Het einde van de maand.

Een uitdrukking die we, zeker in deze tijden, allemaal wel kennen.  Alleen valt het einde van de maand voor mij soms al halverwege die maand. Of, in het slechtste geval, na het betalen van alle rekeningen, in het begin ervan.

Het einde van de maand

Het einde van de maand

Ik durf zeker niet te klagen. Ik ben sociaal bewust genoeg om te weten dat er zoveel gezinnen zijn die het moeilijker hebben dan wij. Ik heb een fulltime job en een huis om in thuis te komen. Het lijkt wel de huisje-tuintje-boompje-droom. Alleen kost het heel wat moeite, creativiteit en planning om die droom te realiseren. En dit elke maand opnieuw. Als een draaimolen die nooit stil staat.

Soms wou ik dat ik heel eventjes die knop kon omdraaien. Gewoon de broek kopen die ik wil, niet degene die in solden staat. Te eten waar ik zin in heb, niet wat vandaag binnen het budget past. Een avond te gaan stappen zonder eerst op zoek te moeten gaan naar een gratis babysit (want een babysit betalen verdubbelt meteen het budget voor dat avondje) en zonder vooraf te moeten uitrekenen hoeveel drankjes ik dan mag kopen. Veranderingen te doen in mijn interieur zonder tweedehandswebsites te moeten afschuimen.

Ik besef dat ik het mezelf ook niet gemakkelijk maak. Het feit dat ik werk en mijn rekeningen steeds op tijd betaal, zorgt ervoor dat ik buiten het sociale hulpcircuit val.

Iets waar ik eigenlijk ook wel voorzichtig trots op ben. Met een partner zou al dit financiële leed gedeeld zijn. Een lamp, of die nu voor 1, 3 of 4 personen brandt, brandt evenveel.

Alleen heb ik de neiging om net op die mannen te vallen die het nog net iets slechter hebben dan ik. Als een soort zorg-voor-mij-magneet. Die klik heb ik intussen, onder lichte dwang van een aantal vriendinnen, gemaakt : we willen een partner die gelijkwaardig is, geen derde kind. Geen partner die me in hetzelfde straatje brengt als mijn ex. Maar alleen al het idee dat ik me dan opnieuw zou moeten openstellen voor dating-drama’s, aftasten van elkaars grenzen, verwoorden waarom ik bepaalde zaken zus en niet zo doe …. doet me huiveren. Dan maar liever niet.

En geef toe : een man toelaten in je leven omdat dat alles net iets gemakkelijker maakt, het is niet meteen de meest passionele move die er is.

Het einde van de maand

Dus we blijven halsstarrig geloven in die passie.

Die prins die niet noodzakelijk op het witte paard, maar desnoods met een konvooi kamelen, mij meeneemt naar een andere wereld. Geen betere wereld, want de mijne is op zich al goed genoeg. Maar een wereld waarin ik eventjes volledig mezelf kan zijn, zonder alles te moeten plannen. Zonder elke dag worst-case-scenario’s te moeten afspelen in mijn hoofd en te moeten zoeken naar oplossingen voor what if’s … Een wereld waarin ik geniet van een ritje op de draaimolen, wetende dat ik wel weer met mijn voetjes op de vaste grond terecht kom. Of waarin ik minstens zalige gesprekken heb terwijl de molen draait.

Een wereld waarin het einde van de maand ook effectief aan het einde van die maand valt.

 

Herkenbaar? Hoe zorgen jullie dat je aan het einde van de maand ook nog budget over houdt als je budget niet groot is? Creatieve tips voor anderen? Deel ze met ons en laat een reactie achter. Benieuwd naar meer verhalen? Lees ze hieronder.