Herkenbare verhalen. Zoals ooit op de camping, toen ik ff met de buurman stond te praten en zijn vrouw om hem heen begon te kronkelen, als een krolse poes, goh mevrouw moet u die tent helemaal alleen op zetten en kan zo nog wel ff door gaan.

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Oct 2015

Herkenbaar! De vraag die daarna komt en het allemaa nog meer awkward maakt is: "Ziet ze haar vader nog wel?"waarna je je moet gaan verantwoorden alsof je een of andere boze ex bent, die het kind van haar papa weghoudt, terwijl het toch iets anders ligt. Helemaal geen zin in dat gezeik aan mijn kop, laat me met rust  

Anonymous
Door

Anonymous

op 15 Oct 2015

Zo herkenbaar! Vanaf de zwangerschap van mijn dochtertje allenstaande mama, en ja het was eerst heel moeilijk dat haar vader met wie ik destijds een relatie had al na minder dan twee weken 'de benen nam'. Maar ik vind het nu prima zoals het is! Dat mensen er vragen over stellen vind ik niet erg, dat ze het erg voor me vinden ook niet meer - ik kan heel goed uitleggen (en laten zien) dat het mij en mijn dochter aan niets ontbreekt, dat we heel gelukkig zijn met zijn tweetjes! En inderdaad, een 'nieuwe' man moet toegevoegde waarde hebben en die hebben, zo'n man ben ik niet meer tegengekomen..! Misschien ooit, maar als niet, dan niet :)

Reactie plaatsen