Vandaag is de vermiste Groningse student gevonden. Verdronken, een noodlottig ongeval. Er komt een eind aan alle onzekerheid. Ik kan niet anders dan aan zijn ouders en grootouders denken. Dit is het grootst denkbare verdriet dat je kan overkomen.

Afgelopen zomer verdronk het zoontje van mijn nichtje. 5 jaar is het ventje geworden. Wat een zwaar verlies voor zijn hele familie. Zo moet een bloedend hart ongeveer voelen. Een niet, of bijna niet, te dragen gemis.

Hoe moeilijk is het je leven niet te laten beheersen door angst om je kinderen. Ik vind ’t moeilijk. Je probeert alles te doen om hen veilig en vol vertrouwen groot te laten worden.Ze gaan op zwemles, ze krijgen les in het verkeer, we brengen en halen zodat we weten dat ze veilig op school zijn en weer thuiskomen.
Zolang ze klein zijn, nemen we hen bij de hand en zorgen we dat hun wereld zo fijn mogelijk is. Hoe heerlijk is het om te weten dat ze ’s avonds veilig en warm in hun bedjes liggen.

Het 'grote' loslaten

En dan gaan ze naar de middelbare school. Het grote loslaten begint. Op de fiets helemaal zelfstandig naar school, waar ze geconfronteerd worden met allerlei nieuwe verleidingen en uitdagingen. Erop vertrouwen dat je hen genoeg hebt meegegeven om deze nieuwe verantwoordelijkheid aan te kunnen.
Een mooie, volgende en spannende fase voor zowel kind als ouder.

Bij dat groot worden hoort ook het uitgaan. Tegen de tijd dat jij omvalt van de slaap, gaat je kind ‘stappen’.
Ik weet niet precies hoeveel slapeloze nachten ik erop heb zitten maar het zijn er veel!

Te laat thuiskomen, niet thuiskomen, dronken thuiskomen, ophalen van het politiebureau, ik heb ’t allemaal meegemaakt. Dacht ik dat het ‘tropen jaren’ waren toen ze klein waren, was daar de puberteit! En dat heb je als ’t er 4 zijn. Er is altijd wel wat.

Het goede nieuws is, het gaat voorbij. Ze worden volwassen, krijgen hun eigen leven en laten zo nu en dan zien dat je opvoeding toch echt wel zin heeft gehad.

Zo af en toe komt er zelfs een “Goh mam, je hebt ’t best zwaar gehad” voorbij.
Vooral de twee die nu zelf een kindje hebben gaan toch op een andere manier naar je kijken.Het 'grote' loslaten

Uiteindelijk is dat waar je het voor doet. Dat je kinderen evenwichtige, verstandige maar vooral gelukkige mensen worden. Met hun eigen levens, ideeën en keuzes. Dat is mooi om te zien. Op iets meer afstand dan voorheen.

Je zorgen om je kinderen blijven, ook als ze groot zijn. Ze zijn een stukje van jezelf. En dat laat je nooit echt los…

Wat een prachtige woorden weer van Mascha. Hoe kijk jij naar de tijd dat je ze echt los moet laten? Deel het met ons en laat een reactie achter.