De extra kosten blijven zich opstapelen en soms krijg ik het gevoel dat ik verdrink in de betalingen, de komende kosten…

Bij een scheiding komen er heel wat kosten. Zo is er allereerst de notaris die je moet betalen om effectief te scheiden. In mijn geval de kosten voor het huis, want het is een wens van mij om in het huis te blijven wonen. Uiteindelijk is het ook de beste optie omdat een huis huren al bijna evenveel kost als een afbetaling. En zo heb je dan de kosten voor het herschrijven van je woning. Je moet ook nog je ex uitbetalen. Hiervoor alweer een kleine bij-lening want zoveel reserve heb ik niet staan, dus een tweede deel aan schrijfkosten voor de bij-lening.

Ik moest op zoek naar een auto, eentje van tien jaar oud, niet te duur. En de meubels, sommige spullen moet ik bijkopen omdat mijn ex een deeltje meenam, zoals een platendraaier, een broodrooster. Andere grote meubels mag ik houden mits ik opnieuw een som aan mijn ex betaal.

Dan heb je nog de vaste kosten, zowel maandelijks, jaarlijks, driemaandelijks. De ziekenhuiskosten voor mijn oudste zoon, de kosten om tweewekelijks te praten met mijn therapeut. Noem maar op..

Kaart voor voedselhulp

De eerste maanden lukten mij goed, maar gezien de kosten voor de lening dichterbij komen, raak ik wat in nood, ik moet al mijn kleine reserves aanspreken. Tot iemand me zei, je kan eens aan het OCMW (Het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn is een openbare instantie per gemeente in België, red.) vragen wat er mogelijk is.

Op zich een kleine stap, maar voor mij een grote stap! Eerder een emotionele want uiteindelijk heb ik een mooi inkomen en zijn er mensen die het veel moeilijker hebben. De sociale werkers daar, hebben mijn gehele ‘boekhouding’ bekeken en uiteindelijk kom ik op het einde van de maand bij een klein bedrag uit. Een serieuze schok om zo zwart op wit te zien wat er nog over is. Daar moet ik nog het eten mee kopen en eventueel kledij. Echt wel schrikken. En zo krijg ik de kaart, een kaart voor voedselhulp. Ik heb toch de hele weg achter het stuur zitten wenen. Ik voel me zo…. Ja, ik weet echt niet hoe ik mij moet voelen.

Beschamend maar blij

Deze week was het dus de eerste keer dat ik een pakket mocht halen. Ik ben bewust wat laat gegaan. Want de voedselhulp in mijn gemeente valt natuurlijk samen met de gemeente waar ik werk. En het leek me dan ook zeer waarschijnlijk om ouders tegen het lijf te lopen (ik ben juf). En inderdaad, hoewel ik wat later aankwam, liep ik twee ouders tegen het lijf. Wat beschamend knikte ik vriendelijk ‘goedendag’.

Voor 1 euro had ik 2 volle zakken voeding mee. Een deeltje van de FEAD en nog wat andere extra producten. Zo kon ik de avond zelf lekkere croque monsieurs maken met geraspte wortels, de dag erop kippenbillen met appelmoes en had ik nog witloof, appels, sinaasappels, pasta, couscous, suiker, melk, havermout en een doos ijs.

Het prijskaartje van een scheiding

Ondanks het verdriet, de schaamte, had ik een klein blij gevoel in mijn hart en kon ik voor mezelf bevestigen ‘Dit helpt me echt wel een beetje’.

Ooit hoop ik aan de andere kant te mogen staan, vrijwilliger om mensen te helpen bij de bedeling van voedselhulp.

Hebben jullie het financieel ook zo moeilijk bij het begin van een scheiding?