In een van mijn blogs schreef ik over de vrijheid die ik voelde nadat ik loskwam van een narcist. Ik heb er zo’n 2 jaar voor nodig gehad om te herstellen van de ergste schade.

Dit is relatief kort als ik mijn situatie vergelijk met die van anderen in een soort gelijke situatie. Dit komt mede doordat mijn ex mijn dochter niet meer ziet, en ik hem dus niet. Ik heb een onwijs dikke muur om me heen gebouwd destijds. Die muur brokkelt langzaam af en in principe komt alleen een zeer goede vriendin de muur volledig door.

Daar zijn die beren op de weg weer

Ik ging me eigenlijk nog maar net echt beter voelen tot ik iemand ontmoette. Met het uitgaan kwam ik hem tegen; hartstikke leuke vent en eigenlijk precies wat ik zoek! Spontaan, gezellig, slim en ik voel een dikke klik.  Perfect! Zou je denken…Een leuke date gehad en het leek echt te klikken. Toch ga ik daarna weer “moeilijk” denken. De beren op de weg zien.

Het werden zelfs steeds meer beren waar ik niet om heen kon vond ik.  Ik ging reageren op een manier als toen ik dat deed in de relatie met mijn ex. Ik betrapte mezelf op angsten. Wilde ik wel het risico lopen dat mijn leven weer over hoop werd gehaald door een man? Of het leven van mijn dochter, ook al zou hij haar voorlopig nog niet ontmoeten. Het was te vroeg om iets aan te gaan. Het is dan ook op niets uitgelopen helaas, al kwam dit door issues van ons beiden.teddy-1372578_640

Blokkeren als iemand te dichtbij komt

Ik zit nu in het eindtraject van de trauma behandeling; ik krijg E.M.D.R. vanwege mijn PTSS waarover ik in een eerder blog heb geschreven. De beren die ik op de weg zie heb ik besproken en tadaaa… het blijkt toch nog een typisch PTSS dingetje te zijn. Gelukkig valt hier dus wel wat aan te doen. De muur zal grotendeels verdwijnen.

Toch vind ik het wel erg moeilijk om me echt open te stellen. Het lijkt alsof ik blokkeer als het te gezellig wordt en/of te veel klikt.

De angst regeert, terwijl het genieten juist prioriteit zou moeten hebben. Het hoeft namelijk niet zo te zijn dat ik meteen mijn hele toekomst met hem uitstippel (het idee alleen benauwt me al). Rationeel weet ik dat ik de tijd heb om iemand te leren kennen en vanuit daar loopt het vanzelf zoals het loopt. Zo deed ik het voor de relatie met mijn narcistische ex ook.

Doe wat jou gelukkig maakt

Vrienden reageren verschillend op mijn “probleem”. De één geeft aan dat ik er nog niet aan toe ben, terwijl een ander aangeeft dat ik met de dag kan leven en dat ik niks verplicht ben aan wie ook (naast mijn dochter dan).  Het gaat steeds even goed, totdat de PTSS zich weer laat zien. Vermoeiend, maar ook deze strijd wil ik (met mezelf) aangaan.

frog-1392651_640Ooit eerder kreeg ik het advies: “Doe wat jou gelukkig maakt”
Dat advies ga ik nu maar per dag opvolgen. Iedere dag beoordeel ik opnieuw wat ik wil en wil ik lachen. Iedere dag wil ik met mijn dochter genieten en lol maken. Ook op het vlak van daten ga ik proberen te genieten. De date fase wil ik wel aangaan en zolang het leuk is, is het leuk. De angst zal blijven, alsmede de onzekerheid.

Toch kies ik er nu voor om de angst er te laten zijn, maar niet mijn leven te laten bepalen. Ik ga proberen te genieten van hetgeen mij nu gelukkig maakt..

Wel ben ik erg benieuwd naar jullie ervaringen met betrekking tot dit onderwerp. Wellicht heeft er iemand tips voor mij en anderen om een nieuwe liefde toe te laten in je leven?

Zie ook: Brief aan mijn narcistische ex

Herkenbaar? Hoe pakken jullie dit aan? Deel het met ons via community.www.nieuw.happysinglemoms.nl of laat een reactie achter.