De strijd gewonnen!
15 oktober 2016 
5 min. leestijd

De strijd gewonnen!

Wat fijn!  Ik ben zo blij en zo opgelucht. Officieel kan ik het behandeltraject afsluiten. Het zwarte hoofdstuk uit mijn leven afsluiten. Het boek van dit verleden kan dicht. Ik kan beginnen aan een nieuw boek: genieten van mijn toekomst en alle plannen die ik nog heb uitvoeren.

Zie ook: Deze man bleek anders te zijn dan ik dacht

In november heb ik nog een allerlaatste afspraak. Mijn therapeut durfde het wel aan om het traject af te sluiten, maar ik zelf vond het eng om geen stok meer achter de deur te hebben. Wat als ik terug zou vallen bijvoorbeeld. Dit is onzin natuurlijk, want ik ben gewoon klaar.

Het voelt zo fijn om deze strijd te hebben gewonnen. Ja, het voelt als een overwinning. Iets dat ik in mijn eentje heb gedaan, met steun van een handje vol mensen in mijn omgeving. Mensen die me begrepen, waar ik even kon uithuilen als dat nodig was.

Ik ben ze eeuwig dankbaar voor hun steun. Zij vingen mijn dochter op als ik EMDR had gehad, zodat ik rust had om de soms heftige EMDR sessie te kunnen verwerken. De ene keer danste ik de hele sessie mijn lijf uit in mijn woonkamer. De andere keer kon ik alleen maar huilen, piekeren en malen. Soms beleefde ik de angstige situaties vanuit de relatie met mijn ex opnieuw.

Huilend en in paniek werd ik dan ’s nachts wakker, badend in het zweet. Bang dat hij op de stoep zou staan, als ik weer een geluid hoorde. Ik wist dat het erbij hoorde na zo’n sessie. Het was ook nodig om dit in mijn eentje te ondergaan. Juist dit is de kracht van EMDR. De nasleep van zo’n sessie duurde enkele dagen. Ik was in die dagen sneller moe, sneller geprikkeld en had niet echt zin in contact.

Het hoofdstuk narcisme afsluiten

Toch merkte ik een week later steeds een verbetering in mijn proces. Ik kan nu over de gebeurtenissen praten zonder in huilen uit te barsten.

Voor ik startte met het traject zat ik een tijdje ziek thuis. Ik was niet fatsoenlijk in staat om mijn dochter te geven wat ze nodig had: een gelukkige moeder. Ik voelde me de meest nutteloze persoon op aarde. Ik bracht mijn dochter naar de opvang, zodat ze tenminste zag dat het leven ook leuk kon zijn. Een bewuste keuze omdat ik haar wilde beschermen en op dat moment heel goed wist dat ze beter verdiende dan de zieke moeder die ze toen had.

Als ze bij de opvang was zat ik apatisch voor me uit te staren. Urenlang, soms stond ik alleen op om een kop koffie te halen. Geluiden kon ik niet om me heen verdragen. Ik was op, moe en compleet uitgeblust. Na enkele weken voor me uit staren begon ik tv geluid te verdragen. Ik stortte me op mijn Grey’s Anatomy. Alle seizoenen heb ik achter elkaar gekeken, ook al had ik ze al gezien.

Het was een periode die ik echt nodig had. Ongestoord kunnen kijken naar de favoriete doktoren en hun drama.

Ik begon vervolgens te schrijven voor Happy Single Moms en startte mijn eigen website. Het schrijven was een mooie manier om alles nog beter een plek te geven.

Als ik er namelijk over praatte, was het alsof ik over een ander praatte. Als een persoon een bepaalde vraag stelde, brak ik. Ik vind het momenteel heftiger om terug te denken aan hoe ik me toen voelde dan aan alle gebeurtenissen met mijn ex zelf.

Mijn werkgever van destijds gaf me de tijd om te herstellen en het proces aan te gaan. Eeuwig dankbaar ben ik hem hiervoor, ook al ben ik daar niet meer werkzaam. Ik zal het nooit vergeten in ieder geval, want die ruimte heb je echt nodig als je zover heen bent.

Het heeft een plek gekregen. Ik heb de gebeurtenissen geaccepteerd. Het is een onderdeel van mijn leven. De restverschijnselen zullen misschien nooit verdwijnen, maar dat is oke.

Langzaam merk ik dat ik open begin te staan voor het aangaan van nieuwe relaties. De laatste maanden zijn er bijzondere dingen op mijn pad gekomen, ook met betrekking tot mannen. Ik laat het gebeuren en geniet van de mooie momenten. Het vertrouwen zal vanzelf groeien, vooral als de man de moeite waard is.

Is iets te mooi om waar te zijn, dan zal ik het vast een keertje extra “checken”. Anderzijds heb ik ook geleerd dat je geen genoegen moet nemen met minder. Het moet goed zijn en goed voelen. Mannen die niet weten wat ze willen heb ik niks aan. Mannen die zichzelf mooier voordoen dan dat ze zijn idem dito.

Narcisme overwonnen

In de relatie met mijn ex negeerde ik mijn intuïtie te vaak. Dat is mijn allergrootste leerschool: ik kan mijn intuïtie vertrouwen.

Mijn oude ik is grotendeels terug. Misschien is dit het hoogst haalbare van het terugvinden van mijn oude ik. De gebeurtenissen hebben diepe littekens achtergelaten, maar ik draag ze bij me. Niet met trots, maar wel met acceptatie. Ik heb niet gekozen voor deze littekens, maar ik kies er wel voor om ze niet te verstoppen. Wat een ander er van vindt, vind ik niet heel belangrijk meer. Negatieve mensen mijd ik liever.

Ik doe weer waar ik zin in heb en wat ik belangrijk vind. Ik ga uit wanneer ik wil (en als ik oppas heb) en heb de ambitieuze ik teruggevonden. Ik heb  nieuwe passies ontdekt en volg daar nu scholing in.

Ik hoop dat dit anderen inspireert en hoop geeft. Het is een super heftig proces waar je door heen moet gaan, maar je knapt er écht van op.

Dat is enorm beangstigend, omdat je niet weet wat je nog meer aan kan. Je voelt je soms op leven na dood. Je bent gehersenspoeld en denkt dat je voor altijd kapot bent.

Het belangrijkste wat ik tijdens de EMDR heb geleerd van mijn therapeut is dat de eigenschappen die ik had vóór de PTSS, dat die er nog steeds zijn. Je moet ze alleen weer opnieuw ontdekken. Dat kost tijd, maar het is wel waar.

Zie ook: Eindelijk verlost van die narcist!

Wat heb jij geleerd uit de relatie met je ex? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen