Het is donderdag ochtend. Ik ga je strakkies gewoon voor het eerst zien. Als je daar dan bent. Want die eerste echo is best spannend. Klopt het hartje. Maakt mijn lijf geen vergissing?

Ik heb Twan gevraagd of hij mee wil. Ik kan zowat kaartjes verkopen. Want mijn vriendenkring staat te juichen en moeders wil ook mee.

Ik denk dat dit net zo spannend is voor hem als voor mij. Sinds de inseminatie zijn we wel eens wezen lunchen en hebben we geregeld contact.  En daarbij zal me een hoop gevraagd worden voor de intake. Erfelijkheidsdingetjes enzo. Leek me mooi praktisch als hij het zelf zou antwoorden.

Twan haalt me dan ook op. Ik doe nog even een bakkie bij buuf en dan trek ik mijn jas aan.  Ietwat stilletjes zit ik in de auto. Twan is niet van de vele praatjes, dus het is wat ongemakkelijk stil. Gelukkig is de verloskundige praktijk nog geen kilometer verderop.

Samen met de donor naar de eerste echo

Samen lopen we naar binnen. En ik heb het gevoel dat ik iets stiekems aan het doen ben. Iedereen weet waarom je naar binnen loopt bij de verloskundige. Maar niet iedereen weet dat ik zwanger ben. De verloskundigen praktijk zit naast de zij ingang van ons ziekenhuis. Wat als ik bekenden zou zien? Snel schuifel ik naar binnen.

Eenmaal binnen zie ik tijdschriften liggen en een boek ligt open op tafel. Ik lees de eerste regel “Duik in je weeën!” Oh god…nou daar wil ik nu niet aan denken eigenlijk. In een ander blad staat een onderzoek naar de verschillende luiers. Ik vertel Twan dat ik al drie pakken op zolder heb liggen. Je kan er niet genoeg van hebben toch. En iedere keer met boodschappen neem ik wat mee.

Twan kijkt me aan en zegt met een stalen gezicht. Maar zijn ze in Juni nog wel goed dan als die kleine er is. Dan zijn ze over de datum hoor. Ik schrik en twijfel meteen. Hebben Pampers een houdbaarheidsdatum dan? Nee toch. Ohjee..

Twan schiet in de lach. Het is een grap. Aaarghhhh ik kan deze man niet peilen nog. Zo irritant.

Gelukkig mogen we naar binnen en hoef ik me niet druk te maken om mijn domme actie. We krijgen inderdaad een vragenvuur over allerlei ziektes en dingen in onze familie. Er is weinig bijzonders. En dan vraagt ze of ik even op de weegschaal wil staan. Wat?! Ik ben niet voorbereid! Niet waar hij bij is. Nee toch?! Ik ben groot en zwaar, dat zie je zo. Maar hij hoeft er geen getal bij te hebben.

Ik weet niet of Twan en de verloskundige mijn schrik hebben gezien. Maar ga toch maar braaf staan. Tot mijn grote opluchting vertelt ze niet wat het getalletje is wat er wordt aangegeven.

Ongemakkelijk: een inwendige echo

Dan denk je alle gênante momenten gehad te hebben. Nou nee….. De echo moest inwendig. Want met mijn speklaagje zou je nog niets kunnen zien. Ik bedenk me alleen maar. Dan moet mijn broek dus uit en hij staat hier. Het is dan wel zijn kind. Maar … oooh was ik maar beter voorbereid. Gelukkig draait Twan zich heel vakkundig om naar de wand vol geboortekaartjes en doet alsof ze hem erg interesseren. Terwijl ik mijn broek een stukje laat zakken en de verloskundige haar gang laat gaan.

Het stipje knippert als een malle

Dan daar op het schermpje zie je van alles waar je geen baby uit haalt. Dat kan ook nog niet. De spruit is nog zo ieniemienie dat je het überhaupt nog niet kan zien. Maar dan wijst ze een vormpje aan dat dan mijn kind moet zijn.

Het heeft een vorm van een komma. Ze meet het en knikt goedkeurend. Er zit dus echt iets in mijn buik. Het klopt. Maar klopt het hartje ook?

Dan zoemt ze in zie ik het. Het stipje knippert als een malle. Ja er is een hartje. Het gaat nu dus echt gebeuren….

Ik ben nu serieus zwanger!