Een hele hoop ellende met een snufje geluk
23 juni 2016 
5 min. leestijd

Een hele hoop ellende met een snufje geluk

Ieder mens struikelt gedurende zijn leven wel eens over een hoop ellende. Er zijn ook van die types die net voor de regen thuis zijn en altijd wind mee lijken te hebben, maar echt, de meeste van ons heeft zijn portie ellende ook al wel eens gehad. Bij mij heb ik echter het gevoel gekregen dat het niet een portie ellende op mijn pad is, maar eerder een portie rust, verspreid tussen de ellende. Snufje hier, snufje daar, net genoeg om te weten dat het kan.

Meer dan eens betrap ik mezelf erop dat ik de welbekende ‘waarom nou’ in een loop in mijn hoofd afspeel.

Mijn ex en ik hadden net een normale omgang, toen hij besloot zich weer eens van zijn aller mooiste kant te laten zien. Als een valse hond liet hij zonder goede aanleiding zijn tanden zien en ging over op de aanval. Mijn zoon en ik moesten hier het meest onder lijden maar mijn dochter is ook erg geschrokken. Een auto waarin je geen kant op kan, kan dan als een kleine isoleercel voelen, opgesloten in een isoleercel met een valse hond.

nuclear-weapons-test-67557_640

BAM, weg rust

BAM. Weg rust. Weg peace of mind. Weg ontspanning. Hallo stress, slapeloze nachten, paniekaanvallen en overvolle agenda. Een foute beslissing (ja hoor ik breng je wel even thuis, geen probleem) en ons hele leven staat op zijn kop. Politie, veilig thuis, advocaten over en weer, alles is weer uit de kast getrokken en mijn leven lijkt weer een nachtmerrie waarin ik heel af en toe even mag ademhalen tijdens een kleine hik van rust.

Maar is dat zo? Moet dat zo? Moet ik het echt deze impact laten hebben? Toen ik bij de dokter zat en de dokter mij een kalmerend middel gaf tegen de paniekaanvallen die ik zo nu en dan moest ondergaan, werd ik boos. Echt boos. Op hem, de ex, de valse hond, die dit had veroorzaakt, maar vooral op mezelf… Ik heb zo vaak films gekeken en verhalen gelezen waarin ik vrouwen door gebeurtenissen zag veranderen in kleine tere muisjes. Ik dacht dan altijd: ‘ dat ben ik niet, ik ben sterker dan dat’. En toch kroop ik nu steeds verder mijn holletje in, schrok ik van mijn telefoon en durfde ik bijna de voordeur niet meer open te doen.

Doe ff normaal! Dit ben ik niet! Ik weiger!

Het mooie van die paniekaanvallen is dat niemand vind dat ze ‘dat zijn’, iedereen ervaart het als vreemd en niet eigen. Maar hoe kan je iets dat zo ver van je vandaan staat, dan toch onder controle krijgen? Ik weet het niet, ik heb echt werkelijk geen idee. Het gevoel dat het volgende moment van oncontroleerbare angst weer om de hoek kan staan, kan ik niet van mij af schudden. Het enige wat ik wel heb, is vechtlust. Ik weiger om me hier bij neer te leggen. Ik ben dit niet! Ik wil genieten van de kleine dingen, zoals ik weet dat ik kan, ik wil vrolijk zijn en vooral niet bang zijn voor de angst! Hoe idioot is dat? Bang om bang te zijn. Blegh!

Tijdens mijn rit naar huis met voorgeschreven kalmerende middelen in mijn jaszak, nam eindelijk de Xena ‘warrior princess’ in mij het over. Ze keek naar het tere muisje dat zich terug trok in haar holletje en snoof minachtend met haar neus. Vervolgens pakte ze haar speer en ging gewapend op pad. Echt niet dat er een man op wereld rond loopt die het van Xena wint, of Xena bang maakt. Als de onverschrokken powervrouw die zij is, staat zij haar ‘mannetje’ wel. Thuis aangekomen heb ik een momentje van bezinning gehad. Terwijl Xena de angst op afstand hield, vroeg ik me af hoe ik dit monster het best bevechten kon. De manier hoe ik dat nu deed, werkte niet, zoveel was wel duidelijk. Ik moest even een kamp maken en op krachten komen, fluisterde Xena mij in.

Ik ben de baas over mijn leven.

Ik bepaal misschien niet wat er allemaal gebeurd of wat mijn kinderen of mijzelf overkomt, maar ik bepaal wel hoe ik daar mee omga. Hoe hard ik het mij laat raken. Want waarom heb ik besloten dat een voorval met een valse hond mijn rust en sanity mag beïnvloeden? Waarom weegt een negatieve gebeurtenis zoveel zwaarder dan alle positiviteit waarmee ik mezelf heb omringt? Ik heb zoveel geluk met mijn lieve vrienden, familie, kinderen, hond, mooi huis, leuke buurt, fijne collega’s en zoveel meer! Waarom laat ik die tegenslag mij zo neer slaan? Nee. Gewoon nee. Ik pik dat niet. Ik heb veel te hard gewerkt om te zijn waar ik nu ben om me zo te laten kleineren. En, ik ben veel te trots. Ik ben een vrouw die trots is op het ‘vrouw-zijn’. Ik ben ervan overtuigd dat wij vrouwen het sterke geslacht zijn en put zoveel kracht uit de band die ik voel met mijn mede ladies. Voor mezelf, maar ook voor het ‘vrouw-zijn’, moet ik nu woman-1031535_640sterk zijn.

Sterk genoeg om mijn emoties te accepteren, maar er niet naar te leven. Sterk genoeg om een uitkomst die ik niet per se voor ogen had te accepteren. Sterk genoeg om het muisje dat in het holletje verscholen zit een blokje kaas te geven en te koesteren. Jij mag er ook zijn, lief teer muisje, jij mag er zijn. Maar kom maar tevoorschijn. Het is ook zo mooi buiten dat holletje, er zijn zoveel dingen om nog te ontdekken. Kom, dit kunnen wij. Over een paar maanden kijken we samen, Xena, jij en ik, terug naar deze veldslag en zijn we trots op onszelf. Laten we nu maar proberen te genieten van de weg die we toch moeten nemen. Want ook deze weg, hoe onbegaanbaar als hij misschien lijkt, leidt ons weer naar een mooiere plek. En ik durf te wedden dat we onderweg prachtige dingen zullen zien.

 

Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze onderaan deze pagina! 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 23 Jun 2016

Met 3 stappen naar voren en 2 weer terug, kom je evengoed vooruit al lijkt het niet zo. Sterke vrouw, sterke Xena, you go girl!

Reactie plaatsen