Het lege nest syndroom
30 november 2016 
3 min. leestijd

Het lege nest syndroom

Mam, ik ga in Amsterdam wonen”. Daar begon het mee.
De oudste ging ’t huis uit. Hij studeerde al in Amsterdam en ging er nu dus ook wonen. Hij vond er een baan en dat was dat.

Vertrouwen in relaties.

Al z’n spullen werden ingepakt, ingeladen en weggebracht. Een lege kamer bleef.
Dat werd een flinke oefening in loslaten en vertrouwen op m’n kind.
Hij heeft zich prima gered. En nog steeds.

Zoon nummer twee besloot het leger in te gaan. Na alle onderzoeken en keuringen vertrok ook hij. Intern in ’t zuiden van ’t land. Gedrild, getraind en klaargestoomd voor het leger.

Op vrijdagavond kwam hij thuis met een enorme berg vuile was en op zondagavond vertrok hij weer.
Intussen heeft hij een vriendin, een dochter en een eigen huis. Ook met dit exemplaar is alles op z’n pootjes terecht gekomen.

De derde was misschien wel ’t lastigst. Mijn dochter werd moeder. Alleenstaand en nog thuiswonend.
Dat was niet haar keus maar ’t leven houdt niet altijd rekening met wat je graag wilt. Hard en oneerlijk was het zeker.

Zij en ik hebben samen de hele zwangerschap ‘gedaan’. Ik was erbij toen mijn prachtige kleindochter werd geboren. De eerste weken stond ik elke nacht samen met haar op voor de voedingen.

Ze had een zware bevalling en ’t duurde best een tijdje voor ze weer enigszins op de been was.Mijn band met haar is door deze ervaring extra sterk geworden. Ook de band met m’n kleindochter is heel speciaal.

Doordat er geen papa voor haar is, wil je er altijd net dat extra beetje voor haar zijn.
Toen ’t kleintje 6 maanden oud was, wilde mijn dochter het graag zelf gaan doen. Ze kreeg een huisje, gelukkig heel dichtbij, en vertrok.

heart-700141_640

Ik heb ’t daar heel moeilijk mee gehad. Het werd zo leeg en stil in huis.
Het voelde heel dubbel. Ik was trots dat ze ’t zelf durfde te gaan doen, blij ook dat ze een eigen plekje kreeg voor haar en haar kleine meisje. Maar ik miste hen vreselijk, voelde me heel leeg de eerste tijd.
Het voelde alsof ik er niet meer altijd voor haar kon zijn en ik moest leren dat dat ook niet nodig was.

Ik heb wel echt geleden aan het ”lege nest syndroom”. Ik heb heel erg m’n draai moeten vinden in m’n eigen leven, hoe gek dat ook klinkt.

Heel lang kookte ik teveel eten, was ik in m’n hoofd heel erg met de kinderen bezig. Dat moest een soort van slijten. Maar zoals met alles heb ik ook hier m’n weg weer in gevonden. Ineens lijk je weer jezelf te zijn, ben je gewend aan de situatie.

Ik ben de tijd voor mezelf gaan waarderen. Hoewel ik de kinderen enorm kan missen, is het ook gewoon goed zo. En gelukkig is er nog één thuis om al mijn ‘gemoeder’ op los te laten!

Hebben jullie hier al angst voor? Of hebben jullie hier al mee te maken gehad? Deel het met ons en laat een reactie achter. 

 

Over de schrijver
Anonymous
Door

Anonymous

op 16 Nov 2019

Zo herkenbaar. Je staat voor een nieuwe levensfase, net zoals je kind die het ouderlijk huis verlaat. Ineens geen rommel meer. Geen aanloop van vrienden van je kinderen. Ook kleinere porties koken is even wennen. Ineens voelt je huis te groot. Lege kamers. Zelf nadenken wat je met de tijd gaat doen die je nu niet meer hoeft te zorgen, op te ruimen of te plannen wie er mee eet. Minder was. Ik zeg: koester de tijd dat je Kids nog thuiswonen.

Reactie plaatsen