Het is me gelukt! Ik heb die baan gekregen. En hoe?! Dat is helemaal geweldig. De eerder besproken vooroordelen over het alleenstaand moederschap kwamen weer naar voren. Maar het is me gelukt! I did it!

In mijn vorige blog schreef ik over het solliciteren als alleenstaande moeder. Ik werd  na dat gesprek gebeld omdat ik door was naar de volgende ronde. Super blij, maar o wat was ik zenuwachtig. De spanning en zenuwen gierden door mijn lijf.

Ineens schoof de directeur zelf aan

Eenmaal daar aan gekomen hoorde ik dat de tweede gesprekspartner gewisseld was met een man. O jee, ik had me ingesteld op het spreken van de vrouw die ook bij het eerste gesprek was. Het bleek dat de directeur zelf aan zou schuiven. De manager vertelde dit in de lift naar boven. Hij vroeg of ik zenuwachtig was, wat totaal niet nodig was. Om het ijs te breken maakte hij er een grap van. Niet dat het hielp, want ik en in gesprek met mensen hoog in de hiërarchie is altijd stress en spanning voor mij.

De directeur bleek erg toegankelijk. Open man waarmee ik wel een klik leek te ervaren. De spanning was nog onwijs aanwezig, waardoor ik de manager met je aansprak en de directeur met u. Dit ook maar benoemd zodat ik hopelijk je mocht zeggen. Als ik ook nog na moet denken over dit soort dingen, dan wordt het helemaal niks meer.

Gaat je dit wel lukken met een kleine?

Hoe het ter sprake kwam weet ik niet eens, maar het kwam ter sprake: mijn kind en mijn alleenstaand moederschap. Hoe ik dit ging doen en of ik alles wel kon regelen waren vragen die naar voren kwam. Of het nou terecht is of niet, ik geef er gewoon antwoord op. Na enige uitleg over hoe ik gewend was om te werken (onregelmatig) was het vrij snel duidelijk dat de werktijden bij deze werkgever prima te regelen zijn in mijn gezinnetje.

Even later bleek ook dat er hier wel meer moeders werken en dat er mogelijkheden genoeg waren bij calamiteiten, dus wellicht was ik onterecht op mijn hoede voor deze vragen.

Volgens mij krijg ik deze baan…

Na nog wat kletsen, want zo voelde het eigenlijk, ging het al snel over de mooie extra arbeidsvoorwaarden die het bedrijf bood. Nu is dit voor mij niet zo belangrijk. Ik bedoel; in de zorg heb je dit allemaal niet en ik heb nooit iets gemist.

Vervolgens kwamen de salariswensen en mogelijke startdatum aan bod. En ineens bekroop me het gevoel dat ik nadien gebeld zou worden met de mededeling dat ik de baan zou krijgen. Het voelde gewoon zo.

Het liep anders…

De directeur zei: als jij akkoord bent met dit salaris, dan ga ik de contracten klaar maken. Als jij dan met de manager een rondleiding volgt door het gebouw, kan je de contracten straks meenemen naar huis en kan je maandag beginnen.

Ik was helemaal verbaasd. Positief verrast. Hoorde ik dat nou goed? Ik heb gewoon die baan? Wow! Wat onwijs gaaf. Ik kon wel een vreugdedansje doen, al heb ik dat uit kunnen stellen tot ik thuis was.

Zo zie je maar; niet alle vragen over het alleenstaand moederschap betekenen dat je de baan niet krijgt. Ik had er een hard hoofd in, maar het is me gelukt.

Zie ook: Alleenstaande moeder en werkloos

Hoe ga jij ervoor zorgen dat je wordt aangenomen als single mom?