Vol verdriet en afschuw keek ik het soms aan. Mijn dochter van nog geen twee jaar bonkte met haar hoofd.Niet alleen om zichzelf in slaap te brengen, maar ook als ze boos was.
Ook als ze gefrustreerd was en/of haar zin wilde hebben. Binnenshuis deed ze het op de vloer, tegen stoelen en tegen tafels. De traptreden en de muren kwamen er later ook bij. Buitenshuis deed ze het vooral op de stoep. Als ik er niet snel genoeg bij was, dan deed ze het ook tegen opstaande stoepranden of van die betonbanden. Ze heeft een spijltje uit haar ledikant gebonkt. Het spijltje brak in het midden, zo hard ging het.

Bloed, zweet en tranen heeft me dit gekost. Regelmatig belde ik overstuur mijn ouders op. Uiteindelijk heb ik ook het consultatiebureau erbij betrokken. Ik was ten einde raad.

Help, mijn kind bonkt met het hoofd

Help, mijn kind bonkt met het hoofd

Mijn dochter had destijds regelmatig grote blauwe plekken op haar hoofd. Ook had ze eenmaal zo hard op de traptreden gebonkt dat ze een blauw oog had. Als moeder is het vreselijk om aan te zien. De onmacht die je voelt is onbeschrijflijk. Het gaat door merg en been. Daarnaast was ik ook ergens bang dat mensen zouden denken dat ik haar mishandelde. Ik heb het direct bespreekbaar gemaakt bij de opvang en gastouder. Opvallend was dat ze het daar (eerst) niet deed. Bij de gastouder heeft ze het een enkele keer gedaan.

Hoe pak je het aan als je kind bonkt met het hoofd? Ik kon destijds vooral informatie vinden over het hoofdbonken voor het slapen gaan. Dit is ook erg akelig om aan te zien voor ouders. De aanleiding hiervan is echter heel anders. Ik kon de tips hiervoor niet echt toepassen. Hieronder wat tips die voor mij gewerkt hebben.

Zorg voor veiligheid

Dit is vanzelfsprekend belangrijk. Ik heb gemerkt dat mijn dochter hoe dan ook ging bonken, dus haar tegenhouden had geen zin op dat moment. Ik hield haar wel tegen als ze tegen betonranden, scherpe punten en andere onveilige objecten wilde bonken. Als ze dan niet op wilde houden, begeleidde ik haar naar de woonkamer waar het vloerkleed ligt.

In de slaapkamer heb ik 2 eenpersoons matrassen gepakt en deze tegen de muren gezet. Haar bed, wat inmiddels een peuterbed is, staat in een hoek. Door de matrassen voorkom je dat ze hard tegen de muur gaan bonken. Ook al is het bonken hier nu al bijna een jaar geleden, de matrassen staan er uit voorzorg nog. Een peuter kan gerust boven de matras uitkomen als het gaat staan in bed. Toch vind ik die schijnveiligheid nog fijn voor mezelf.

Wat bij mij niet hielp, maar wat het proberen waard is, is je kind in de holding nemen. Houd het stevig vast zodat het zich gaat verzetten om los te komen. Ik vond dit best heftig, omdat het niet natuurlijk aanvoelt. Ik hield mijn armen dan om haar armen en buik, zodat ze niet weg kon. Je kan tegen je kind praten dat het oke is als het boos is (of andere lieve woorden zeggen). Je kind voelt dat de boosheid er mag zijn en dit kan helpen om te ontladen.

Blijf rustig

Help, mijn kind bonkt met het hoofd

Help, mijn kind bonkt met het hoofd

Ik ben regelmatig in paniek geraakt. Het lukte me niet om haar te kalmeren, waardoor ik uiteindelijk brak van verdriet. Dit hielp me niks. Hoe rustiger ik bleef, des te sneller mijn dochter kalmeerde. Accepteer de frustratie van je kind op dat moment. Vooral kinderen met temperament schijnen dit sneller te doen. Toon nabijheid door in de buurt te blijven. Neem je kind bij je als het klaar is en biedt troost.

Breng in kaart wanneer je kind bonkt en wat de aanleiding is

Bij mij was het vooral als ze iets niet mocht en gecorrigeerd werd. Ook als ze iets wilde doen, maar dit lukte niet kon ze gefrustreerd raken. Als je weet wat de aanleiding is, kan je preventief werken en je kind vaardigheden aanleren.

Probeer uit te leggen dat er alternatieven zijn

Als je kind het al begrijpen kan, leg dan uit wat je kind ook kan doen als het boos is. Dit kan van alles zijn en hangt af van wat bij je kind past. Tegen een bal schoppen is een voorbeeld.

Maak het bespreekbaar

Deel het met anderen. Vriendinnen, andere ouders, de opvang, het consultatiebureau of wie dan ook. Je kan je eigen emotie luchten, maar wellicht hebben zij tips. Het kan ook zijn dat ze gedrag herkennen aan je kind. Misschien heb je er wat aan.

Probeer naar jezelf te kijken

Het grootste inzicht dat ik helaas pas achteraf kreeg, was mijn eigen gemoedstoestand. Ik zat toen volop in mijn  PTSS en dit was voor iedereen heel merkbaar. Zo ook voor mijn dochter. Pas toen ik herstelde en rust ervaarde, werd zij ook rustiger. Mijn dochter zie ik sindsdien als de grootste spiegel van mijzelf. Is best confronterend en het kan ook schuldgevoel oproepen. Dit is niet nodig. We zijn allemaal mens en hebben het beste voor met ons kind.

Heb geduld. Het wordt echt beter

Probeer door te zetten. Waarschijnlijk heeft je kind meer pit en temperament dan andere kinderen. Soms lastig, maar ook vaak erg leuk. Heel veel succes!

Hebben jullie ervaring met hiermee? Wat hebben jullie gedaan? Deel het met ons en laat een reactie achter. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder!