Het sponseffect

Mijn dochters, die bij mij wonen, gaan één keer per jaar voor langere periode naar hun vader. Voor een periode van twee weken zijn ze aaneensluitend bij hem. Het heet: de zomervakantie.

Zie ook: Zomervakantie met gescheiden ouders

En alhoewel ik het belangrijk vind dat mijn meisjes tijd doorbrengen met hun vader vind ik die periode altijd moeilijk. De eerste twee, drie dagen gaat het nog wel. Geniet ik stiekem van de rust en de tijd alleen. Houd ik alleen met mezelf rekening en ga ik weer eens een keer hardlopen, of andere dingen doen waar ik mezelf te weinig tijd voor gun. Na die drie dagen begint het gemis.

Maar het is niet alleen die periode van het lijfelijk missen van mijn meiden, de periode vooraf vind ik soms nog wel moeilijker. Dan kan ik me nog niet verliezen in werk, of vriendinnen maar ‘tel’ in mijn hoofd de dagen af. Mijn zintuigen staan op scherp en ik heb het gevoel dat ik alles van ze in me op wil en moet nemen. Hoe hun haren ruiken en hoeveel letters mijn jongste al kent.

Het spons effect

Ik vind dat ik dan ook alleen maar leuke dingen mag doen met ze; het is tenslotte ook vakantie.

Ik hang dagen in de speeltuin en spaar mijn huishoudelijke klussen op tot wanneer ze er niet zijn. Ik noem het het sponseffect: compensatie voor een periode van gemis. Ik knuffel en kus me suf en lees de meeste verhalen voor.

En wanneer ze terugkomen klimmen ze op schoot en luister ik naar hun verhalen en zuigt mijn spons zich weer vol. En kan ik mijn opgespaarde kusjes weer kwijt. En ruik ik in hun haren.

Zie ook: Je kind leren met geld om te gaan 

Herkenbaar? Deel het met ons en laat een reactie achter.

Over de schrijver
Reactie plaatsen