“Vroeger” stormde ik na mijn werk snel de supermarkt binnen, waar ik binnen 5 minuten mijn hele mandje vol had en 5 minuten later alles al in mijn kasten thuis had liggen. Snel ff koken en plat op de bank! Herinner jij die avonden nog? Lijken die bij jou ook zo lang geleden?

Isabella2Dat ene supermarktbezoekje, wat ooit maar 5 minuten duurde, koste mij deze week 45 minuten. Om parkeerdrama’s te voorkomen had ik mijn dochtertje met de fiets van de opvang gehaald. Als alleenstaande moeder kun je niet aan je partner vragen of hij de boodschappen wilt doen omdat jij jullie kind ophaalt, dus doe je het allebei. Het nadeel van boodschappen doen nadat je je kind met de fiets hebt opgehaald, is dat ze los rond kan lopen. Ja, ik weet het, ik kan ook een karretje nemen. Maar natuurlijk heb je op de momenten dat je 1 euro nodig hebt, net geen euro in je zak en staat er een rij van heb ik jou daar bij de informatiebalie.

Daarnaast ben ik nogal optimistisch ingesteld, dus ik denk –tegen beter weten in- toch altijd nog dat ik even in 5 minuten die winkel doorsjees.

Mijn dochter kreeg een mooi miniwagentje. Super schattig natuurlijk, zo’n klein meisje van anderhalf, volledig in het roze met een schattige beertjes muts op, achter een klein karretje. De ene helft van de winkel keek met verliefde ogen naar haar en de andere helft met boze ogen omdat ze of over haar heen struikelde of omdat zij tegen hun aanbeukte met haar karretje. Kinderen denken namelijk dat ze de enige in de wereld zijn, dus van uitkijken hebben ze nog nooit gehoord.

Niet alleen het duwen van het karretje vond dochterlief heel erg leuk, wat natuurlijk nog leuker was, was alles wat ze zag in het wagentje stoppen. Vermicelli, chocoladepasta, kaarsen, wc ontstopper, kippenbouten en weet ik wat, belande in het winkelwagentje. Die moet je dan als moeder heel onopvallend weer uit het wagentje halen, want als ze ziet dat je dit doet, kijkt ze je met van die ogen aan “wat doe jij nu?!” en vervolgens pakt ze het gewoon alsnog en stopt het weer in haar wagentje.

Isabella1

Helemaal leuk werd het toen we langs de glazen potjes liepen. Voor ik er erg in had, pakte ze er eentje en die viel per ongeluk uit haar hand. Gelukkig rolde dit potje een paar meter verder, dus niets aan de hand. Maar dat rollende potje vond ze blijkbaar heel erg grappig, dus pakte ze het volgende potje en wilde die ook leuk over de grond laten rollen. Helaas hadden we het geluk geen tweede keer en viel het glazen potje met heerlijke groene boontjes kapot midden op het gangpad.

Laatste uitdaging (dacht ik toen nog); de kassa! Want hoe krijg je het voor elkaar om boodschappen op de band te leggen, te wachten (kinderen houden niet van wachten), het karretje weg te zetten, vervolgens af te rekenen en je boodschappen in te pakken en dit alles zonder dat je dochter hard weg rent. Ik kon maar aan 1 manier denken, en dat was mijn dochter in het mini karretje zetten. Toen was die ene helft die een minuut geleden nog boos keek, ook verliefd naar haar aan het kijken.

Maar ik kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk mijn dikke winterjas, sjaal die 5 keer om mijn nek gebonden zat en mijn dikke legging uit te trekken omdat het zweet me uitbrak. Bijna klaar! Dacht ik…..

Natuurlijk was er nog een kerst op de taart. Op mijn ene arm mijn dochter van 15 kilo en aan mijn andere arm de boodschappen tas van vast hetzelfde gewicht, kom ik aan bij mijn fiets. Hoewel het zeer duidelijk is dat ik een kinderstoeltje op mijn fiets heb, vonden mensen het blijkbaar toch een goed idee om hun fiets heel dicht tegen de mijne aan te zetten. Aangezien deze supermarkt direct aan een drukke weg gelegen was, kon ik niet meer dan op een zo min mogelijk lompe manier mijn fiets naar me toe trekken. Even dacht ik dat dit goed gelukt was en zette ik mijn dochtertje in haar stoeltje, ik draaide lichtjes het stuur en tikte heel zachtjes het stuur naast mijn fiets aan.

Heel lichtjes…. Maar toch genoeg om een compleet domino effect te creëren. Nummer 1 ging, gevolgd door nummer 2, 3, 4, 5 ja en zelfs 7 en 8 gingen neer…. Oeps…. Met mijn kind in het stoeltje, de kilozak boodschappen aan mijn arm en een drukke weg naast me, stond ik daar dan. Peinzend hoe ik het in hemelsnaam voor elkaar zou krijgen om deze 8 fietsen weer netjes op hun standaard te krijgen. En daar, waar je soms denkt, in wat voor een maatschappij leven we in hemelsnaam, komen er engeltjes aangelopen. Want ja, ze zijn er zeker nog! Hele lieve mensen die je helpen met fietsen rechtop zetten omdat ze zien dat je met je kind geen kant op kan.

En op zo’n moment, ben ik de helse supermarkttour alweer vergeten en zeg ik vrolijk tegen mijn dochtertje (die het vast niet begrijpt, maar toch), dat het zo fijn is als lieve mensen je pad kruisen, al is het maar voor 1 minuutje!

Heb jij nog een leuk winkelverhaal dat je wilt delen? Je kunt je verhaal hieronder in het commentveld achterlaten, dank je wel! (en een reactie op dit blog is natuurlijk ook altijd welkom 🙂