Soms is het zo heerlijk om nostalgisch terug te denken aan die leuke tijd van toen ze nog klein waren… Alles begon bij die eerste blik bij de geboorte waarvan  je wist: jij… Jij bent voor altijd van mij. En dan die eerste lach, de eerste geluidjes, het eerste huilen, en die eerste keer dat je kindje zich omrolt of begint te kruipen. De eerst hapjes, zoet, zuur en zoutig; geweldig die koppies van genot, maar ook van afschuw. Zo puur en zo onschuldig.

Samen dansen om de tafel heen of broodjes pindakaas snoepen na het middagdutje,  heerlijk. De eerste keer dat je Sinterklaas een hand geeft, en mama met een brok in haar keel  ‘dankjewel Sinterklaas!’, zegt (aaah, nu zijn we samen Piet, wie had dat kunnen denken!).  De eerste schooldag… Waar ze het zelf geweldig vonden om te spelen en te leren en om met andere kinderen samen te zijn.

Eerste voorstellingen op school waar ik met een brok naar zit te kijken met een blik vol liefde ( alle andere voorstellingen net zo’n brok, hm… apart hoor). Werkelijk alle eerste keren zijn in het begin geweldig en een tijd lang blijft dat natuurlijk zo.

En ja, het is cliché, de tijd vliegt. Ik weet nog goed toen mijn zoon werd geboren en mijn dochter daarna naast de wieg stond om haar broertje te bewonderen. Mijn kleine meisje was ineens ontzettend groot, een reusje van 4 jaar die snel een blik in de wieg wierp, mij een kus gaf en riep: “Mama mag ik vanavond weer uit logeren?”….

Loslaten doe je tussendoor gewoon ongemerkt best vaak.

Daarbij vind ik, nu ik terugkijk op de jaren van scheiding en stress, dat de tijd eigenlijk nog sneller is gegaan.  Je gaat in een soort automatische modus van regelen en doen. Gelukkig schudden de kinderen je bij tijd en wijle even uit je roes met hun grappen en grollen. Zij maakten het leven toch echt de moeite waard, het waard om voor te vechten.

Maar dan. “ Mam, dit jaar ga ik niet hoor!”  Oh, ok.  “Ja eh,  iedereen gaat puur voor het snoep en ik sta toch echt voor schut als mijn klasgenootjes open doen.” “ Ja schat,  ik snap het. Dan blijven we gewoon lekker thuis toch.”  Maar in mezelf zucht ik…

Het loslaten

Weer een periode afgesloten.  Veertien jaar lang door weer en wind met de prachtige zelfgemaakte lantaarn langs de deuren liedjes zingen.  Het is voorbij. Wij lopen dus nu geen Sint-Maarten meer. Bah… Stiekem vond ik dat toch echt wel leuk ! Voordeel?? Niet.

Voor alles waar een eerste keer voor was,  komt nu dus ook een laatste keer voor in de plaats.

Zoals nu; een laatste surprise voor Sinterklaas op school. Binnenkort het laatste Kerstdiner. Vorig jaar al was mijn dochter al 1 van de Kerstdagen bijvoorbeeld niet thuis… Dat is dan wel echt meteen heel stil ( zooo niet erg dat ze geen vriendje heeft dit jaar).

Laatst kwam ze voor het eerst zonder melding rond 2 uur  in de nacht pas thuis van een feestje (en het hoort zo als je moeder je vergeet een tijd mee te geven). Maar oh,  wat vind ik dat soms lastig! Nonchalant vroeg ik de volgende dag: “En, was het leuk? ” “Jaaa, heel leuk en Bob reed met me mee op z’n brommer toen ik naar huis ging.” “Oh ok, leuk ja, gezellig!” ‘ Hm Bob heet ie dus’, grinnik ik in mezelf, want die brommer had ik echt wel gehoord vannacht. En zoals een stoere moeder dat doe, deed ik natuurlijk net alsof ik sliep.

Het loslaten

Het gezegde ’kleine kinderen, kleine zorgen , grote kinderen grote zorgen’… Het klopt allemaal. Maar ondanks die zorgen, wauw,  wat heb ik van al die eerste jaren  genoten en moet ik soms slikken als er weer iets word afgesloten.  Gelukkig komen er nu nog steeds fijne dingen voor terug en . Pfff,  ik moet er echt nog niet aan denken!!  Maar het geeft je te denken. Ik zeg:  volop genieten nog, zolang het nog kan en zolang ze nog thuis zijn!

Zie ook: Loslaten, hoe dan??

Hoe ben jij bezig met het loslaten van je kinderen? Deel het met ons en laat een reactie achter.