En dan lijk je het voor elkaar te hebben, de scheiding papieren zijn verstuurd naar de burgerlijke stand. Doordat je ex betaal afspraken niet na is gekomen en loonbeslag heeft gekregen lijkt de kans dat hij de hypotheek en het huis over kan nemen nu echt verkeken en kun je dus rustig vanuit je vertrouwde huis op zoek naar een nieuwe woning, zonder druk en haast.

Het storende element

Afspraken over de omgang zijn gemaakt. Met je werk loopt het ook lekker. Er is rust in huis en bovendien heb je een nieuwe relatie die heerlijk vertrouwd aanvoelt met een geweldige man. Zo zou het leven dus moeten zijn.

Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar daar is het storende element, je ex, de vader van je kinderen. Een man die zich aan geen enkele afspraak weet te houden. Die alleen aan de deur staat om te vervelen en koste wat het kost de controle wil houden. Op weekenden die niet zijn weekend zijn besluit hij dat ie de kinderen dan heeft, ook al staat er heel duidelijk in het ouderschapsplan dat de even weken voor hem zijn en de oneven weken voor mij. Dit is dus al meer als een jaar zo geregeld. Alsnog snapt hij op dat moment niet dat week 19 een oneven week is, of wanneer het dan op eens veranderd is, want hij had toch de oneven weken, tenminste op dat moment dan.

Het storende elementNet alsof ik echt de heks ben en even met mijn toverstokje heb gezwaaid om het te veranderen. Want wat is leuker als je weet dat je ex nu net in dat weekend de verjaardag viert van jullie kind en het dat weekend Moederdag is om dan even te gaan zieken. Daar leef je toch gewoon voor?

Dan ga je gewoon te pas en te onpas bij je ex aan de deur staan. Gezellig samen met je nieuwe vriendin, die schijnbaar net zo veel moeite heeft om het verschil tussen even en oneven weken te snappen als jezelf. Die nadat ik dus 6 keer, ja wel je leest het goed 6 keer het ouderschapsplan hardop voor gelezen te hebben, nog heel dom vraagt of ik er even een kopietje van wil maken.

Hou op met ruziemaken

Nee, dus dat gaat meneer maar halen bij zijn advocaat. Onze oudste zoon verzoekt zijn vader vriendelijk toch dringend om op te houden met ruzie te maken. Terwijl ik dus tenen krommend op peuter niveau blijf uitleggen dat ze dit weekend echt de kinderen niet krijgen. Dan maar de voordeur dicht. Ik heb vroeger altijd geleerd: gekken moet je altijd gelijk geven, maar helaas ik was er wel klaar mee en mijn kinderen zeer zeker. Hier hoeven ze wederom niet tussen te zitten.

Maar ik vraag me wel af hoe lang blijf ik nog met dit storende element zitten? Deze narcist die koste wat het kost de controle wil blijven houden over een gezin wat steeds verder uit zijn handen glipt, een gezin wat zich door zijn gedrag steeds verder van hem verwijderd. Ik heb mijn maatregelen weer genomen, de locatie melding tegen hem word weer gehandhaafd. Dat houdt in dat hij zich niet meer hier aan de deur hoeft te vertonen.

Mijn leven is van mij

Hoe hij dan weer de overdracht tussen mij en de kinderen wil doen? Tjaa dat is zijn probleem. Ik zal alles doen om er voor te zorgen dat hij ophoudt, hij gaat zijn nieuwe vriendin maar pesten. Ik heb wel wat anders te doen en ik wens hem veel succes en plezier, maar wel zonder mij te vervelen. Dat ik er never nooit vanaf kom omdat hij de donor is van de kinderen, jammer maar zijn buien uit hij maar vrolijk ergens anders. Ik heb een leven en dat is mijn leven. Waar ik de controle over heb en niemand maar dan ook niemand anders.

Zie ook: En de hoofdprijs voor vader van het jaar gaat naar…

Hebben jullie wel eens van dit soort irritaties als het over je ex gaat? Wat zou je hem willen zeggen?