Hoe ga je met ontrouw om
13 november 2015 
4 min. leestijd

Hoe ga je met ontrouw om

Hoe ga je met ontrouw om? In ieder geval niet zoals ik gedaan heb. Al van jongs af aan wou ik huisje, boompje, beestje. Ik was dolblij toen ik een leuke man leerde kennen en daar een gezin mee ging stichten. Ik was 8 maanden zwanger toen manlief vertelde dat hij wegging.

Hij was niet toe aan het vaderschap en de verantwoordelijkheid die er aan kleefde. Tranen met tuiten heb ik gehuild.

Ik wou toch een gezin, geen alleenstaande moeder worden. Manlief bleek een andere vrouw ontmoet te hebben wat het voor mij nog moeilijker maakte.

Vlak voor de bevalling kwam hij op kruipende knieën terug, hij had een fout gemaakt en wou er wel zijn voor mij en onze baby. Ik vergaf hem deze misstap omdat ik zo graag wilde dat mijn kindje een vader zou hebben en dat wij een “compleet” gezin zouden zijn. Het mocht niet lang duren, 3 maanden na de geboorte van onze zoon ging hij er weer vandoor. Weer dikke tranen van verdriet. Na 2 maanden vroeg hij of hij toch weer terug mocht komen. Hoe ga je met ontrouw om…? Ik stemde weer toe. Ik stopte met de pil, Ik wou dolgraag een tweede kind en wilde geen kinderen van verschillende vaders hebben. En ook al was onze relatie absoluut onstabiel, ik wist zeker dat ik alleen ook twee kindjes kon opvoeden. Stiekem was ik er natuurlijk van overtuigd dat manlief volwassen zou worden en er net zo voor zou gaan als ik dat deed. Al snel werd ik zwanger. Onze tweede zoon werd 17 maanden na onze eerste geboren. Mijn gezin was compleet, helaas niet voor lang. 

Onze jongste zoon bleek een huilbaby te zijn, iets waar manlief absoluut niet mee om kon gaan.

Vol afschuw keek hij naar dit kindje, wou het niet vasthouden, niet verschonen, had er totaal geen binding mee.

Tussen ons ging het slechter, ik stond er alleen voor om een peuter en een baby te verzorgen. Hij ging in de
logeerkamer slapen en leefde als een vrijgezel. Toen ik 9 maanden na de geboorte van onze jongste zoon met spoed in het ziekenhuis kwam ging het helemaal fout. Hij liet de verzorging van onze kinderen over aan mijn moeder, kwam nachtenlang niet thuis, verscheen niet in het ziekenhuis. De dag dat ik uit het ziekenhuis kwam, escaleerde het tussen ons en vertrok hij weer uit onze woning. Dit is jarenlang zo door gegaan. Soms woonde hij een paar weken ergens anders, soms maanden en soms zelfs een jaar. Maar gevoelsmatig bleef ik honkvast aan hem, het gevoel dat hij mijn grote liefde was. Als ik maar genoeg tijd, liefde, aandacht in hem zou stoppen kwam het allemaal wel goed. 

Ik ging ondertussen een patroon ontdekken, hij werd onrustig, kreeg vluchtgedrag, raakte mij met geen vinger aan om uiteindelijk zijn koffer te pakken en intrek te nemen bij een andere vrouw. In 13 jaar tijd zijn er 13 andere vrouwen geweest (waarvan ik wist). Hoe ga je met ontrouw om? Keer op keer kwam hij terug en keer op keer nam ik hem terug, omdat ik het gevoel had dat ik hem nodig had. Zonder hem was ik niet compleet.

Op een dag nam hij een overdosis medicijnen in. Ik heb een moment getwijfeld om hem te laten liggen waar hij lag, als hij kwam te overlijden was ik verlost van al deze ellende. Het is mijn moeder die mij overtuigde hem toch naar de Eerste Hulp te brengen. Zijn maag werd leeggepompt en hij werd met spoed geopereerd. Terwijl hij in het ziekenhuis lag, hoor ik via een vriend van hem dat er weer een andere vrouw is en dat hij echt niet weet wat hij moet doen, dat de overdosis pillen een uitvlucht was.

Ik ben kapot, gebroken, ik knok al vele jaren om mijn kinderen een leuk gezinsleven te geven, een stabiele omgeving met vader en moeder. Ik heb gefaald !!!

Op dat moment nam ik emotioneel afstand van hem. Na flinke weerstand van zijn kant, leek er verbetering te komen. Ik haal een diepe zucht en denk bij mezelf: hij wordt toch de vader/man die ik zo graag wil, waar ik zo naar verlang. We beleven de mooiste zomer van onze relatie, zijn een gelukkig gezin en net als ik denk: “missie geslaagd”… Zie ik het patroon weer. Onrustig, vluchtgedrag … pff daar gaan we weer! Ik confronteer hem er mee, hij ontkent, hij heeft veel aan zijn hoofd, er is veel aan de gang op zijn werk. Op uitgerekend mijn oudste zoon zijn verjaardag krijg ik een sms van hem “als de visite vanavond weg is moeten wij even praten”…. Hoe ga je met ontrouw om? Ik weet genoeg! Ik stuur terug “er is een ander”. Hij bevestigt.

Het is klaar, boek is dicht. Ik kan, wil dit niet meer. Vrouw nummer 15 is echt de druppel die de emmer doet overlopen. Na de verwerking kom ik er achter dat ik zonder hem completer ben dan met hem.

Eindelijk kan ik mijn kinderen die stabiliteit geven. Ik had mijn jongens nooit zo kunnen opvoeden in zijn aanwezigheid.

Het was niet mijn keuze een alleenstaande moeder te worden, maar hij heeft de beste keuze gemaakt om van mij een alleenstaande moeder te maken. Na jaren van verdriet en ellende kan ik eindelijk zeggen ….. MIJN GEZIN IS COMPLEET. Hoe ga je met ontrouw om? Dit gebeurt me nooit meer, ben veel te blij als Happy Single Mom!

Ben jij ook door je ex bedrogen? Hoe ben jij ermee omgegaan?

Over de schrijver
Anonymous
Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Nov 2015

Hoi Myra, me idd voorgenomen om dit weekend eens even die link te bekijken, kan er altijd nog wat van leren :D

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Nov 2015

Wat goed! Laat je me weten als je je inschrijft? Ik denk echt dat het super super goed voor je zal zijn!

Anonymous
Door

Anonymous

op 14 Nov 2015

Wauw, wat ben jij gegroeid! Je bent vast een inspiratie voor veel vrouwen. Blijf schrijven :-) Liefs, Liz

Anonymous
Door

Anonymous

op 20 Nov 2015

Sorry lees nu pas je reactie, dank je wel !!

Reactie plaatsen