Hij schuifelt mijn ziekenhuiskamer in met een groot, met helium gevuld, zwart paard aan zijn handje. Het is een paar uur na mijn operatie en het bezoekuur is van start gegaan. Uiteraard komt mijn lieve mannetje mij als eerste bezoeken. Met een zwarte paarden ballon dus. Ik heb niet veel met paarden.

Maar wél met zwart. En dat wist hij, dus zodoende is hij op zoek gegaan naar een ‘zwarte ballon’ voor mama. Want dat is mijn lievelingskleur. Ik hou van die kleine draak. Op dat moment, zoals ie trots zijn zwarte vondst aan mij overhandigt, nóg meer dan ik me ooit kon voorstellen.

Hij draait zijn hand niet meer om voor mama die in het ziekenhuis ligt. Ik zou willen dat het anders was, maar helaas is het zo. Hij heeft me al zó vaak in het ziekenhuis gezien ten tijde van mijn chemo. Ik heb hem er wel voor beschermd, maar je kunt niet alles voor je kind verbergen.

En moet je dat ook willen? Maar dit zijn reconstructieve operaties. Opbouwend, en afbouwend in de frequentie. Het is als het goed is namelijk de laatste keer geweest. Ik heb nieuwe tieten!

images206EXRLZ
Hij wil ze zien en geeft als reactie “nou, poeh poeh”. Waarmee hij eigenlijk wil zeggen dat hij er niks van vindt, maar niet weet wat hij anders moet zeggen. Hij wilde alleen even zien of alles er nog wel op en aan zit. Hij ziet dat ik blij ben, dus hij is ook blij. Dat dit ook een beetje aan de ketamine van die ochtend ligt, vertel ik er maar niet bij. Hij klimt half bovenop me en verdiept zich alweer in dat enorm boeiende elektrische bed, met bijbehorende bedieningsconsole.

Inmiddels is het 2,5 week geleden en is het zwarte paard een maatje afgeslankt. Ik voel me goed, sterker nog… Ik heb het gevoel dat er niets gebeurd is! Lichamelijk dan. Ik voel me sterk, heb geen pijn en heb er een mooie voorgevel aan over gehouden. Het is natuurlijk enorm nep, maar ik ben super trots op mijn nieuwe tieten!

images
Voor mijn mannetje is het ook al weer verleden tijd. Hij kruipt bij me op schoot en zegt, met zijn blik op het paard, heel nostalgisch; “weet je nog mama, toen je geopereerd was en ik dat paard voor je had gezocht”. Ik besef me dat het allemaal heel voorspoedig is gegaan, maar dat zoiets niet vanzelfsprekend is. Ik heb geluk, en ik ben onwijs dankbaar voor hoe het loopt. En nog veel dankbaarder voor mijn held van een zoon. Mijn engel en black beauty hier zijn het beste medicijn.