Het zoetste afscheid
10 september 2016 
4 min. leestijd

Het zoetste afscheid

De deur gaat zachtjes dicht. Ik kijk nog even voorzichtig van achter de gordijnen en zie hem nog net instappen in een voor mij onbekend busje. Het busje trekt op en… hij is weg. Even schiet er door mij heen dat ik vroeger altijd wist met wie hij optrok en bij wie hij in de auto stapte, maar direct daarna realiseer ik me dat het me nu ook helemaal niks meer kan schelen.

Ik wacht nog ongeveer 30 seconden of hij toch niet onverwachts terug komt, maak een 180 graden sprong en zet de macarena in. Terwijl de macarena moeiteloos overvloeit in een disco dans waarbij ik mijn wijsvingers om de beurt in de lucht prik, dans ik richting de zojuist getekende papieren.

Daar staat hij dan. De handtekening waar ik zo lang op heb gewacht en zo naar heb verlangd. Dit was het dan.

Het zoetste afscheid

Het zoetste afscheid

Als je mij een maand geleden had verteld dat dit nu klaar zou zijn, dan had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Het was een hoop gedoe met advocaten en andere narigheid. Het leek eindeloos. De scheiding was op geen enkel front ‘makkelijk’, er werd heen en weer gemaild over onbenulligheden als de verdeling van tupperware en over belangrijke dingen als de omgangsregeling. En op welgeteld geen enkel front waren we het meteen eens. Nee, zelfs niet over de tupperware.

Toch kan ik terug kijken op een tijd waarbij ik altijd de eer aan mezelf heb gehouden en het belang van mijn kinderen voorop heb gesteld. Ondanks de worstelingen en ontberingen die deze periode met zich mee hebben gebracht, ben ik er sterker uitgekomen. Een Keetje 2.0.

Opnieuw uitgevonden en verbeterd. Ik heb niet alleen geleerd wat er nou eigenlijk echt belangrijk is, ik heb ook geleerd te vertrouwen op mezelf.

Op wie ik ben, op wat ik kan, op hoe ik dingen doe (of juist niet doe)… het is allemaal goed zoals het is. Ik ben goed zoals ik ben.

Met de papieren in mijn handen check ik nog even mijn gestel. Is er dan echt niets aan verborgen verdriet te vinden in mijn lijf? Is er niks wat ik nu voel behalve opluchting en blijdschap? Maar tijdens mijn vital-check merk ik hoe geheel ongemerkt mijn heupen heen en weer beginnen te wiegen, al snel gevolgd door een beweging dat nog het best uitgelegd kan worden als een stuiptrekking van mijn rechter been, maar wat eigenlijk een danspasje moet zijn.

Nope, geen verdriet te vinden. Geen hartenzeer, niet eens een melancholiek gevoel over ‘wat had kunnen zijn’. Ok, ik geef toe, mijn ex heeft het me ook wel heel makkelijk gemaakt. Doordat hij zich eerst is gaan gedragen als een idioot en daarna ook nog eens zijn kleding stijl daarop aanpaste, was alles waar ik ooit voor gevallen was verdwenen als sneeuw voor de zon. Dat de stumper nu ook nog eens verkleed was als een historisch figuur ( I kid you not) toen hij de papieren kwam tekenen, maakte voor mij het momentje van voldoening helemaal compleet.

Iedereen kan er stiekem of minder stiekem van genieten als je je ex een keer ziet en hem of haar er echt niet uit vind zien. Zo’n gniffel momentje, zo’n ‘phjeeeeeew’ momentje. Dat dus. Keer tien. Minstens.

Geen verdriet, geen gemis. Geen woede, geen haat. Gewoon blijdschap en alleen maar blijdschap voelde ik terwijl ik mijn woonkamer overstak met de moonwalk. Ik trok een biertje uit de koelkast, wipte het dopje er met de grootste gemak vanaf en danste op de tonen van ‘Can’t stop the feeling’. De pijn waar ik vroeger zo bang voor was, die pijn waardoor ik niet nóg eerder gescheiden ben. Die pijn was er helemaal niet. Het grote verdriet dat mij jaren lang plat zou leggen en wat mij beetje voor beetje zou gaan opeten totdat er niks meer van me over was. Dat verdriet was er helemaal niet.

Het zoetste afscheid

Het zoetste afscheid

Dit afscheid op papier is het zoetste afscheid wat ik ooit heb gehad. Dit is hoe het moet zijn, dit is de juiste stap. Het einde van het ene, betekent het begin van iets anders. Het einde van ‘ons’ betekende het begin van Keetje 2.0 … Nou, dansen jullie even met me mee? ‘Can’t stop the feeling!’

Kan jij jullie scheiding nog herinneren? Hoe voelde jij je toen? 

Over de schrijver
Reactie plaatsen